lemon

live life on the edge

2012-01-28T23:16:00.004+02:00

Όταν οι σκέψεις σου σε τρομάζουν, σταμάτα να κάνεις αυτές τις σκέψεις. Κάνε άλλες.

* live life on the edge

η τέχνη που σώζει

2012-01-26T20:10:00.007+02:00

Van Gogh: The Mulberry Tree
Oil on Canvas
Saint-Rémy: October, 1889
Norton Simon Museum
Pasadena, California, United States of America, North America

Δοκιμάστε το the gallery/Van Gogh Gallery, έχει θησαυρούς και μάλιστα θαυμάσια ταξινομημένους-για list-freaks σαν εμένα!
Kαι τι έγινε που οι τραπεζικές μετοχές ανέβαιναν τρελά σήμερα;

μια ιστορία

2012-01-25T20:26:00.006+02:00

Προσπαθώ να βρω ήρεμα λόγια για να γράψω οτι σήμερα στο παζάρι του βιβλίου βρήκα μια στοίβα αντίτυπα του βιβλίου Γραπτά Γιώργου Β.Μακρή, προς 5 ευρώ το ένα. Από τη μιά θέλω να χαρώ που μπόρεσα και αγόρασα κι άλλα αντίτυπα-για δώρο σε βιβλιο-φίλους, από την άλλη νιώθω κορόιδο που το δικό μου αντίτυπο το αγόρασα 20 ευρώ. Από τη μία χαίρομαι που λόγω χαμηλής τιμής μπορεί να έρθει (ακόμη και τυχαία) στα χέρια οποιουδήποτε αγαπάει τα βιβλία και ψάχνει στο παζάρι, από την άλλη θύμωσα που αυτό το βιβλίο που νόμιζα για εξαντλημένο, που χάρηκα τρελά όταν βρήκα το τελευταίο του αντίτυπο τον περασμένο Απρίλιο, υπάρχει σε μεγάλη ποσότητα αλλά καταχωνιασμένο-διότι κανείς δεν το ζητάει, και καταλήγει σε παζάρι.

Μια ιστορία.
Τον περασμένο Μάρτιο, ένα βράδυ που καθόμασταν στο σπίτι τους στον Τρίλοφο, ο Άγγελος απευθυνόμενος σε μένα είπε: πάω να φέρω ένα βιβλίο που θα σου αρέσει. Κι όταν το έφερε με προσκάλεσε να διαλέξω στην τύχη ένα από τα ποιήματα του Μακρή και να τους το διαβάσω. Κι εγώ που ποτέ δεν είχα ξαναδιαβάσει ποίημα μεγαλόφωνα και μπροστά σε άλλους, αλλά που πάντα, πάντα ήθελα να το κάνω, διάβασα:

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
κι ολούθε μάς κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία τού είναι μας
και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο και δεν είμαστε τίποτα απ’
αυτόν τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

- Θύμωσα, αλλά μετά σκέφτηκα πως το φως πάντα βρίσκει το δρόμο του.
- Εδώ υπάρχουν κι άλλα ποιήματα του Γιώργου Μακρή.
- Η αξία του βιβλίου κατ'εμέ, δεν βρίσκεται μόνο στην ποιότητα των ποιημάτων του αλλά και στην επιμελημένη έκδοση: εισαγωγικό σημείωμα του Ε.Χ.Γονατά, κόσμημα του Ακριθάκη στο εξώφυλλο, ποιήματα γραμμένα για τον Μακρή, κείμενα ανθρώπων που τον γνώρισαν κι επιστολές δικές του. Ένα σύνολο μέσω του οποίου ξεπηδάει μέσα από το άγνωστο μια ολόκληρη ζωή, ένας άνθρωπος.
- Κάθε χρόνο, τον Απρίλιο που είναι μήνας ποίησης, σχεδιάζω να κολλήσω στον τοίχο της κουζίνας της Τράπεζας ένα-δυό ποιήματα.
- Αφιερωμένο στη holly που δεν της είπα ευχαριστώ, ούτε της είπα ότι αφού τη βρήκε τη γειτόνισσα γιατί λέει ότι δεν τη βρήκε. Και που ελπίζω να είναι καλά. Ορίστε τα είπα, κι έγινα μελό κι εγώ-και τι πειράζει;

πάπιες στην κουβέρτα

2012-01-24T21:56:00.005+02:00

Σκιά πίσω από τις χρυσούφαντες κουρτίνες
και τα αραχνούφαντα μεταξωτά παραπετάσματα.
Κάτω από τη στολισμένη με πάπιες κουβέρτα
λησμονιέται το παγωμένο κρύο των μοναχικών βραδιών.
Λησμονιέται επίσης η μάταιη αναμονή και τα δάκρυα
των φτωχών λουλουδιών που αναζητούν τον έρωτα.
Μια φορά αν δοκιμάσει κανείς την απόλαυση, η καρδιά αισθάνεται μεθυσμένη
και αυτή τη γλυκύτητα θέλει να την κρατήσει για πάντα.

* Σύννεφα και βροχή στο παλάτι των Χαν

Θέλω γράψω κι άλλα γι'αυτό το βιβλίο. Που το ξεκίνησα σήμερα το πρωί στο μετρό και το τελείωσα το βράδυ στο κομωτήριο. Που το έκλεινα όταν νόμιζα πως κάποιος δίπλα μου μπορεί να διαβάσει τι διαβάζω. Που δεν είναι καθόλου λογοτεχνία, αλλά έχει αυτή την παράξενη κινέζικη χρήση των λέξεων που γίνεται ποίηση, αυτόν το περίεργο ερωτισμό που δεν ξέρεις αν είναι αφέλεια, χυδαιότητα ή το απόγειο του έρωτα. Απολαυστικό.

η πολυάννα κουράστηκε

2012-01-23T17:23:00.005+02:00

Και δεν το κάνει, επειδή έχει παραλύσει. Όχι από φόβο ούτε απο επιθυμία: Αυτό που την καθηλώνει, και που καθηλώνει κι αυτόν, είναι η ομορφιά της στιγμής. Τίποτα δεν είναι τόσο όμορφο όσο τα πρώτα λεπτά που μένεις με κάποιον που θα μπορούσε να σ'αγαπήσει, με κάποιον που θα μπορούσες ν'αγαπήσεις και συ. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σιωπηλό απ'αυτά τα λεπτά, τίποτα πιο ξέχειλο με τόση γλυκειά αναμονή. Είναι γι'αυτές τις λίγες στιγμές που αγαπάς, κι όχι για τις πολλές που θ'ακολουθήσουν. Ποτέ, το ξέρουν, δεν θα τους συμβεί ξανά κάτι τόσο όμορφο. Μπορεί κάποτε να αισθανθούν πιο χαρούμενοι, ίσως πιο θερμοί, απόλυτα ικανοποιημένοι με το σώμα τους και το σώμα του συντρόφου τους. Αλλά ποτέ ξανά δεν θα είναι τόσο όμορφα.

* Stig Dagerman: Καμένο Παιδί

* * * * *

Το βιβλίο δεν είναι ερωτικό, όχι. Είναι απ'αυτά που καλύτερα να μην τα διαβάζεις νύχτα στο κρεβάτι λίγο πριν σβήσεις το φως. Την ώρα που διάβαζα ήδη το ήξερα, ήταν σαν να προκαλούσα τους δαίμονες των ονείρων, ελάτε, ελάτε κι εσείς να στήσουμε χορό, να ουρλιάζουμε.
Αλλά σαν πάντα, η Πολυάννα μέσα μου, ακοίμητη, απέθαντη, άρρωστα αισιόδοξη ακόμα και στο χείλος του γκρεμού, ακόμα κι όταν το μόνο που φαίνεται μπροστά είναι η άβυσσος και το τίποτα, ακόμα και τότε, η άθλια, ερήμην μου σχεδόν, επιμένει να ξεχωρίζει το φως. Το οποίο πάντα, παντού, υπάρχει. Έτσι προέκυψε η επιλογή του παραπάνω αποσπάσματος. Φαντάσου ένα χέρι να βγαίνει μέσα από μια μαύρη γλίτσα, και να σηκώνει θριαμβευτικά ένα πούπουλο άσπρο. Κάπως έτσι. Ή μια καραμέλα.

through worlds, worlds

2012-01-22T13:42:00.005+02:00

"Even if I now saw you
Only once,
I would long for you
Through worlds,
Worlds."

— Izumi Shikibu

* Η εικόνα της Izumi Shikibu είναι από τη wikipedia και το ποίημα της από την daughter of the sea.

στο τηλέφωνο

2012-01-20T19:27:00.003+02:00

Η ευτυχία είναι κάτι που υφίσται.
Το ξεχνάμε όμως, βρε παιδί μου. Έχουμε πρόβλημα μνήμης, ξεχνάμε τα βασικά.

(Δεν είμαι εγώ αυτή που το είπε. Είμαι αυτή που το ξεχνάει συνέχεια και που χαίρεται πολύ όταν της το ξαναθυμιζουν.)

let's go drink

2012-01-19T19:41:00.004+02:00

χρωματιστά

2012-01-17T20:45:00.007+02:00

and if you go chasing rabbits
and you know you're going to fall

Όποιος με ξέρει κάπως καλύτερα, ξέρει πόσο φοβάμαι τα τραγούδια, πόσο τα αποφεύγω γιατί δεν μου αρέσει να κλονίζεται ο αυτοέλεγχος μου και να συγκινούμαι ανεξέλεγκτα.
Προχθές το απόγευμα, η Λαμπρινή, με το παραπάνω τραγούδι, γέμισε την καρδιά μου χαμόγελο.
Σαν να περπατάς στην άκρη του πεζοδρομίου. Σκεφτόμουν πως όντως, κάθε φορά πέφτεις καλύτερα, καθώς πράσινοι και μωβ φωσφοριζέ λαγοί εξαφανίζονται βιαστικά στις γωνίες.

ένα ξίφος στα γόνατά της

2012-01-16T19:32:00.004+02:00

Ο πόνος βάραινε τα βλέφαρά του, αλλά η όψη της κόρης τον έκανε να σηκώνει το βλέμμα σ'αυτήν και το μόνο που ανάγκαζε τα μάτια του να βλέπουν ήταν ότι έβλεπαν εκείνη. Καθώς σιγά σιγά ξαναρχόταν στη ζωή, στέναξε βαθιά και ψιθύρισε αδύναμα λέγοντας "Γλυκιά μου, στ'αλήθεια έχεις σωθεί ή μήπως, θύμα του πολέμου κι εσύ, δεν στέργεις ούτε και νεκρή ν'αποσπαστείς από μένα και η ψυχή σου σαν φάντασμα με ακολουθεί στη δυστυχία μου;" Και η κόρη "Από σένα", είπε, "εξαρτάται η σωτηρία μου και ο χαμός μου. Το βλέπεις αυτό;" και δείχνοντας ένα ξίφος πάνω στα γόνατά της, "ως τώρα", είπε, "έμεινε αργό γιατί η αναπνοή σου το συγκρατούσε".

* Ηλιόδωρου, Αιθιοπικά ή Τα περί Θεαγένην και Χαρίκλειαν, εκδ.Άγρα, μτφ. Αλόη Σιδέρη

στην καρδιά του χειμώνα

2012-01-15T18:27:00.004+02:00

τον καιρό των ασφόδελων (που ξέρουν
πως σκοπός της ζωής είναι να μεγαλώνεις),
ξεχνώντας το γιατί, θυμήσου το πώς

τον καιρό της πασχαλιάς, που διακηρύττει
πως στόχος του ξυπνήματος είναι να ονειρεύεσαι,
θυμήσου το αυτό (που μοιάζει να ξεχνιέται)

τον καιρό των τριαντάφυλλων (που εκπλήσσουν
το εδώ μας και το τώρα με τον παράδεισο),
ξεχνώντας το αν, θυμήσου το ναι

e.e.cummings

χάρηκα

2012-01-14T14:57:00.002+02:00

@moloch82 Apostolos Gk
Ζέστανα και πήγα λίγο από το φαγητό στο Σπύρο, τον άστεγο εδώ δίπλα. "Ρε παιδιά θα με κάνετε τετράπαχο", είπε. Χάρηκα :-)
20 hours ago

Δεν ξέρω και πολλά για το τουίτερ, δεν θέλω να γράψω για τον καρκίνο, για τον αρκούδο, συνήθως στέλνω λίνκς σε ένα-δύο άτομα αλλά τελευταία το έκοψα-σκέφτομαι πως ο καθένας βρίσκει ότι ψάχνει,
αλλά δεν μπορώ, τη χαρά, όταν τη βρίσκω, να μην την μοιραστώ, ακόμη και με το υπερπέραν.

ούτε η σκέψη της θάλασσας

2011-12-04T18:42:00.000+02:00

Είναι σοβαρό πράγμα ένα μπλογκ, είναι η βιτρινα μας, το υπουργείο δημοσίων σχέσεων,
ή είναι ο μυστικός μας κήπος;
Είναι εξομολογητήριο, θεραπευτήριο, προσφέρει εντέλει καμία βοήθεια;
Oι σκέψεις που δεν γράφουμε σαπίζουν μέσα μας και μας σκοτώνουν σιγά-σιγά;
Για ποιό λόγο να έχεις ένα μπλογκ άμα δε γράφεις ότι θέλεις μέσα του;
Ποιός, ποιά αστυνομία της σκέψης θα σε συλλάβει αν γράψεις αυτά που ούτως ή άλλως έχεις μέσα σου,
ποιόν θα κοροιδέψεις αν δεν τα γράψεις, ποιός θα νομίσει πως είσαι πολύ ευτυχισμένος, πως είσαι καλύτερος άνθρωπος;

All I’ve ever done is dream.

2011-12-04T11:02:00.002+02:00

All I’ve ever done is dream. That, and only that, has been the meaning of my existence. The only thing I’ve ever really cared about is my inner life. My greatest griefs faded to nothing the moment I opened the window onto my inner self and lost myself in watching.
I never tried to be anything other than a dreamer. I never paid any attention to people who told me to go out and live. I belonged always to whatever was far from me and to whatever I could never be. Anything that was not mine, however base, always seemed to be full of poetry. The only thing I ever loved was pure nothingness…

— Fernando Pessoa (via booklover)

2011-11-20T21:24:00.001+02:00

reblogged from tumblr

με βελόνες νούμερο οκτώ

2011-11-13T13:56:00.011+02:00

Το νήμα λέγεται Katia-Triana, μου πήρε σχεδόν δυόμισι ώρες να το φτιάξω, οδηγίες εδώ κι εδώ.

χριστούγεννα

2011-11-10T22:05:00.003+02:00

Στο σφαγείο του έρωτα σκοτώνουν μόνο τους καλύτερους,
κανέναν απ' τους αδύναμους ή τους χωρίς μορφή.
Μην προσπαθείς να ξεφύγεις από τετοιο θάνατο.
Όποιος δεν πεθαίνει απ' την αγάπη είναι σάρκα νεκρή.

— ο στίχος του Rumi
- η φωτογραφία της Citronella

ομοιοπαθητική

2011-11-08T21:08:00.004+02:00

Τι όμορφη που είναι η Αθήνα! Πόσο μ'αρέσει να είμαι έξω στο δρόμο το βράδυ-Σάββατο βράδυ! Έφυγα με μιαν αίσθηση ότι βρε παιδι μου η ζωή είναι ωραία, ωραία. Ωραία χωρίς σημαντικό λόγο, απλά γιατί μπορώ να περπατάω στην Ιπποκράτους κι από πάνω να βρέχει. Με τα μαλλιά σγουρά, φορτωμένη την τσάντα με τα βιβλία, νιώθω (υπέροχα) ανάλαφρη και δυνατή-σαν φοιτήτρια.

(γραμμένο το Σάββατο 8 Οκτωβρίου, γυρνώντας από καφέ με τις φίλες μου στο ράδιο μπάμπλ)

* η φωτογραφία

tumblr

2011-11-07T19:51:00.004+02:00

silezukuk: onemorerandomblog: Αγιάσσος, Λέσβος, Οκτώβρης 2011

ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου τη θάλασσα

2011-11-06T17:44:00.002+02:00

Κάθε τόσο, στην καθημερινότητά μας, ανοίγει μια μικρή ρωγμή, η οποία όμως σε κάνει να δεις έναν κόσμο που δεν τον είχες υποψιστεί. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία κάποιες φορές σου προσφέρει το κλειδί, δε λέω για να διεισδύσεις σε αυτόν τον κόσμο που θα ήταν κάτι υπερβολικά σημαντικό, αλλά τουλάχιστον για να ακουμπήσεις το μάτι σου σε αυτή τη ρωγμή και να προσπαθήσεις να κοιτάξεις μέσα. Ειδάλλως, ξέρεις, η πραγματικότητα είναι σαν ένας τοίχος από τσιμέντο, ένας τοίχος εξαιρετικά συμπαγής.

...η εμπειρία εξακολουθεί να μας διδάσκει πως οι άνθρωποι αλλάζουν συνεχώς τη ζωή τους, αλλά ζώντας ταυτόχρονα και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα. Κι αυτό μπορεί να συμβεί για τους πιο διαφορετικούς λόγους: διότι μια μέρα είδες έναν πίνακα, διότι άκουσες ένα ποίημα, διότι συνάντησες έναν άνθρωπο, διότι ξαφνικά είδες μπροστά σου τη θάλασσα... Πρέπει να βλέπουμε τη ζωή μας σαν μια μεγάλη περιπέτεια.

Κάποια στιγμή, σ' ένα ποίημα του Αλβάρο Κάμπος λέει πως ο ίδιος υπήρξε τα πάντα: "υπήρξα ένα κορισάκι, υπήρξα ο αστράγαλος μια Αγγλίδας κοπέλας που κοίταζε τη Λισσαβώνα, υπήρξα οι ναύτες, η θαλασσινή αύρα, η πουτάνα, ο ζητιάνος του δρόμου", παρόλαυτά νιώθει πως "λείπει πάντα κάτι, ένα ποτήρι, μια αύρα, μια φράση, και η ζωή, όσο περισσότερο την ανακαλύπτεις, τόσο περισσότερο σε πονά"...
Στους στίχους αυτούς υπάρχει όλη η χαρά και ταυτόχρονα όλη η αίσθηση καταπίεσης και δυστυχίας που νιώθεις όταν γράφεις λογοτεχνία. Διότι τελικά η ζωή είναι απούσα: εσύ εφευρίσκεις διαρκώς τη ζωή, εφευρίσκεις χιλιάδες πρόσωπα, εφευρίσκεις την Ανθρώπινη κωμωδία του Μπαλζάκ, εφευρίσκεις έναν ολόκλητο κόσμο, αλλά η ζωή είναι μονίμως απούσα, κι εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, έχεις μια μόνιμη αίσθηση ανικανοποίητου.

... τα βιβλία είναι αμπαρωμένα σκρίνια που πρέπει να ανοιχτούν, που πρέπει να βρεις τα κλειδιά τους για να τα ανοίξεις, ή μερικές φορές, να τα παραβιάσεις... Άλλωστε, δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις μέσα τους... Το βιβλίο είναι ένα μυστηριώδες αντικείμενο, που πάντα ξεφεύγει από τις προθέσεις του συγγραφέα του.

* Αντιγράφω από το καταπληκτικό βιβλίο Ένα πουκάμισο γεμάτο λεκέδες
Συζητήσεις του Antonio Tabucci με τον μεταφραστή του Ανταίο Χρυσοστομίδη εφ' όλης της ύλης

i take my coffee black

2011-11-05T09:58:00.004+02:00

Πέρασα μερικές ημέρες σε τέτοια ατμόσφαιρα κάποτε, σ' ένα ταξίδι στο Βέλγιο και στην Ολλανδία.
Ήταν μια περίεργη εποχή -τον χαρακτηρισμό τον δίνω τώρα- της ζωής μου, ήταν (για τότε) οι πιο δύσκολες μέρες που είχα ζήσει ποτέ.
Είχα μόλις χωρίσει από τη σχέση που είχα από το 19 μου. Δεν είχα πάει ποτέ ως τότε διακοπές χωρίς εκείνον, δεν είχα πάει ποτέ ως τότε διακοπές με μια φίλη που μετά βίας γνώριζα.
Μέσα στην απόγνωση των ημερών, δέχτηκα την πρόταση για να φύγω από το σπίτι, για να φύγω από το καθημερινό κλάμα μου.
Κι έτσι, γνώρισα τις θεραπευτικές ιδιότητες του ταξιδιού.
Γνώρισα ανθρώπους που δεν ξαναείδα ποτέ, κι άλλους που έγιναν μέρος της ζωής μου για ένα διάστημα. Γνώρισα τη φίλη με την οποία ταξιδέψαμε μαζί.
Έμαθα ότι μπορώ να μείνω σ' ένα μονόκλινο δωμάτιο μόνη, να κοιτάζω από το παράθυρο τη βροχή να πέφτει συνέχεια σ' έναν έρημο δρόμο μιας μικρής πόλης στην Ολλανδία, να κοιμάμαι μόνη σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με την ησυχία να ακούγεται από παντού.
Να σηκώνομαι το πρωί και να ντύνομαι, να βγαίνω έξω στο δρόμο χωρίς σχέδια, να ξεκαρδίζομαι στα γέλια με την παραμικρή αφορμή.

Τώρα ξέρω πως όλα εκείνα ήταν ένα γάντζωμα απόγνωσης πάνω στη ζωή.
Τότε δεν το ήξερα-νόμιζα πως/κι έκανα κινήσεις τυχαίες, είχα αφεθεί να με πηγαίνει η ζωή σαν φύλλο στον άνεμο, αρκεί να μην έχω να αποφασίζω μόνη μου τι πρέπει να κάνω-γιατί δεν ήξερα πως κάνει κανείς όταν μένει μόνος του.

Τώρα, δέκα χρόνια μετά, -σήμερα- κατάλαβα γιατί η ψυχή μου ηρεμεί όταν βλέπω βρεγμένους έρημους δρόμους, αμμουδιές το χειμώνα που τις δέρνει ο αέρας, φωτεινά καφέ που είναι σαν να σε καλούν να μπεις για να νιώσεις τη θαλπωρή τους. Θυμάται ότι μπορεί.

παιδάκια έχεις;

2011-11-01T20:31:00.006+02:00

Εμείς δεν κάναμε παιδιά. Μα με τον άντρα μου είχαμε μια υπέροχη σχέση. Η ζωή μου δίπλα του πέρασε όμορφα, ήμασταν ευτυχισμένοι, η ζωή μου ήταν σαν μέλι.
Ήμασταν αριστεροί, εξορίες, στη χούντα να φανταστείς μας συνέλαβαν την ίδια μέρα.
Όχι, γιατί να στεναχωρηθώ που δεν έκανα παιδιά; Έτσι ήρθαν τα πράγματα, τι να κάνουμε;
Στη ζωή δεν πρέπει να το βάζεις κάτω ποτέ. Αρκεί να φροντίσεις να τηρείς ένα-δυό πράγματα για να μπορέσεις να ζήσεις ευτυχισμένος.
Να μην είσαι ανταγωνιστικός. Να έχεις μέσα σου καλοσύνη. Και ποτέ να μην το βάζεις κάτω. Ποτέ. Να συνεχίζεις. Μπορείς. Το πόσα μπορεί ο άνθρωπος είναι απίστευτο, όλα τα μπορεί, όλα ότι βάλει με το νου του.
Και τώρα που είναι έτσι τα πράγματα, πάλι ξέρω πως θα τα καταφέρουμε. Θα βάλουμε το κεφάλι κάτω και θα δουλέψουμε.
Ο άνθρωπος μπορεί και με πολλά, μπορεί και με λίγα. Δε χάνεται. Τα καταφέρνει.
Σε κουράζω τώρα που σου τα λέω αυτά; Να με συγχωρείς.
Είμαι γεννημένη το 1927. Έχει επτά χρόνια που έχασα τον άντρα μου.
Και τώρα που με βλέπεις να έρχομαι, είναι για τον εγγονό της αδελφής μου, καλό παιδί μα έκανε ένα γάμο χάλια-χάλια. Γι' αυτό έρχομαι και πληρώνω το δάνειό του, τι να κάνω;
Μη με βλέπεις έτσι, στη ζωή μου ποτέ δεν το έβαλα κάτω εγώ. Είμαι πολύ δυνατός άνθρωπος.

Δεν με άφησε να τη βοηθήσω να σηκωθεί από την καρέκλα. Έκανε μία, δύο, τρεις, τέσσερις προσπάθειες, κάποια στιγμή κατάφερε να σηκωθεί και να στηριχτεί στο μπαστούνι της.

soothing

2011-10-30T10:56:00.002+02:00

* * *

2011-10-22T16:06:00.003+03:00

Αν δεν σε ξαναδώ ποτέ
πάντα θα σε κουβαλώ
μέσα
έξω
στα ακροδάχτυλά μου
κι ως τις άκρες του εγκεφάλου μου

και στα κέντρα
κέντρα
αυτού που είμαι από
ότι έχει απομείνει.

- Charles Bukowski
- λουλούδια

2011-10-18T21:05:00.001+03:00

Να το βαθύτερο μυστικό που ξέρει κανείς
(να η ρίζα της ρίζας και το μπουμπούκι του μπουμπουκιού
κι ο ουρανος του ουρανού ενός δέντρου που λέγεται ζωή, που γίνεται
ψηλότερο απ' όσο η ψυχή μπορεί να ελπίσει ή το μυαλό μπορεί να κρύψει)
κι αυτό είναι το θαύμα που κρατάει τ' αστέρια μακριά

κουβαλώ την καρδιά σου (την κουβαλώ μέσα στην καρδιά μου).

- EE Cummings

όλο χρώματα

2011-10-16T13:56:00.005+03:00

Δε σ' αγαπώ παρά μόνο γιατί σ' αγαπώ.
Πηγαίνω απ' το να σ' αγαπώ στο να μη σ' αγαπώ
απ' το να σε περιμένω στο να μη σε περιμένω
η καρδιά μου κινείται από το κρύο στη φωτιά.

Δε σ' αγαπώ παρα μόνο γιατί είσαι συ αυτός που αγαπώ.
Σε μισώ βαθειά, και μισώντας σε, σκύβω μπροστά σου,
και το μέτρο της μεταβαλλόμενης αγάπης μου για σένα
είναι πως δε σε βλέπω μα σ' αγαπώ τυφλά.

Ίσως το φως του Γενάρη να καταβροχθίσει
την καρδιά μου με τις βάναυσες ακτίνες του,
κλέβοντάς μου το κλειδί για την αληθινή ηρεμία.

Σ' αυτό το σημείο της ιστορίας εγώ είμαι αυτός που
πεθαίνει, ο μόνος, και θα πεθάνω απ' αγάπη επειδή σ' αγαπώ,
επειδή σ' αγαπώ, Αγάπη, σε φωτιά και σε αίμα.

* * *

Το ποίημα του Πάμπλο Νερούδα το βρήκα στο 500 top poems του Poem Hunter, απ' αλλού οδηγούμενη και ψάχνοντας για άλλο ποίημα.
Τόση φωτιά και τόση αγάπη, μέσα σε μια μέρα τόσο γκρί, ε;
Η φωτογραφία είναι του φθινοπώρου και των χρωμάτων.

νησίδες και σωσίβια

2011-10-05T20:20:00.002+03:00

Η σκέψη, ας πούμε, ότι αύριο θα ανακοινωθεί το νόμπελ λογοτεχνίας, είναι αρκετή για να ξεκολλήσω ξαφνικά/επιτέλους από τη σκέψη της δουλειάς και την αυτολύπηση.
Δεν είναι πως έχω σε εκτίμηση τα νόμπελ, όχι... Αλλά ξαφνικά να, λογοτεχνία, μια λέξη καταπραυντική σαν κοτόσουπα. Που την ακούς και λες ναι βρε παιδί μου, λογοτεχνία. Αρκετά με τις κουβέντες, την έκθεση και την αυτοκριτική.

* η φωτογραφία

μπλε

2011-10-01T18:47:00.007+03:00

Η θάλασσα που δεν ανήκει σε κανέναν (ένας λόγος που σε ανακουφίζει), που είναι αρμυρή όσο πρέπει (όχι όπως η Νεκρή θάλασσα). Τη νύχτα, κάποτε, φωσφορίζει, σα μαύρο μετάξι σκισμένο ξαφνικά που αφήνει να φανεί λίγη άσπρη σάρκα.

Κάποτε λυπούμαι που δεν έτυχε να μείνω εδώ στην Αλεξάνδρεια όλον αυτό τον καιρό της προσφυγιάς που μ' έκαναν να σκορπιστώ στους πέντε αγέρηδες. Κάτι θα είχα κάνει, έστω και με τούτη τη θάλασσα, έστω και με τούτο το λιμάνι. Τα ποτάμια δεν παρηγορούν, θέλουν χαρούμενη καρδιά. Το ίδιο ο Σηκουάνας, το ίδιο ο Τάμεσης, το ίδιο και ο Νείλος. Τα ποτάμια σ' αφήνουν πάντα πίσω, καθώς κυλούν, μ' αυτά που έχεις, πίκρες, βασανα, απελπισίες. Η θάλασσα λυτρώνει.

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Δ'

ποίηση

2011-09-28T23:39:00.003+03:00

θα κυλιστώ έξω
μέχρι οι μηροί μου να μουσκέψουν απ' τα καυτά λουλούδια
θα πάρω τον ήλιο στο στόμα μου
και θα βουτήξω μέσ' στον ώριμο αέρα
ζωντανός
με τα μάτια κλειστά

* το ένα ποίημα του e. e. cummings, το άλλο από εδώ

όταν γελάς, να γελάς σαν την κόλαση

2011-09-26T20:15:00.006+03:00

Θέλω να σκεφτώ ξανά επικίνδυνα κι ευγενή πράγματα. Θέλω να είμαι ελαφριά και παιχνιδιάρα. Θέλω να είμαι απίθανη και όμορφη, και να μη φοβάμαι τίποτε, σαν να είχα φτερά.

* * *

Η πιο δυνατή συμβουλή για έναν συγγραφέα είναι αυτή, νομίζω: προσπάθησε να μάθεις ν' αναπνέεις βαθειά, να γεύεσαι πραγματικά το φαγητό σου όταν τρως, κι όταν κοιμάσαι να κοιμάσαι πραγματικά. Προσπάθησε να είσαι όσο πιο ζωντανός μπορείς μ' όλο σου το είναι, κι όταν γελάς, να γελάς σαν την κόλαση. Κι όταν θυμώνεις, να θυμώνεις για τα καλά. Προσπάθησε να είσαι ζωντανός. Γιατί δεν είναι μακρυά η μέρα που θα πεθάνεις.

* * *

Το θαύμα ήρθε στα ξαφνικά. Κρατούσε ένα βιβλίο και κάθως διάβαζε, βρήκε αυτό που έψαχνε. Έτσι απλά.

* * *

Γι' αυτούς που σ' αγαπούν, είσαι ήδη όμορφος. Όχι γιατί είναι τυφλοί στις ελλείψεις σου αλλά γιατί μπορούν να δουν καθαρά την καρδιά σου. Οι ελλείψεις σου τότε ξεθωριάζουν μπροστά στη σύγκριση. Οι άνθρωποι που νοιάζονται για σένα, είναι πρόθυμοι να σ' αφήσουν να είσαι ατελής και όμορφος ταυτόχρονα.

* * *

Δεν έχει πιο απλή θεραπεία από τα βιβλία: μπορεί να μη σου δίνουν χαρά, μα τουλάχιστον φέρνουν την ηρεμία και στο πιο μπερδεμένο μυαλό.

* healing μεταφράσεις (1, 2, 3, 4, 5)
* Dan Stevens (Downton Abbey)

φαντασίες

2011-09-21T22:16:00.003+03:00

είναι κάτι αισθήματα που σε γεμίζουν μέχρι επάνω
που σκάβουν τις ρίζες τους μέσα στο δέρμα σου
και δε φεύγουν ποτέ
φουσκώνουν
και σε πετάνε πέρα
όπως ο αέρας και τα κύματα

* μετάφραση από εδώ

το μεσημέρι

2011-09-20T19:21:00.002+03:00

Ένα γατάκι μικρό σα φουντουκάκι,
μια μπαλίτσα, ένα κουβαράκι
ανάμεσα στα χόρτα, στο πεζοδρόμιο,
σήμερα.
Στάθηκα και το κοίταξα για ώρα.
Δεν με χρειαζόταν-μάλλον εγώ ήμουν περισσότερο
που χρειαζόμουν να νιώσω τα χάδια του.

το πέταγμα

2011-09-18T13:25:00.007+03:00

Σήμερα ξεκαθάρισα ένα σωρό πράγματα στο σπίτ, χαρτιά κυρίως, στίβες από έντυπα που φυλάω για "την περίπτωση που θα χρειαστούν", για συναισθηματικούς λόγους, γιατί "κοίτα τι ωραία που τα λέει/τι ωραία χρώματα/τι ωραίο σχέδιο", για "να το ξαναδιαβάσω αυτό κάποια στιγμή"... Τέτοια.

Όταν είμαι σε τέτοια διάθεση "πετάγματος" δεν την αφήνω να φύγει ανεκμετάλλευτη: πιάνω, εκτός από την αρχική στίβα, και οποιαδήποτε άλλη πιάσει το μάτι μου, που χρονίζει "προς έλεγχο και αξιολόγηση". Που συχνά, όχι μόνο χρονίζει, αλλά διχρονίζει, τριχρόνιζει, κοκ...

Σήμερα η εκκαθάριση είχε τον κλασσικό τίτλο Πετάμε ότι δεν χρησιμοποιήσαμε τον τελευταίο χρόνο (ή για πολύ περισσότερο διάστημα), Πετάμε ότι μπορεί να βρεθεί σε δευτερόλεπτα στο ίντερνετ, Πετάμε λίστες πραγμάτων που έπρεπε να γίνουν αλλά ξεχάστηκε ακόμη και το γεγονός ότι υπήρξαν ως σκέψεις. Και κάτι που εμφανίστηκε για πρώτη φορά: Πετάμε ό,τι όταν το βλέπουμε μας κάνει να στεναχωριόμαστε. Όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό. Τέλος. Το πετάμε γιατί δεν θέλουμε καθόλου να στεναχωριόμαστε.

Έτσι, τώρα έχω μια γεμάτη τσάντα ανακύκλωσης, ένα πιο ανάλαφρο σπίτι, και μιαν αίσθηση ελευθερίας και πετάγματος σχεδόν κυριολεκτική.

* Ο πίνακας δεν είναι εγώ κοιτάζοντας τα χαρτιά μου, αλλά είναι υπέροχα χρυσός, καλοκαιρινός, σαν τον ήλιο που μπαίνει αυτές τις μέρες στο σπίτι.
Henry Lebasque (French, 1865 - 1937): Young Woman Reading in the Garden

κάθησε ήσυχη να διαβάσεις

2011-09-17T14:54:00.003+03:00

Ο Φρόυντ απ'αρχής μέχρι τέλους ανησυχούσε αδικαιολόγητα για την υγεία της και συχνά έλεγε πως δύο καθήκοντα είχε μόνο στη ζωή της, να είναι καλά και να τον αγαπάει.

* Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Ernest Jones, Σίγκμουν Φρόυντ: η ζωή και το έργο του. Η φωτογραφία είναι από το Women Reading.

κάθε πρωί

2011-09-11T19:08:00.001+03:00

Φθινοπώριασε.
Τα φύλλα κάτω στο δρόμο το πρωί
είναι σαν μεγάλες κίτρινες καρδιές
και σαν νησιά που ταξιδεύουν στην άσφαλτο.

as there is no better place

2011-09-09T19:48:00.002+03:00

λογιστικά βιβλία

2011-09-07T20:31:00.005+03:00

Συγκυρίες είναι πιθανότατα δυό κυρίες που κάθονται δίπλα-δίπλα και σου κλείνουν το δρόμο, κι ορίζουν αυτές την πορεία της ζωής σου.

Από χθες μαζεύω περίεργες και σωστές λέξεις: "εικοτολογία"-από τη βιογραφία του Σίγκμουντ Φρόυντ- και δεν ξέρω ακόμη τι σημαίνει. "Αυτοκινητικό" (ατύχημα) και "κατά τα ειωθότα", από τα Κινέζικα Κουτιά της Σώτης Τριανταφύλλου. Το πρώτο, να θυμάμαι να το λέω σωστά. Το δεύτερο σημαίνει "κατά τον συνήθη τρόπο" (από εδώ).

* εικοτολογία= η διατύπωση εικασιών, αυθαίρετων συμπερασμάτων. Όταν συνάντησα πρώτη φορα αυτή τη λέξη ήμουν σίγουρη πως αποκλείεται να υπάρχει... κι όμως...
Από σχόλιο εδώ.

Κι εγώ ακριβώς το ίδιο, ήμουν σίγουρη πως αποκλειεται να υπάρχει αυτή η λέξη, κάτι λάθος είχαν γράψει (σε σχεδόν εκατό σημεία!) στο βιβλίο. Κι όμως...

* Ο πίνακας: Toussaint, Fernand (Belgian, 1873-1955) - Elegant Lady reading

παραμύθια

2011-09-03T15:31:00.001+03:00

Ζήλευα το καθετί που είχε ζήσει δίχως εμένα, αν και ήξερα ότι δεν έπρεπε ν'αφήνω να φωλιάζουν στην καρδιά μου τέτοια συναισθήματα, αφού χάρη στην καλοσύνη του θεού αξιώθηκα να μοιραστώ με τον Σεμπάστιαν σχεδόν τη μισή ζωή του.

* Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Μικρό Χρονικό της Άννας Μαγκνταλένα Μπαχ και ο πίνακας του Vladimir Volegov: Hydrangeas

* * * * *

Η Άννα Μαγκνταλένα ήταν η δεύτερη γυναίκα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ. Ήταν είκοσι χρονών όταν παντρεύτηκαν, και παρέλαβε τέσσερα παιδιά (από τα επτά που έφερε στον κόσμο πριν φύγει ξαφνικά από τη ζωή και η ίδια) από την πρώτη του σύζυγο, την Μαρία Μπάρμπαρα. Του έκανε ακόμη δεκατρία παιδιά η ίδια (από τα οποία επέζησαν τα έξι).
Έτσι, μεγάλωσε μεγαλώνοντας δέκα παιδιά μέσα σ' ένα σπίτι όπου (σύμφωνα με το ανωτέρω Μικρό Χρονικό) βασίλευαν η μουσική και η αγάπη.

καθημερινό

2011-09-01T22:11:00.002+03:00

* pleasing aesthetics

μαγικά καλά

2011-08-31T19:47:00.004+03:00

Μην λησμονείς ότι η ομορφιά μένει μονάχα λίγα χρόνια κι εμείς έχουμε να περάσουμε μαζί μια ολόκληρη ζωή. Μόλις περάσει η τρυφεράδα και φρεσκάδα της νιότης, η μόνη ομορφιά βρίσκεται εκεί όπου η καλοσύνη και η κατανόηση μεταμορφώνουν τα χαρακτηριστικά, κι εκεί είναι που εσύ διαπρέπεις.

* * *

Αργά χθες το απόγευμα: στην αρχή ήμουν ήρεμη. Οκ, μπορώ μια χαρά χωρίς το λάπτοπ για δυό-τρεις μέρες. Εξάλλου στο σπίτι υπάρχει κι άλλος υπολογιστής . Θα κάνουμε μια έρευνα αγοράς, θα ζυγίσουμε, θα αποφασίσουμε, θα παραγγείλουμε, θα μας τον φέρουν, θα τον στήσουμε. Το Σαββατοκύριακο θα είμαι πάλι με τον δικό μου υπολογιστή.
Σήμερα τρόμαξα: όταν είδα πόσο γρήγορα μπορώ να αποφασίσω, να παραγγείλω, να πάω η ίδια να τον πάρω, προκειμένου να τον έχω μια μέρα νωρίτερα.
Θέλω να πω ότι αναρωτήθηκα αν είναι φυσιολογικό, αν είναι σαν σοκολάτα, σαν καφές, σαν ναρκωτικό, αν είναι κακό αντί για καλό. Ό,τι δεν μπορείς χωρίς του πρέπει να μπορείς χωρίς του, αλλιώς είναι κακό.

* * *

Χθες επίσης διάβασα ότι ο Φρόυντ έπαιρνε καθημερινά λίγη κοκαίνη, όταν διαπίστωσε ότι "ηρέμησε την ταραχή και εξαφάνισε την κατάθλιψη. Επιπλέον μου έδωσε μια ασυνήθιστη αίσθηση ενεργητικότητας και σφρίγους".
Θυμήθηκα που πήγα στο γιατρό κι όταν μου είπε πως πρέπει να αλλάξω τρόπο σκέψης και διατροφής θύμωσα μαζί του: Νόμιζα πως θα μου δώσετε χαπάκια θεραπείας και θα γίνω αμέσως μαγικά καλά.

* * *

Αλίμονό σου πριγκιπέσσα μου, όταν θα έλθω εκεί θα σε κάνω κατακόκκινη στα φιλιά και θα σε ταίσω μέχρι να στρουμπουλέψεις.

* Όλα τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο του Ernest Jones, Σίγκμουν Φρόυντ: η ζωή και το έργο του.
Η φωτογραφία είναι από το pleasing aesthetics.

ο κήπος των επίγειων απολαύσεων

2011-08-23T19:26:00.005+03:00

Θεωρώ τη ζωή ένα πανδοχείο όπου πρέπει να μείνω μέχρι να έρθει η άμαξα της αβύσσου. Δεν ξέρω που θα με παέι γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να θεωρήσω αυτό το πανδοχείο φυλακή γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένω εκεί μέσα. Θα μπορούσα να το θεωρήσω ένα χώρο συναναστροφών γιατί εκεί συναντιέμαι με άλλους ανθρώπους.
Ωστόσο δεν είμαι ούτε ανυπόμονος ούτε κοινός άνθρωπος. Τα αφήνω αυτά σε όσους κλείνονται στο δωμάτιό τους και ξαπλώνουν άβουλοι στο κρεβάτι τους, όπου περιμένουν χωρίς ύπνο, τα αφήνω σε όσους συζητούν στα σαλόνια απ' όπου οι μουσικές και οι φωνές φτάνουν ευχάριστες ως εμένα. Κάθομαι στην πόρτα και μεθώ τα μάτια μου και τ' αυτιά μου με τα χρώματα και τους ήχους του τοπίου, και τραγουδώ αργά, μόνο για μένα, αόριστες μελωδίες που συνθέτω ενόσω περιμένω.
Για όλους μας θα πέσει η νύχτα και θα φθάσει η άμαξα. Απολαμβάνω την αύρα που μου δίνεται και την ψυχή που μου δόθηκε για να την απολαμβάνω, και δεν ρωτάω αλλά ούτε και ψάχνω. Αν αυτό που αφήνω γραμμένο στο βιβλίο των ταξιδιωτών θα μπορούσε, αν διαβαστεί κάποτε από άλλους, να τους κρατήσει συντροφιά στη διάρκεια του ταξιδιού τους, θα ήταν καλά. Αν δεν το διαβάσουν ή δεν τους διασκεδάσει, πάλι καλά θα είναι.

* το παραπάνω απόσπασμα είναι από Το βιβλιο της ανησυχίας (τόμος Α') του Φερνάντο Πεσσόα,
ο τίτλος El jardín de las delicias είναι της ταινίας του Κάρλος Σάουρα, και του πίνακα του Ιερώνυμου Μπος στο Πράδο,
και οι φωτογραφίες είναι από τη Μαδρίτη.

* * * * *

Ένας σταθμός του μετρό στη Μαδρίτη λέγεται Ruben Dario (Νταρίο, με τον τόνο στο ι)-από το όνομα του ποιητή του ποιήματος της ταινίας.
Πώς βάζεις το δάχτυλο σ' ένα σημείο του χάρτη και λες εδώ ας πάμε; (Ποτέ, ποτέ δεν το είχα ξανακάνει αυτό). Έτσι. Αργά το απόγευμα, γιατί με πιάνει ασφυξία σε μέρη με πολύ κόσμο και πολλή γλίτσα στο δρόμο, βρεθήκαμε σε μιαν άγνωστη γειτονιά, επιλεγμένη στην τύχη, για το όνομα του σταθμού του μετρό, του ποιητή.
Όταν βγήκαμε στην επιφάνεια κοίταζα γύρω-γύρω, ψάχνοντας κι εγώ δεν ξέρω τι, ποιόν ποιητή και ποιά ιστορία. Μα πόσο, πόσο πολύ ωραία, (όσο τυχαία) ταίριαζε! Ένα στρόγγυλο παρτέρι με λουλούδια, παλιές όμορφες ψηλές κατοικίες κανονικών ανθρώπων, Μαδριλένων-τι ωραία λέξη, κανονικών κατοίκων της πόλης εννοώ, όχι τουριστών. Και ησυχία. Ησυχία.
Πήραμε ένα δρόμο κατηφορικό, με δέντρα, με τεράστιες πόρτες, με πεζοδρόμια, με ησυχία.

η αφήγηση μιας ευτυχίας

2011-08-18T21:57:00.006+03:00

Ήταν εκεί και ο Μαξ. Μας διηγότανε πολύ απλά το παραμύθι, αληθινό παραμύθι, του ταξιδιού του μ' ένα δισάκι στον ώμο από την Πολωνία ως την Κέρκυρα.
"Κι έμεινα πέντε μέρες με τους ατσίγγανους στη Σερβία", έλεγε. "Ένα πρωί, είδα έναν που κοιμότανε στο ίδιο τσαντήρι μαζί μου, να φοράει το γελέκο του σμόκιν που είχα βάλει κατά λάθος στο δισάκι μου. Του είπα πως δεν ήταν δικό του και δεν ήταν σωστό να μου το πάρει. Μ' αποκρίθηκε πως εγώ είχα δύο γελέκα, ενώ αυτός δεν είχε κανένα. Κι έπειτα πως εκείνη τη μέρα θα παντρευότανε.
Όμως η νύφη μ' αποζημίωσε. Μου χάρισε ένα δαχτυλίδι για να μου φέρνει τύχη και μου είπε, όταν νιώσω τον εαυτό μου ευτυχισμένο, να το πετάξω, σ' ένα μέρος όπου κανείς δε θα μπορούσε να το βρει. Και αλήθεια, το πέταξα στη θάλασσα, ύστερα από ένα χρόνο, ταξιδεύοντας με το γιώτ έξω από το Καστελλόριζο, μια λιόλουστη μέρα. Ο αγέρας ήταν αλαφρύς στα πανιά μας και το γραμμόφωνο έπαιζε ένα τζαζ που μ' άρεσε."
Παράξενο πως αλαφραίνει κάποτε τον άνθρωπο η αφήγηση μιας ευτυχίας.
(σελ 219)

Αν κοιτάξεις με προσήλωση σφίγγοντας τα νεύρα
έξω από το μηχανισμό της μέρας
μπορείς να ελπίζεις πως μια θάλασσα
γύρω απ'τα πόδια σου θα 'ρθει να δέσει.
Αλλά είναι δύσκολο, και πιο συχνά
γεννά παράξενα τέρατα η συνήθεια
τόσο ανυπόφορα...
(σελ 115)

Προσπαθώ να του εξηγήσω την αντίθετη άποψη, που είναι η δική μου. Πως ημερολόγιο δεν είναι διόλου οι στιγμές μας, μήτε η πεμπτουσία της ζωής μας, αλλά το σημάδι, σχεδόν τυχαίο, μιας οποιασδήποτε στιγμής, κάθε τόσο, και όχι πάντα της σπουδαιότερης.
(σελ 178)

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ'

* * * * *

Εχθές τη νύχτα, μετά από ημέρες, πάλι πρώτα με εφιάλτες και μετά με τίποτα, ο ύπνος μου ήταν γεμάτος με ευτυχία. Δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ, το πρωί, για την αιτία τού παραπάνω. Γιατί, άμα κάτι μας κάνει ευτυχισμένους, θέλουμε να το κρατήσουμε. Κι άμα καταλάβουμε τι ακριβώς είναι, νομίζουμε πως επιδιώκοντας την επανάληψη θα επιτευχθεί και η ευτυχία.
Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα, κι εξάλλου, ούτε που βρήκα πώς γίνεται και αλλάζει χρώμα το μέσα μου έτσι στα ξαφνικά.
Μπορεί όμως, υπάρχει μια πιθανότητα, και γιαυτό τα γράφω αυτά τώρα, να είναι οι Μέρες του Σεφέρη, στις οποίες επανήλθα χθες, μετά από καιρό.

ήλιος θα είναι

2011-08-07T15:12:00.001+03:00

Ό,τι πολύ επιθύμησες, θά 'ρθει μια μέρα
χωρίς να το 'χεις επιδιώξει,
χωρίς να το 'χεις για δικό σου ονειρευθεί.

Ό,τι είχες επιδιώξει σε πόνεσε πολύ,
το χάρηκες, αλλά σε πόνεσε πολύ,
το έχασες στο τέλος κι έμεινες,
είπες πως η ζωή σου είναι
πικρία μεστή, κλειστή,
κι αφέθηκες να ζεις στη μοναξιά σου.

Ό,τι πολύ επιθύμησες, θα 'ρθει μια μέρα.
Ήλιος θα είναι, θα είναι θάλασσα,
θα 'ναι κάποιο βουνό,
μια ρεματιά πρωτόγνωρη,
η νύχτα στο βουνό,
μια ευφροσύνη πρωταγρίκητη,
μια τόλμη, ένα φρόνημα πρωτόφαντο,
κάτι ανεμώνες που θα φέγγουν στις πλαγιές,
κάτι ανεμώνες που θα μείνουν
ξεχασμένες στο χορτάρι σας,
σημάδι της πλαγιάς
όπου σου δόθηκε ο έρωτας,
μέσα στη νύχτα,
μες στην ομίχλη του βουνού,
κάτω απ' τα στίλβοντα άστρα.

Ό,τι πολύ επιθύμησες,
θά 'ρθει μια μέρα που θα το χάσεις.
Τόσο αναπάντεχα, τόσο άδικα, τόσο νωρίς.
Μα αυτό θα σε πληρώνει τόσο ως μέσα σου,
θα σ' έχει κάνει πλούσιο τόσο, τόσον ώριμο,
θα σ' έχει φέρει τόσο μέσα
στο όλο νόημα της ζωής σου,
της ζωής όλου του κόσμου,
που μια και κάποτε το απόχτησες,
το αξιώθηκες, σου μένει δώρο σου ακριβό,
βαθιά αναφαίρετο, που το κατέχεις εσαεί,
σάρκα της σάρκας σου,
χωρίς ν' αφήνει ούτε μια πτυχή κενή
για την ενέδρα της φθοράς και της πικρίας.

* * * * *

Το Τέλος της Ζήλειας, Μαρσέλ Προυστ

Η γραφή του Προύστ είναι δύσκολη: πολύ μεγάλες προτάσεις (πολύ μεγάλες, συχνά πιάνουν παραγράφους ολόκληρες, σελίδες σχεδόν ολόκληρες) στις οποίες είναι πολύ εύκολο να χάσεις το νόημα, ή για να είμαι πιο ακριβής, στις οποίες με πολύ προσπάθεια βρίσκεις και κρατάς τον ειρμό της σκέψης σου/του.
Ε, λοιπόν στο παραπάνω βιβλίο μετά τις 2-3 πρώτες σελίδες ανάγνωσης, γύρισα έκπληκτη ν' άναζητήσω τον μεταφραστή: το κείμενο κυλάει με τόση άνεση, που όχι μόνο το νόημα δε χάνεις, μα απολαμβάνεις επιπρόσθετα και τις λέξεις που έχουν επιλεχθεί. Αυτό δηλαδή που λέμε λογοτεχνία. Και που είναι από τα πιό δύσκολα το να διατηρηθεί στη μετάφραση. Εκτός κι αν είσαι ο Παύλος Ζάννας (για τον Προύστ). Ή ο Νάσος Δετζώρτζης, όπως αποδείχθηκε.

Δεν τον ήξερα τον Νάσο Δετζώρτζη. Έμαθα πως ήταν στη ζωή του τόσο λογοτέχνης όσο μου τον παρουσίασε το έργο του.
Το παραπάνω είναι ένα ποίημά του που βρήκα εδώ.

τώρα όλος ο κόσμος μου είναι το δωμάτιό μου

2011-08-06T16:37:00.005+03:00

Πώς το λέει ο Καμύ, μέσα στην καρδιά του χειμώνα έμαθα τελικά ότι μέσα μου βρίσκεται ένα ανίκητο καλοκαίρι; Έ, εδώ πάρτο κάπως ανάποδα: μές στην καρδιά του καλοκαιριού ήρθε σαν βάλσαμο και μ'αγκάλιασε αυτή η εικόνα του χειμώνα.

* ανακάλυψα τον Boris Kustodiev

πώς τα λένε αυτά που κρέμονται και κάνουν γκλιν-γκλιν με τον αέρα;

2011-08-03T21:27:00.002+03:00

O θάνατος έρχεται ξανά κοντά μου, ένα κορίτσι
με βαμβακερό μεσοφόρι, ξυπόλητο, χαχανίζοντας.
Δεν είναι τόσο τρομερό, μου λέει,
δεν είναι όπως νομίζεις, όλο σκοτάδι
και ησυχία. Έχει ονειροπαγίδες
και τη μυρωδιά των λεμονιών, μερικές μέρες
βρέχει, μα συχνότερα ο αέρας είναι στεγνός
και γλυκός. Κάθομαι κάτω από τη σκάλα
χτισμένη από μαλλιά και κόκκαλα κι ακούω
τις φωνές των ζωντανών. Μ'αρέσει,
λέει, τινάζοντας τη σκόνη απ'τα μαλλιά της,
κυρίως όταν μαλώνουν, κι όταν τραγουδούν.

* Dorainne Laux

θα είσαι εδώ πάντα;

2011-07-27T20:59:00.005+03:00

Αυτές οι φωτογραφίες ανθρώπων που πετάνε από χαρά, που αγκαλιάζουν με τρυφερότητα το σύντροφό τους δημοσίως, αυτές οι λεζάντες για τα τόσα χρόνια σχέσης...
Βλέπω τους ανθρώπους κι αμέσως σχηματίζονται στο μυαλό μου οι ιστορίες τους.
Με συγκινούν και με θεραπεύουν.
Πάω να πω Δε θέλει πολύ για να θεραπευθείς από μια δύσκολη μέρα, από τη δύσκολη ζωή.
Μα μετά σκέφτομαι, Από την άλλη πάλι, η αγάπη είναι ήδη από μόνη της πάρα πολλή. Ναι.

η χώρα αυτών με τα μαύρα καπέλα

2011-07-26T22:32:00.001+03:00

Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει κανένας άνθρωπος (που διαβάζει αυτό το ποστ, έστω) που να ξέρει την αυτόνομη δημοκρατία του Karakalpakstan (μια περιοχή που αποτελεί το μισό σχεδόν Ουζμπεκιστάν), την πρωτεύουσά της το Nukus και το Μουσείο τους.
Όποιος έχει ακούσει για αυτό το μέρος, σίγουρα θα ξέρει και όλα τα παρακάτω.

Δεν θα γράψω για τη χώρα, για την πόλη, για το Μουσείο, για τον άνθρωπο που το δημιούργησε. Δίνω τα λινκς για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα.

Θέλετε να πάτε στο Λούβρο, στη Βρεττανική Πινακοθήκη, στο Πράδο, στο Γκούγκενχαιμ, στην πόλη-μουσείο Βιέννη;
Ω, στο Μουσείο του Καρακαλπακστάν ξέρετε αν θέλετε να πάτε;

Να και το παραμύθι:
Οι εύποροι γονείς του τον προόριζαν για άλλα, αλλά τους πρόλαβε η επανάσταση, κι έτσι ο μικρός Igor Savitsky (4 Αυγούστου 1915, Κίεβο) έγινε αρχαιολόγος σε ανασκαφές στο Ουζμπεκιστάν. Ανάμεσα στις ανασκαφές ξέκλεβε χρόνο και ζωγράφιζε πίνακες κίτρινους σαν την άμμο της ερήμου που τον τριγύριζε.
Κάποτε ζήτησε τη γνώμη ενός ζωγράφου-του ειδώλου του στη Μόσχα, κι όταν αυτός τον συμβούλεψε να ξεχάσει τη ζωγραφική, κατέστρεψε τους πίνακές του και γύρισε στις ανασκαφές.
Τότε ήταν που ήρθε καιρός που κόντεψε να χαθεί μέσα του, αλλά (ευτυχώς) τον ξανα-βρήκε το δρόμο για τη ζωή, μέσα απ' την ιδια τη ζωή: άρχισε να συλλέγει παραδοσιακά αντικείμενα της περιοχής, ζώνες, κοσμήματα, και κυρίως αυτά τα υπέροχα υφαντά με τα κόκκινα παραδοσιακά σχέδια και κεντίδια.
Μέχρι που έφτασε να πάρει το θάρρος να ζητήσει από τον υπεύθυνο της περιοχής την χρηματοδότηση ενός μουσείου για να τα στεγάσει.
Ένα παιχνίδι εγωισμών ανάμεσα σε δύο άρχοντες (δεν μπορείς να τού χρηματοδοτήσεις ολόκληρο μουσείο, και ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω, εδώ τις αποφάσεις τις παίρνω εγώ, θα τον χρηματοδοτήσω κι ας μην το βρίσκω απαραίτητο, ίσα για να δεις τη δύναμή μου) έχτισε ένα μεγάλο κτήριο στο Nukuς.
Μέσα στα επόμενα χρόνια, μέχρι το 1984 που πέθανε, πήγε κι ήρθε 20 φορές μέχρι τη Μόσχα, 4.500 χιλιόμετρα τη φορά. Και κάθε φορά επέστρεφε φορτωμένος με πίνακες ζωγράφων που το επίσημο κράτος δεν αναγνώριζε ως τέχνη γιατί "δεν πληρούσαν τις προυποθέσεις". Γιατί ήταν (ζευγάρια αγκαλιασμένα κι αγελάδες που πετούσαν) της avant garde κι όχι (τρακτέρ) του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Σήμερα το Μουσείο ονομάζεται Igor Savitsky Karakalpakstan State Art Museum και τα τελευταία 26 χρόνια διεθύνεται από την διάδοχο του Σαβίτσκυ, την Marinika Babanazarova η οποία αγωνίζεται να το διατηρήσει, αρνούμενη πεισματικά να πουλήσει έστω και έναν πίνακa σε κάποιον από τους πολλούς συλλέκτες που το ζητάνε.
(πληροφορίες εδώ)

Το Μουσείο λειτουργεί από το 1966 και στεγάζει 44.000 πίνακες, τους περισσότερους σε μορφή κρεμασμένων καμβάδων καθώς δεν υπάρχουν τα μέσα για να τους κορνιζάρουν. Κι άλλους χιλιάδες στριμωγμένους στο πάτωμα.
Οι αίθουσες κλιματίζονται με ... εμαγιέ δοχεία τα οποία γεμίζουν κάθε μερικές ώρες με νερό (το οποίο εξατμίζεται γρήγορα καθώς οι θερμοκρασίες φτάνουν τους 50 βαθμούς) ώστε να διατηρηθεί η απαιτούμενη υγρασία στο χώρο.

Να και το ντοκιμαντέρ:
The Desert of Forbidden Art

Να κι ένα σχετικό μπλόγκ:
KARAKALPAKSTAN BLOG

Δεν έγραψα τίποτε για το πώς θα γίνει να πάμε. Διάβασα όμως ότι το Μουσείο αναλαμβάνει να μεσολαβήσει για την ρύθμιση διαμονής πιθανών επισκεπτών. Και το κρατώ.

η έρημος της απαγορευμένης τέχνης

2011-07-25T21:15:00.071+03:00

Κι όμως η απεραντοσύνη της θάλασσας...

2011-07-24T11:02:00.002+03:00

Κι όμως η απεραντοσύνη της θάλασσας...

Καταφέρνω να φύγω από το γραφείο στις 12, για να πάω ν' ακούσω στα "Ολύμπια" την τελευταία δοκιμή της Τέχνης της Φούγκας. Στον Γ. που με συνοδεύει, και με ρωτά, εξηγώ γιατί αφήνω τη δουλειά μου: α) Γιατί θέλω ν' ακούσω τουλάχιστο δυό φορές ένα έργο πολύ σημαντικό για μένα, που δεν τ' άκουσα ποτέ και που δεν ξέρω αν θα το ξανακούσω. β) Για λόγους θεραπευτικούς. Στην ατμόσφαιρα του πολέμου, που ζω περισότερο από όποιον άλλον τώρα-μιαν αμτόσφαιρα επιδημικής κούρασης-, αισθάνομαι την ανάγκη να πιάνομαι κάθε τόσο από κάτι ανεξάρτητο, ξεχωριστό, που κανείς δεν μπορεί να το χαλάσει. Είναι το σύστημα μου για να μην αρρωστήσω κι εγώ.
(σελ 211-212)

Καθώς διαβάζω, ακούω μια μεγάλη φωνή στο δρόμο: "Όλα τα σφάζω! Όλα τα μαχαιρώνω!" Δεν μπορείς ν' ακούσεις αμέριμνα μήτε τη φωνή που διαλαλεί καρπούζια.

Χτες βράδυ κοιμήθηκα στο Μαρούσι. Ξύπνησα στις τέσσερεις. Άνοιξα το παράθυρο, χαράματα. Το γεμάτο φεγγάρι είχε πάει πάνω από τη θάλασσα κατά τη δύση, την ασήμωνε δυνατά και την έφερνε απίστευτα κοντά μου. Μια μικρή λεύκα χόρευε μ' όλα της τα φύλλα, καθώς ο πρωινός αγέρας έσερνε μιαν υπόκωφη μουσική μέσα από τα βελόνια των πεύκων. Πολλές νυχτερίδες πετάριζαν νευρικά μέσα στο χλωμό φως. Ένιωσα μια μεγάλη κατάνυξη και μια μεγάλη συμπόνια.
(σελ 215-216)

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ'

να βγεις από τη στάχτη της φωτιάς σου

2011-07-23T12:30:00.002+03:00

Ήχοι κιθάρας. Περιβολάκι με τριαντάφυλλα. Φιστικιά κουβέρτα πάνω στο κρεβάτι. Γραμμές απαλό ροζ. Μαξιλάρια με φεστόνια. Λυγμοί. Καφές. Βυσσινάδα. Κρίση του Πάρη. Η μαγεμένη κάμαρα. Στοργή, βαθύτατη στοργή. Δάκρυα. Θάλασσα και βουνά πολύ απαλά.
(σελ 23)

Γράφω στα γόνατα, στη μικρή βεράντα, έχοντας μπροστά μου τον Παγασητικό, ανάγλυφα βουνά, τη θάλασσα γαλήνη κι ένα κάτασπρο καραβάκι που αρμενίζει πέρα, μικρότερο από το άσπρο γαρύφαλο πλάι μου. Από τότε που ήρθα στο Πήλιο, τριγυρίζω ανάμεσα στη θάλασσα και στα βουνά, ανοίγοντας ολοένα μπουκαπόρτες, πετώντας σαβούρα, ανασαίνοντας. Ελπίζω να γυρίσω ολότελα διαθέσιμος και καθαρισμένος.
Κολυμπώ μέσα στη δυστυχία και την αφήνω πίσω μου.
(σελ 20)

Προσπάθησε, κάθε μέρα να θυμάσαι και να πραγματοποιείς τι πιστεύεις. Κι αν χρειαστεί κάποτε στη ζωή σου, για το σκοπό της ζωής σου, να ξεχάσεις, να γυρίσεις πλευρό, ν' ανασάνεις, τότε δοκίμασε ν' αφεθείς ολότελα, να ζήσεις τυφλός για κάποιο διάστημα. Ίσως η γαλήνη που γυρεύεις να βρίσκεται ακριβώς στην ισορροπία μιας τέτοιας θέσης και μιας τέτοιας άρσης. Ζήσε ολόκληρος.
(σελ 22)

Χτές δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Είναι στιγμές που τίποτε δεν μπορεί να βοηθήσει, σα να έχει ετοιμαστεί το καράβι για το τελευταίο ταξίδι και δε μένει άλλο παρά να σφυρίξει ο καπετάνιος. Το μόνο που βλέπει κανείς είναι μια επιφάνεια κάτασπρη, χωρίς όρια, όπου σβήνουν όλα τα σχήματα, όπου δεν επιζεί κανένας ήχος.
(σελ 61)

Ο Μαθιός Πασκάλης:
Όταν όλα σ' αφήνουν και σου φαίνονται ανάξια, γελοία, και παράτονα,
γύρισε τρεις φορές το κλειδί, μαζέψου και ξανάρχισε να διαβάζεις Πλάτωνα.
(σελ 105)

Ήταν γυμνή, κρατώντας το τιμόνι, με προσηλωμένα μάτια
μενεξεδιά σ' ένα σημείο από τ' ανεμολόγιο
που γύριζε.
Μάτια μενεξεδιά, νερό σε δυό παλάμες, μεγάλα ματόκλαδα,
μικρό το στήθος γυάλιζε στον ήλιο.
Να βγείς από τη στάχτη της φωτιάς σου, ο μόνος δρόμος.
(σελ 100)

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ'

τα χρώματα του δειλινού

2011-07-22T21:23:00.002+03:00

Ξέρετε, αγαπητέ Πεσσόα, είπε ο Μπερναντο Σοάρες αλλάζοντας συζήτηση, αυτόν τον τελευταίο χρόνο υπέφερα πολύ από αυπνίες κι όλα τα πρωινά, την αυγή, καθόμουν στο παράθυρο για να παρατηρήσω τις διαβαθμίσεις του φωτός πάνω από την πόλη, περιέγραψα πολλά ξημερώματα της Λισσαβώνας κι είμαι περήφανος γιαυτό, είναι δύσκολο να γράψει κανείς για τις διαβαθμίσεις του φωτός αλλά νομίζω πως τα κατάφερα, έφτιαξα ζωγραφιές με τις λέξεις... Με λίγα λόγια χρησιμοποίησα τις λέξεις σαν να ήταν πινέλα που ζωγραφίζουν έναν πίνακα, και η παλέτα του ήταν οι χαραυγές και τα δειλινά της Λισσαβώνας.

* Από το βιβλίο Οι τρείς τελευταίες μέρες του Φερνάντο Πεσσόα. Ένα παραλήρημα, του Antonio Tabucchi, εκδόσεις Άγρα, σελ 44-45

λέξεις σαν ταξίδια

2011-07-10T12:03:00.007+03:00

Βγαίνοντας από το πάρκο της Μαρίας Λουίζας, στην έξοδο τής Glorieta de Buenos Aires (θριαμβολογία για το Μπουένος Άιρες, ω, ένα μεγάλο άγαλμα του έφιππου Μπολιβαρ, αφιερωμένο στη Σεβίλλη από την Αργεντινή) μπαίνεις στην Paseo de las Delicias-στην Λεωφόρο των Απολαύσεων.
Και περπατώντας έτσι, στις απολαύσεις, φτάνεις στην Glorieta de los Marineros -υπερ της δόξας των ναυτικών -με μια τεράστια άγκυρα σκαλωμένη στην άσφαλτο- και μπαίνεις στην Puente de los Remedios -την Γέφυρα των Θεραπειών- απ' όπου περνάς στην άλλη πλευρά της πόλης, στην Τριάνα.
Εκεί όπου οι δρόμοι έχουν ονόματα Παρθένων: Calle Virgen de Lujan, Calle Virgen de la Estrella, Calle Virgen de la Cinta, Calle Virgen de la Antigua, Calle Virgen de Africa, Calle Virgen de Begona, Calle Virgen de Belen....
Μετά, φτάνεις στην Puente de San Telmo (ονομασμένη άραγε από τη διάσημη γειτονιά του Μπουένος Άιρες όπου το ταγκό χορεύεται στους δρόμους, το Barrio San Telmo;), άλλη γέφυρα, που ενώνει την Avenida de la Republica Argentina με την Paseo de las Delicias.

(Οι λέξεις, οι λέξεις, γράφω αυτό το ποστ γιατί απολαμβάνω να ακούω ξανά και ξανά τις λέξεις, οι λέξεις σε μερικές γλώσσες είναι τραγούδια, είναι παιχνίδια, είναι αφορμές.)

Εκεί είναι λοιπόν που ξεκινάει η Calle Betis, ένας δρόμος-μπαλκονάκι παράλληλο με τον Γουαδαλκιβίρ, και καταλήγει στην Puente de Isabel II, γέφυρα που σε ξαναγυρίζει στο κέντρο της Σεβίλλης.

* Calle Betis, ο πίνακας του Sergio Chudnovsky: μόλις τον είδα, στο πεζοδρόμιο έξω από το Museo de Bellas Artes de Sevilla, σκέφτηκα οτι θέλω να τον έχω συνέχεια κοντά μου, να τον βλέπω κάθε μέρα για να μου φτιάχνει την διάθεση

* ο χάρτης

υπέροχο μπλε

2011-07-07T16:56:00.003+03:00

Το καμπαναριό και η πλατεία της Santa Ana στην Τριάνα, στην άλλη πλευρά της Σεβίλλης, στην άλλη πλευρά του Γουαδαλκιβίρ. Εκεί όπου περπατώντας συναντάς να παίζουν κιθάρα και να τραγουδουν φλαμένκο καθισμένοι δίπλα στο ποτάμι.

στον Γουαδαλκιβίρ

2011-07-06T18:04:00.007+03:00

* οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Όσο κι αν υπάρχει λογική εξήγηση, πάλι μου φαίνεται σαν θαύμα το να είναι ακόμη μέρα τόσο αργά μέσα στη νύχτα. Όσο ακριβώς θαύμα μου φάνηκε το να είμαι τόσο κοντά στον Γουαδαλκιβίρ.

η αλλοτρίωση της έλξης

2011-07-05T16:19:00.006+03:00

Η σάρκα έγινε σελίδα
το δέρμα χαρτί
το χάδι έννοια αφηρημένη
το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.
Αλήθεια, πώς να περιγράψω
τη φύση όταν μ' έχει εγκαταλείψει
και μονο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου
θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;
Ελπίζω να βρω το θάρρος
μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:
γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω
να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα
να κουβαλώ το ανδρικό σώμα
που δεν είναι ύλη
αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.
Γιατί αυτό θα πει ηδονή:
ν' αγγίζεις το φθαρτό
και να παραμερίζεις τον θάνατο.

* Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Η ανορεξία της ύπαρξης
* Reales Alcázares de Sevilla

σημειώσεις

2011-07-04T19:11:00.002+03:00

Παριστάνοντας ακόμα κάποιον άλλο γιατρό, ο Χουάν ρωτάει τη Μαρία αν την ενόχλησε το φιλί του. Στη συνέχεια διηγείται στον Ντάνιελ τι συνέβει με την Άννα Τζούλια και εκείνος του λέει ότι μάλλον τον νάρκωσε και ότι πιστεύει ότι δεν έγινε τίποτα μεταξύ τους.
Μαρία, άγγελέ μου
περίληψη επεισοδίου από τηλεπεριοδικό

***

Σήμερα μετρώ πενήντα δύο χρόνια, και μετρώ εντός τους άλλους τόσους ενταφιασμούς μου.
Η νηπιακή μου ηλικία πέθανε αμετάκλητα, πέθανε και η παιδική μου ηλικία, πέθανε η νιότη μου, πέθανε η εφηβεία μου. Πέθανε επίσης και η ανδρική ηλικία μου.
Λοιπόν, πώς αποκαλώ ζωή ένα γήρας το οποίο είναι τάφος, όπου εγώ ο ίδιος είμαι ενταφιασμός πέντε αποβιωσάντων που έχω βιώσει;
Φρανθίσκο δε Κεβέδο, επιστολή στον Μανουέλ Σερράνο δελ Καστίγιο, 16 Αυγούστου 1635
μτφ. Αγαθή Δημητρούκα

***

Έλα μωρέ άντρα, του απάντησε εκείνη, τόσο σίγουρη σαν να πατούσε πάνω σε κινούμενη άμμο. Δεν πεθαίνεις, μην το λες και το ξαναλές. Όσο ζω εγώ δε θα σ'αφήσω να πεθάνεις! Θέλω τον ίσκιο σου, καταλαβαίνεις;
Πουλάμε τη ζωή, χρεώνουμε το θάνατο
Αγαθή Δημητρούκα, μυθιστορηματική αυτοβιογραφία

***

...σε τέτοιες στιγμές μου λείπει, συχνά, η παρουσία Σου, η παρηγοριά Σου και το ορατό παράδειγμα της στερεότητάς Σου.
Friedrich Holderlin (1770-1843)
Υπερίων ή Ο ερημίτης στην Ελλάδα

***

Η σημερινή έκλειψη είναι σαν τέλος εποχής. Μετά τη σημερινή ένταση, μετά τη σημερινή ενδοσκόπηση όλα θα ‘ναι αλλιώς, αφού το εξάντλησες πια και είδες ότι ήρθε η στιγμή να στρίψεις αλλιώς το τιμόνι και να πας επιτέλους το όχημα-εαυτό σε δρόμους που σου λένε έλα και όχι φύγε.
ωροσκόπιο, 1 Ιουλίου

***

Μίλα μου σαν τη βροχή κι άσε με ν'ακούω...
Τέννεση Ουίλιαμς, Μονόπρακτα, απόδοση Νίκος Γκάτσος

***

Έτσι και περάσει ένας χρόνος
τα ποτάμια κλείνονται στην κοίτη τους,
έτσι και περάσει ένας χρόνος
η ζωή νικάει και τους αήττητους.
Στίχοι, Νίκος Γκάτσος

***

Να μπορούσε κανείς να μου εγγυηθεί πως θα ταξιδεύω πάντα. Να γυρνάς μια νύχτα και να φεύγεις. Έτσι αγαπάς εκατό φορές περισσότερο.
(σελ 96)

Thy salt is lodged forever in my blood... Νοσταλγώ τη στεριά γιατί την κατοικείτε μόνο και μόνο. Δεν αλλάζω με τίποτα τη θάλασσα και την τρικυμία της.
(σελ 69)

Το αλάτι σου έχει για πάντα στο αίμα μου εισχωρήσει.
Στίχος από το ποίημα Dreams of the Sea του William Henry Davies (1871-1940), Ουαλού ποιητή που για μεγάλο χρονικό διάστημα έζησε ζωή πλάνητα. Το 1908 εξέδωσε το Autobiography of a Super-Τramp (Αυτοβιογραφία ενός υπέρτατου αλήτη), όπου αναφέρεται στις εμπειρίες του.
(σχόλιο, σελ 70)

Νίκος Καββαδίας, γράμματα στην αδελφή του Τζένια και στην Έλγκα, εκδ.Άγρα

α, ένα πράσινο φύλλο

2011-06-24T21:02:00.005+03:00

Από τη στιγμή που κάποιος δίνει την προσοχή του σε οτιδήποτε, ακόμη και σ'ένα πράσινο φύλλο, αυτό γίνεται ένας μυστηριώδης, εκπληκτικός, απερίγραπτα θαυμάσιος κόσμος από μόνο του.

* Henry Miller

* “Like a Virgin”, Vogue US Nov05

όπου βρίσκεις εμπόδιο, απλά κλώτσησέ το

2011-06-22T19:56:00.004+03:00

Το μικρό γλυκό λεμονάκι σήμερα σκέφτηκε πως μπορεί άνετα να βάλει μπουρλότο και να τινάξει στον αέρα όλον τον πλανήτη για να έρθει επιτέλους ένα τέλος σε όλα, να σωθούν (;) οι άνθρωποι από την αφάνταστη βλακεία/πονηριά/δυστυχία τους, και παράλληλα -επιτέλους- και η ίδια.

Το μικρό γλυκό λεμονάκι λοιπόν δεν είναι καθόλου γλυκό. Ούτε μικρό: στις 14 Αυγούστου κλείνει τα 45 και μπαίνει στα 46. Γιαυτό (και για ένα σωρό άλλα) σήμερα έβγαλε το τεφτέρι και κάνει αθροίσεις. Τόσα τα χρόνια, τόσα τα κιλά, τόσα τα μωρά (μηδέν), τόσα τα λάθη, τόσες οι αλλαγές. Τόσα τα ποστς. Τόση η εσωτερική πραγματικότητα και τόση η εξωτερική. Τόση η Τέχνη και τόσο το Σεξ.
(Στην έκθεση όμως, παίρνει είκοσι ασυζητητί!)

Το λεμονάκι θέλει να πει για ακόμη μια φορά δημόσια (ρεζιλεύοντας έτσι τον εαυτό του για να τον τιμωρήσει) πόσο πολύ πονάει όταν βλέπει κοιλιές έγκυες, και για τη μοναξιά που νιώθει όταν ακούει για τη συγκίνηση του όταν στέλνεις για πρώτη φορά το παιδί σου στο σχολείο (στον παιδικό σταθμό/στο πανεπιστήμιο).

Εκπλήσσει ακόμη και τον εαυτό της που μπορεί και έχει ακόμη απαιτήσεις, παραξενεύεται που ακόμη ο εαυτός της μπορεί και θέλει ενώ ταυτόχρονα βλέπει καθαρά μπροστά του το όχι ποτέ να υπάρχει. (Πολλά όχι ποτέ ήρθαν και κόλλησαν στα μούτρα της τελευταία. Τα κατάπιε και βρίσκεται πια στη διαδικασία της χώνεψης.)

Το γλυκό λεμονάκι σκέφτεται ένα σωρό ανθρώπους που έχει αγαπήσει πολύ, και τώρα θέλει να τους χώσει μια μπουνιά στα μούτρα γιατί κουράστηκε να μη θυμώνει με τίποτε.

Μέχρι που σήμερα μετά από χρόνια και με μεγάλη διαύγεια, της πέρασε η σκέψη πως ο λόγος που είχε βάλει μπροστά της να τη στηρίζει και να της δίνει υπομονή για να συνεχίζει δεν υπάρχει.

* Όπου βρίσκεις εμπόδιο, απλά κλώτσησέ το.

* pleasing aesthetics

λογοτεχνία

2011-06-21T19:53:00.004+03:00

Πώς να περιγράψω τα αισθήματά μου όταν με κοίταζε αυτός ο άνθρωπος; Ήταν στιγμές που αισθανόμουν το βλέμμα του σαν θύελλα που ξεσπάει στην ακτή, αναταράζοντας τα δέντρα μανιασμένα, μετατοπίζοντας τους αμμόλοφους. Ένιωσα απροετοίμαστη.

* Η Λύντια Κασσάτ διαβάζει την πρωινή εφημερίδα

Η Λύντια Κασσάτ, μεγάλη αδελφή και αγαπημένο μοντέλο της ζωγράφου Μαίρυ Κασσάτ, πέθανε 45 χρονών από νεφρική ανεπάρκεια, στο Παρίσι όπου είχαν μετακομίσει οικογενειακώς από την Αμερική.
Στο παραπάνω απόσπασμα η Λύντια, η υπομονετική Λύντια που -τόσα χρόνια μετά- είναι ακόμη άναυδη από τον πόνο τής απώλειας του αγαπημένου της στον πόλεμο, που δεν παντρεύτηκε και δεν έκανε παιδιά, που δεν ζωγράφιζε, δεν γκρίνιαζε αλλά υπέμενε στωικά τους πόνους τής ασθένειας της, μονάχα διάβαζε, διάβαζε συνέχεια, αναφέρεται στον τρόπο που το βλέμα του Ντεγκά έπεφτε επάνω της τις ώρες που πόζαρε για την αδελφή της.

ας φτιάξουμε τον κόσμο όπως τον θέλουμε

2011-06-20T22:40:00.003+03:00

Είπα στην ψυχή μου μείνε ακίνητη, και περίμενε δίχως ελπίδα,
γιατί η ελπίδα θα είναι ελπίδα για το λάθος πράγμα. Περίμενε δίχως αγάπη,
γιατί η αγάπη θα 'ναι αγάπη για το λάθος πράγμα. Υπάρχει κι η πίστη,
μα η πίστη κι η αγάπη κι η ελπίδα είναι όλες στην αναμονή.
Περίμενε χωρίς σκέψη, γιατί δεν είσαι έτοιμη για σκέψη:
Έτσι το σκοτάδι θα γίνει φως, και η ακινησία χορός.

- T.S. Eliot, from “East Coker"

* * *

22:30
Tρώω κρύα μακαρόνια με καυτερή σάλτσα πιπεριάς, μεταφράζω ένα ποίημα του Έλιοτ, ονειρεύομαι το δεύτερο ταξίδι στη Σεβίλλη-πριν καν ακόμη φύγουμε για το πρώτο. Οι λέξεις με μαγεύουν: ο Γουαδαλκιβίρ, ο Σεφέρης σ' ένα ξενοδοχείο του '60 στην Αίγινα, όχι δεν θέλω πολλά για να παραμυθιαστώ. Εξάλλου από μικρή το είχα αυτό, όταν το έξω δεν ήταν της αρεσκείας μου, έλεγα έλα τώρα, κλείσε την πόρτα κι ας φτιάξουμε τον κόσμο όπως τον θέλουμε (μαρία αντουανέτα).

η ζωή μέσα μου

2011-06-20T20:09:00.005+03:00

... κάθεται σε μια καρέκλα και κάθε τόσο σηκώνεται και πηγαίνει στο παράθυρο. Κι ενώ κάθεται στην καρέκλα σκέφτεται ότι το μόνο αληθινό πράγμα στον κόσμο είναι αυτό που ο ίδιος σκέφτεται. Κι όταν πηγαίνει δίπλα στο παράθυρο, σκέφτεται πως αυτό που είναι αληθινό στον κόσμο είναι μόνο ότι υπάρχει πραγματικά, κι όχι ότι σκεφτόμαστε.

Διότι αυτά που βλέπουμε και αγγίζουμε είναι αναντίρρητα, και μοιάζουν να είναι και τα πιο αληθινά. Υπάρχουν όμως φορές που όλοι σκεφτόμαστε ότι οι ιδέες μας είναι πιο πραγματικές, και τότε γεννιέται αυτή η διαλεκτική σχέση...

Ο Αντόνιο Ταμπούκι ανακαλύπτει έναν από τους μεγάλους ποιητές αυτού του αιώνα, το Φερνάντο Πεσσόα κι εγώ ανακαλύπτω τον θαυμαστό κόσμο του Αντόνιο Ταμπούκι: διαβάζω τις σκέψεις του πριν ακόμη διαβάσω τα βιβλία του.

* Από το βιβλίο Ένα Πουκάμισο Γεμάτο Λεκέδες-Συζητήσεις του Antonio Tabucchi με τον μεταφραστή του, Ανταίο Χρυσοστομίδη, εφ'όλης της ύλης, εκδόσεις Άγρα.

Κυριακή πρωί

2011-06-19T21:02:00.001+03:00

να σωθώ από τις σκέψεις μου

2011-06-18T23:06:00.008+03:00

Έφτασα νωρίς και διέσχισα με το αυτοκίνητο την πόλη κάθετα, μέσα από τα στενά της: τι όμορφη ησυχία, τι ησυχία, ηρεμία, σαν όλα να γίνονται σε slow motion, όλοι (οι ελάχιστοι που βλέπεις) κάθονται ή ποδηλατούν αργά. Έχει χώρο, απλωσιά, έχει χώρο να παρκάρεις, να περπατήσεις, να έχεις κήπο, να αναπνέεις.

Καθήσαμε δίπλα στη θάλασσα, και τώρα νιώθω το πρόσωπό μου φλογισμένο, σαν να έμεινα ώρες στον ήλιο κι ας ήμουν στη σκιά-απ' τον αέρα της θάλασσας.

Με πιάνει μια αίσθηση ότι πετάω, ότι χρειάζομαι ελευθερία, ότι μπορώ να αναπνεύσω, ότι θέλω να φύγω, να φύγω, όποτε είμαι στην Ελευσίνα και στη θάλασσά της.
Περίεργο, γιατί ζούσα σε μια πόλη με θάλασσα, μα εκεί ποτέ δεν το ένιωσα αυτό.
Η θάλασσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι ακίνητη, βρώμικη, σαν λάδι. Στην Καλαμαριά επίσης το ίδιο.
Στην Ελευσίνα είσαι σαν σε νησί, σα να είσαι πάνω σε πλοίο.
Όμως έχει και σχέση με το πώς αισθάνομαι αυτόν τον καιρό, και με το πώς νιώθω τα καλοκαίρια.

Δεν ξέρω να σου το περιγράψω ακριβώς, δεν έχω λόγια, ντρέπομαι και λίγο.
Έβλεπα εκείνη τη θάλασσα δίπλα μου, μπλέ σκούρη, και μου 'ρχόταν να πετάξω τα ρούχα μου, να βουτήξω και να μην ξαναβγώ. Σαν να χρειαζόμουν τη δροσιά της, σαν να ξέπλενε από πάνω μου όλες μου τις σκέψεις, ήθελα την ησυχία της, ακόμα και το αλάτι της στο δέρμα μου.
Να παγώσω και να καώ, να βγώ από τη γυάλα, να ζήσω.

Τώρα θα σταματήσω, γιατί δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αυτά που λεω ή αν σου φαίνονται γελοία και γελάς, και ντρέπομαι.

θέλω να νοιώσω την στοργή σου όταν με πονάς

2011-06-17T19:59:00.006+03:00

…γιατί μονάχα όταν τα χέρια μου σε χάνουν, η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει

Σαββατοκύριακο.
Bαδίζω μετρώντας τις πλάκες στο πεζοδρόμιο
κρατάω την αναπνοή μου μη στεναχωρηθώ
να φύγουν οι σκέψεις, να φύγουν
να φύγει η σημερινή μέρα, τα λάθη, η ανασφάλεια,
τα λάθη που προέρχονται από ανασφάλεια,
η ανασφάλεια που δυναμώνει από τα λάθη.
Και αναπάντεχα πριν λίγο-μα τι καλά!
η ποίηση που σώζει-ευτυχώς,
ο Χριστιανόπουλος-θυμάσαι που τον είδαμε
στην Ωραία Ελλάδα, που τον βλέπαμε
να περπατάει στην Άνω Πόλη
-ποτέ μου δεν αγόρασα κανένα βιβλίο του
πώς να γίνει πλούσιος λοιπόν.
Είναι κάτι ποιήματά του που χαράχτηκαν μέσα μου
απ' όταν τα πρωτοδιάβασα,
τόσο οικεία, σαν να τα έγραψα εγώ.

Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα. Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν, φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, παρηγοριὰ σπασμῶν. Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας, ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Ω, αυτή η τρυφερότητα της σκληράδας,
αυτή η ποίηση της πραγματικότητας.

Το φιλί ενώνει πιο πολύ από το κορμί για αυτό και το αποφεύγουν οι πιο πολλοί.

(το λουλούδι)

η χαρά που θα προσφέρεις να είναι προσβλητική

2011-06-16T21:04:00.003+03:00

Να είσαι μια φλόγα χαράς στα σταυροδρόμια. Μη νομίζεις πως είσαι κακός. Είσαι ένα καλό και ευαίσθητο παιδί που θέλει να είναι άσεμνο, αλλά να μείνεις αυτός που είσαι, μην αλλάξεις... Να είσαι άκαρδος, υπερόπτης. Η χαρά που θα προσφέρεις να είναι προσβλητική. Όλα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία, αφού στο βάθος, θα λαχταράς την τρυφερότητα... Αλλά η τρυφερότητα δεν υπάρχει... Γράψε μου αν μπορείς.

(γράφει ο Αλμπέρ Καμύ στον φίλο του Φρεμανβίλ που προετοιμάζει την αναχώρησή του για τη Γαλλία, για σπουδές)

* Ολιβιέ Τοντ: Αλμπέρ Καμύ, Μιά Ζωή

το κλειδί

2011-06-15T21:11:00.003+03:00

του (υγιούς) πνεύματος

2011-06-13T12:19:00.005+03:00

παιχνιδίζοντας
τα στερεότυπα
ο καφές της αργίας
εμείς, που εργαζόμαστε με το πνεύμα μας

Βγαίνω να πάρω καφέ. Όπως κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή, νωρίς το πρωί. Με φόρμες και με τα μαλλιά μόλις-έβγαλα-το-κλάμερ-που-τα-κρατάει-συνέχεια-μαζεμένα-όταν-είμαι-στο-σπίτι.

Το σουπερμάρκετ είναι ανοιχτό. Γιατί; Μα δεν είναι αργία; Ωχ, μήπως δεν είναι αργία; Μα είναι. Μάλλον δηλαδή, είναι.
Χθες βράδυ προβληματίστηκα (λίγο) πάνω σ'αυτό: είναι σίγουρα αργία αύριο; Μην και μπερδεύτηκα, μην την πατήσω και μου τηλεφωνούν πρωί-πρωί γιατί δεν ήρθες στη δουλειά, συνήθισες στο σεμινάριο και δεν θα μας ξανάρθεις;
Κοίταξα στο google (όχι θα τ'άφηνα) επίσημες αργίες του έτους 2011: 13 Ιουνίου (τα γενέθλια της Χρυσούλας μας-μπαίνει στα 16! Ω, πότε πέρασαν δεκαέξι χρόνια, εμένα-και το μπαμπά της είδε μόλις πρωτοάνοιξε τα ματάκια της, τότε...).
Επανέρχομαι: την Παρασκευή δεν ήμουν στη δουλειά κι έτσι δεν ξέρω αν όλη μέρα όλοι ήταν σε υπερένταση (πού θα πας; θα πάτε στο χωριό; εμείς όχι, εδώ θα είμαστε, θα πάμε ν'αφήσουμε τα παιδιά και θα γυρίσουμε, ευκαιρία να τελειώσω τις δουλειές στον κήπο), ούτε αν φεύγοντας εύχονταν καλό τριήμερο-μα, εδώ που τα λέμε, η κυρία στο κυλικείο στο σεμινάριο είπε κάποια στιγμή, που της ευχήθηκαν καλό Σαββατοκύριακο κυρία Σοφία, είπε και τι Σαββατοκύριακο...!

Σαν τη μαμά μου έγινα, ξεκινάω να πω κάτι και χάνομαι, το μυαλό μου χοροπηδάει σαν κουνέλι εδώ κι εκεί, σε σκέψεις που έχω επεξεργαστεί βέβαια πολλές φορές αναλυτικά μόνη μου, μα που αν πας να τις πεις όλες μαζί τότε γίνονται κουβάρι χωρίς άκρες, στο τέλος χάνεται σε δρόμους δαιδαλώδεις (σαν του Καδίθ, κίτρινους και στενούς). Λες σαν τον Τέρρυ Πράτσεττ νάχω αλζχάιμερ; Θέλω να πω, λες να φοβάμαι μην πάθω αλζχάιμερ, γιαυτό να προσπαθώ όλα τώρα να τα σκεφτώ, να τα αναλύσω, να τα πω, να βγουν από μέσα μου, μπας και χαθούνε σύντομα και χάσει η βενετιά βελόνι;

Λέγαμε που δε δουλεύουμε σήμερα.
Λοιπόν, παρόλη την απόλαυση της αργίας, την ξεκούραση (τι ξεκούραση; μάζεψα το χαλί, ξεκαθάρισα τις γλάστρες μου...), εκείνο το διαβολάκι μέσα μου, ο μην-επαναπαύεσαι-ότι-είσαι-ευτυχισμένη-γιατί-αν... με έφερε κατάφατσα με την άλλη πλευρά: Κι αν δε δούλευες; αν τώρα που μιλάμε είχες βγει στη σύνταξη, αν ποτέ-ποτέ πια δεν είχες να ξαναπάς στο γραφείο; θα ήσουν ευτυχισμένη; αυτό θα ήθελες; Να, τότε έτσι θα ήσουν, σαν τώρα, καθημερινά. Με τις φόρμες να σέρνεσαι στο κόφιταιμ να πάρεις καφέ για νάχεις την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι σε χώρο ανθρώπων απασχολημένων με κάτι (θυμάσαι τη θεία Έλλη; που κατέβαινε στο μπουγατσάδικο της γωνίας κάθε μέρα, να πάρει τον καφέ της εκεί, κατόπιν συμβουλής του γιατρού της, για να βλέπει κόσμο γύρω της, για νάχει κάτι να κάνει με τη μέρα της; μη λες δεν έκανε παιδιά, μας αγαπούσε όσο κανένας όταν είμασταν μικρές, μας έβγαζε φωτογραφίες, μη λες κατάθλιψη, απόπειρα αυτοκτονίας, ψυχιατρική πτέρυγα. Πέθανε τελικά στο σπίτι των αρμενίων που την "κοίταξαν" τον τελευταίο της χρόνο. Ησύχασε-κατα εμέ. Εκείνη έλεγε πως αγαπούσε τη ζωή. Έλεγε. Κι έπαιρνε υπνωτικά χάπια).

Πάμε πάλι στη δουλειά-που ευτυχώς-έχουμε. Όχι απλά για να μας ζει, αλλά (μαρία αντουανέτα) γιατί μας κάνει να νιώθουμε χρήσιμοι, ευτυχισμένοι, απασχολημένοι. Δεν ξέρω ακριβώς με ποιά σειρά, κι ούτε θα κάτσω τώρα να το σκέφτω. Αλλά και τα τρία, στα σίγουρα.

τόσο μακριά, τόσο κοντά

2011-06-12T22:07:00.007+03:00

Εκ των υστέρων, ανακάλυψα το Καδίθ. Κι εκεί θέλω να πάω, να μείνουμε για μέρες,
-ω, τι πόλη είναι αυτή, πόλη πλοίο
που βγήκε μόλις από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό
με μήκος 10χιλιόμετρα επί 2, με δυό δρόμους-γέφυρες που την κρατάνε σα σχοινιά από τη στεριά
-να δούμε τον ποιητή Jesus Fenrandez Palacio να κάνει βόλτα στην παραλία της-.

Τόσο κοντά το Γιβραλτάρ, η Ταγγέρη,
-ω δε θέλω ποτέ, ποτέ να πάω στον Άρη,
αυτά τα μέρη, τα κοντινά, τα προσβάσιμα, όπου ποτέ δεν θα πάμε,
αυτά τα μέρη της φαντασίας μου είναι πιο μακρινά κι απ' το υπερπέραν.

ροδιά, η αντιοξειδωτική

2011-06-09T21:27:00.006+03:00

Είναι ώρες, όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία, που αισθάνομαι τον εαυτό μου να θέλει και να μη θέλει με την ίδιαν ακριβώς ένταση, να δημιουργεί μιαν ισορροπία. Κι αυτή η ισορροπία είναι το χάος.

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Β'

επενδυτικά

2011-06-08T19:37:00.002+03:00

Yψηλή απόδοση σημαίνει υψηλό κίνδυνο.

Όσο πιο νωρίς ξεκινήσεις να επενδύεις, τόσο πρέπει να ρισκάρεις.
Αντίθετα, όσο περνούν τα χρόνια πρέπει να γίνεσαι πιο συντηρητικός γιατί ο χρονικός ορίζοντας είναι (πια) πολύ μικρότερος.

Δεν είναι κακό να αναλαμβάνεις ρίσκο, απλά πρέπει να το αποδέχεσαι (ότι το αναλαμβάνεις).

Και το καλύτερο: ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις υπάρχουν επιλογές.

εκεί που με πηγαίνουν τα βιβλία

2011-06-07T21:26:00.003+03:00

Κάθε λέξη που αρθρώνω,
κι όλες αυτές που γράφω,
να απλώνουν πρέπει τα φτερά τους
ακούραστα,
χωρίς ποτέ να ξαποσταίνουν,
μέχρι να βρουν την λυπημένη, λυπημένη σου καρδιά,
και να σου τραγουδήσουν μέσα στη νύχτα,
πέρα από κει όπου κινούνται τα νερά,
σκοτεινιασμένα από την καταιγίδα ,
ή φωτισμένα απ' τ' άστρα.

* William Butler Yeats, “Where My Books Go”

κάτω απ' τις ροδιές

2011-06-06T18:42:00.004+03:00

οι χειρότεροι εφιάλτες μου είναι τα παλιά σπίτια
το ότι γυρίζω πίσω
στο μαυροκίτρινο μουσαμά, στη φορμάικα της κουζίνας
στα σοβατεπί στο χρώμα της αχλαδιάς

ω δεν θέλω ποτέ, ποτέ πια να γυρίσω πίσω
εκείνη τη ζωή, την πριν, σαν να μην την έζησα, να σβήσει
πάω να πω δεν ήμουν εγώ
αλλά ήμουν εγώ τρεκλίζοντας
εγώ μικρή μεγαλώντας

εδώ, τώρα, είμαι πιο πολυ εγώ παρά ποτέ
χωρίς παρελθόν, χωρίς μέλλον
όχι ξεκρέμαστη, αλλά ελεύθερη από βάρη
όσο αναπνέω όσο κρατήσει

ποίημα

2011-06-05T10:32:00.002+03:00

η νύχτα νυχτώνει γύρω μου
άνεμοι άγριοι φυσούν παγωμένοι
μα κατάρα τυρανική με δένει
και δεν μπορώ, να φύγω δεν μπορώ

δέντρα γιγαντιαία γέρνουν πάνω μου
τα κλαδιά τους βαριά απ' το χιόνι
η καταιγιδα πάει να σταματήσει
κι όμως ακόμη, να φύγω δεν μπορώ

σύννεφα πέρα απ' τα σύνεφα πάνω μου
σκουπίδια πέρα απ' τα σκουπίδια κάτω
μα κανένα όμορφο δεν μπορεί να με κινήσει
δεν μπορώ, δε θα φύγω

* “The Night is Darkening Around Me,” by Emily Brontë
* purple sugar

ότι μπορεί να ειπωθεί, το έχουμε πει

2011-06-04T15:39:00.003+03:00

ο υπέροχος τίτλος
που φαίνεται σαν λογοπαίγνιο, έχει γίνει στ' αλήθεια,
ω, τι σχέση ήταν αυτή, ανάμεσα σε δύο ανθρώπους
τι θαύμα

ούτε την Eudora Welty, ούτε τον William Maxwell ήξερα
αυτή γεννήθηκε το 1909 και πέθανε το 2001
αυτός γεννήθηκε το 1908 και πέθανε το 2000
άλλο παράξενο/θαύμα αυτό

στην επί πενήντα χρόνια αλληλογραφία τους
μίλησαν για όλα

άν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι

* what there is to say we have said
* I like to write in the hot summer — in the heat of summer

ο Μάιος των ονείρων με πεθαμένους

2011-05-30T18:00:00.004+03:00

ήταν ένα σώμα κομμένο στα δυό, ακριβώς στη μέση, στη μέση
-είμασταν μέχρι τη μέση μέσα στη θάλασσα
μια θάλασσα θολή, πρασινοκίτρινη και χλιαρή
βρήκες πρώτος το κάτω μέρος-με τα πόδια
το σήκωσες αμίλητος στην αγκαλιά σου και μου το έδειξες
σου έκανα νόημα άστο, δε μας αφορά,
δε γίνεται τίποτε εξάλλου πια
και τόσπρωξα παραπέρα
και τότε είδα-εγώ αυτή τη φορά, το πάνω μέρος μπρούμυτα
-με το κεφάλι προς τα κάτω δηλαδή
και δε γινόταν πια να κάνω πως δεν μας αφορά
ήταν ένα ολόκληρο κομμένο αμετάκλητα στα δύο
που εμφανίστηκε από το πουθενά να επιπλέει δίπλα μας
κι όσο κι αν θέλαμε να μείνουμε αμέτοχοι, μας αφορούσε
έπρεπε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες
όσο κι αν δε θέλαμε, το είχαμε δει, το είχαμε βρει
νεκρό και πεθαμένο

ο ελέφαντας και οι παπαρούνες

2011-05-28T11:05:00.005+03:00

σήμερα το δέρμα μου δεν ήθελε την κλειστίλα του σπιτιού, ήμουν στο τσαφ, για πρώτη φορά, να καθήσω μόνη μου στο κόφι ταιμ να πιώ τον καφέ μου εκεί
το ήθελα τόσο που απορώ (και με περιφρονώ) που δεν το έκανα
ω, αφού ζηλεύω πάντα αυτούς που κάθονται κάτω από την τέντα, στα τραπεζάκια, για να κρατήσουν αυτή την πρωινή μυρωδιά καφέ-και-πορτοκάλι δίπλα τους
αν ήμουν στην καλαμαριά-ω πόσο θα ήθελα σήμερα να ήμουν στην καλαμαριά, έτσι πρωί-πρωί και δροσερά μετά από βροχή, θα πήγαινα στο μαγαζί να πίναμε καφέ με την αυγίτσα
της τηλεφώνησα περπατώντας, σκέφτηκα να πάω να καθήσω στο παγκάκι της εκκλησίας με τον καφέ μου και να της τηλεφωνήσω από εκεί, αλλά δεν κρατήθηκα
είχε δουλειά, ήταν παρέα με την ανατολή και έπιναν καφέ επίσης, επίσης ωραία
στο σπίτι βλαστήμησα που δεν έχω ένα τραπεζάκι να βγάζω στο μπαλκόνι, ένα μικρό, πράσινο, τετράγωνο, τσίγκινο-αυτό της γιαγιάς της αυγής, που το είχε φτιάξει ο παππούς ο γιώργος πριν πεθάνει το '45, και που τόχουν στο μεσημέρι, στην αυλή, να κρατάει γλάστρες και τη σακούλα με τα μανταλάκια
έβγαλα μια καρέκλα στο μπαλκόνι, κι ένα τραπεζάκι, τον καφέ και το βιβλίο μου
ήθελα οπωσδήποτε να είμαι έξω, να χαιδεύει το δέρμα μου το πρωινό δροσερό αεράκι
πήγα στην κουζίνα, άνοιξα την πόρτα, την κουρτίνα: όχι, εδώ είναι ασφυκτικά, είναι σα χειμώνας, σα ζέστη, όλο σακούλες, ψώνια, αποδείξεις, φαγητά-όχι εδώ
στο σαλόνι, με μισάνοιχτες τις κουρτίνες για να φυσάει (και να τις κουνάει) συνεχίζω το φάντασμα και την κυρία μουίρ
ω, ο ναυτικός-φάντασμα την ερωτεύτηκε, κι αυτή το ίδιο, αλλά της λέει δεν είμαι πουθενά, δεν μπορεί να γίνει τίποτε μ' εμάς τους δύο, πρέπει να βγεις, αρκετά έμεινες κλεισμένη μέσα τόσους μήνες, γράφοντας το βιβλίο που σου υπαγόρευα για την ζωή των θαλασσινών που ρισκάρουν τη ζωή τους ταξιδεύοντας και κουβαλώντας εμπορεύματα κι ύστερα οι πλούσιοι, αυτοί που τα χρησιμοποιούν (τα εμπορεύματα), τους χλευάζουν (τους θαλασσινούς) για τη ζωή που ζουν, αμέριμνη, απερίσκεπτη, μέσα στο ρούμι...
ο εκδότης, συνεπαρμένος από την ωμή γλώσσα του βιβλίου, λέει αν δεν είχα μάννα και δυό αδελφές, θα ήμουν στη θάλασσα, να κινούμαι συνέχεια, να φεύγω, κι όχι εδώ καρφωμένος, να διαβάζω βιβλία-σάχλες που γράφει ο καθένας τους

* pleasing aesthetics

πόσο γαλάζια και ηλιόλουστη

2011-05-25T20:51:00.006+03:00

Mother always left until the last a fat letter, addressed in large, firm, well-rounded handwriting, which was the monthly instalment from Great-aunt Hermione. Ηer letters invariably created an indignant uproar among the family, so we all put aside our mail and concentrated when Mother, with a sigh of resignation, unfurled the twenty odd pages, settled herself comfortably and begun to read.

Και σκέφτομαι, άραγε είναι πουθενά αυτά τα γράμματα; σε κανένα μπαούλο, σε καμιά βιβλιοθήκη; σε κανένα αρχείο, στον πάτο μιας βαλίτσας έστω, πάνινης καρώ, ξεχασμένης σε κάποιο υπόγειο που κανείς δεν ενδιαφέρεται πια ν' ανοίξει;
Και, τι δεινή μπλόγκερ θα γινόταν η Great-aunt Eρμιόνη, με τις 20 σελίδες που της άρεζε να γράφει κάθε μήνα...
Άραγε, καθόταν σ' ένα πλουμιστό-σκαλιστό σεκρεταίρ μέσ'στην κρεβατοκάμαρά της; Είχε κρύο ή άναβε το τζάκι κι έριχνε μια κουβέρτα στα πόδια της; Μπας κι έγραφε χωμένη στα σκεπάσματα; Με τα γυαλιά στην άκρη της μύτης της, να επιπλήττει τους επιπόλαιους συγγενείς που ω, είχαν φύγει τόσο βιαστικά, για την ω, πόσο γαλάζια και ηλιόλουστη να είναι άραγε αυτή η χώρα;
Άραγε είχε μια λάμπα δίπλα της και μια στίβα βιβλία, ή έγραφε μέρα για να μην ξοδεύει και να μπορεί να βλέπει τις σκέψεις της;
Κι αν το σεκρετέρ ήταν κάτω απ' το παράθυρο, σηκώνε άραγε τα μάτια στον αγγλικό ουρανό κι όπως δεν έβλεπε καλά, αντί για τις βροχές και τα γρασίδια, έβλεπε τις γαλάζιες θάλασσες που δεν θα γνώριζε ποτέ;

* το απόσπασμα είναι από το βιβλίο η οικογένειά μου και άλλα ζώα, του Gerald Durrell

το συμπαγές του σύμπαντος

2011-05-22T13:57:00.002+03:00

γιατί, δεν έχω το δικαίωμα να διαβάζω ερωτικά της ποιήματα
γιατί, έχω ξεχάσει τη γεωγραφία ενός γυναικείου ώμου, πόσο σκληρός, πόσο εύθραυστος σε κάποια μέρη, πόσο ευλύγιστος σα μίσχος είναι σε άλλα
γιατί, η δική μου μόνο επιθυμία δε φτάνει και για τους δυό μας
γιατί, αν της έδειχνα τ' αστέρια τη νύχτα, μπορεί να τα 'βλεπε σα ραγίσματα φωτός πάνω σ' ετοιμόρροπο τοίχο, και τότε εγώ δεν θα 'χα λέξεις να την παρηγορήσω

περνάω το βλέμμα μου πάνω απ' το ποίημα βιαστικά, πάω να φύγω, κάτι με τραβάει,
το ξαναδιαβάζω προσέκτικά, σκέφτομαι,
να το κρατήσω, να το σώσω, να το γράψω στο τετράδιο, να το μεταφράσω, να το ποστάρω
άσε
κάνω ένα βήμα να φύγω, ξαναγυρνάω
περνώ το βλέμμα από την οθόνη στην κουρτίνα που κινείται, λουσμένη στον ήλιο
πόσα όμορφα συναντάς κάθε μέρα και τα προσπερνας γιατί δε χωράνε και τί νόημα έχει η αποθήκευση
κι από την άλλη, αυτά τα ψήγματα ομορφιάς δεν είναι που μας σώζουν
και το μοίρασμα

καλοκαιρινό

2011-05-21T15:26:00.000+03:00

θα ήθελα, έστω και για μια στιγμή
να ήμουν ο αέρας που σε περικλύει
τόσο αόρατη και τόσο απαραίτητη
για σένα
*

το μεσημέρι

2011-05-17T19:32:00.007+03:00

μιά μπουκαμβίλια λαμποκοπούσε κάτω απ' τον ήλιο
τι νόημα είχε να τη φωτογραφήσω
μόνο άνοιξα τα μάτια μου και την κοίταξα καλά

ένα λουλούδι

2011-05-15T21:02:00.005+03:00

Τίποτα δε συγκρίνεται με την πρώτη, αναρχική ευωδιά
της πασχαλιάς στα μέσα του Μαίου. Η γυναίκα που ξέμεινε

πίσω, μπορεί να φτιάξει το μπουκέτο της: άφθονα σύννεφα,
λεβάντα σα μώλωπας της αυγής.

Σα να ήταν δυνατόν να ναρκώσει την ταραχή της ψυχής της,
διακρίνει ακόμα και στο μικρότερο μπουμπούκι, ένα λουλούδι.

* The Moor House (actual place: White Edge Lodge): Jane Eyre
* After Odysseus by Judith Page Heitzman

νυχτερινό

2011-05-11T23:36:00.001+03:00

σχεδόν μεσάνυχτα, μέσα στο ντους, γελάω
λέω, ποντικάκι, ποιόν φοβάσαι, γιατί κρύβεσαι;
γράφεις, γράφεις, γράφεις όλη μέρα μέσα στο μυαλό σου
μετά γράφεις, γράφεις στο word, μετά κόβεις, κόβεις, ξανακόβεις και ποστάρεις
και μετά από ώρες κόβεις, κόβεις κι άλλο-τι έμεινε;
μόνο εσύ ξέρεις τι σκεφτόσουν, τι ήθελες να πεις και τι είπες,
τι εννοείς τελικά
γιατί γίνεσαι έτσι γρίφος;

από πρωί-πρωί, ξεπαρκάρωντας, από μπαίνοντας στη δουλειά
από πρωί-πρωί καλύπτομαι
φοράω αγκάθια, κράνος, ύφος
και μπαίνω στη μάχη
ξεθαρεύω και χαμογελώ, κατραπακιάζομαι και μαζεύομαι
ξαναβγαίνω, και πάλι πίσω, κάτω από το κράνος
σαν τη χελώνα
(χελώνα είμαι μπαμπά, χελώνα, όχι λαγός
και θα φτάσω στο τέλος, στα σίγουρα, πρώτη, αλλά δύσκολα, δύσκολα)
περνάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μου-σα σφαίρες
ως το μεσημέρι έχω γίνει ένα σωρό κομματάκια, ένας σωρός κουρελάκια
δεν ξέρω ποιά είμαι πιά

στο δρόμο με ψάχνω μέσα μου
στο σπίτι με ψάχνω στο ίντερνετ, στα βιβλία
βάζω τα γράμματα στο word στη σειρά και ψάχνω να με βρώ

μετά, σιγά-σιγά, συναντάω κείμενα-ανθρώπους,
το βυτίο, τον δύτη των νιπτήρων, την ου μιγκ
συζητάω με τη σταυρούλα για τον Λακαριέρ και για το ράδιο μπάμπλ
για το σάββατο, και για τα μικρά μας που ω, μεγάλωσαν
και δίνουν έκθεση αύριο

ως να πάω στο κρεββάτι, έχω ξαναγίνει πια εγώ,
είμαι ολόκληρη, δυνατή
είμαι ένα

αύριο, πάλι

να βρίσκεις αντίδοτο στον κυνισμό

2011-05-11T20:15:00.001+03:00

απόγνωση, λύπη, λύπη, λύπη

ήθελα να γράψω, ω η λαική αγορά της Τετάρτης στον Άγιο Παντελεήμονα
πόσο χρωματιστή, πόσο λυτρωτική
μέσα στο αυτοκίνητο δεν μπορεί να σε ακούσει κανένας

και τέλος-ευτυχώς αυτό το υπέροχο
για καιρό μ’ άρεσε να λέω ότι δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα, απ’ το να βρίσκεις αντίδοτο στον κυνισμό. Αρκεί ας πούμε να ανοίξεις ένα οποιοδήποτε βιβλίο του Λακαριέρ ή του Βακαλόπουλου

avatar

2011-05-10T18:48:00.006+03:00

H Hideko Takamine γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1924.
Παιδί-θαύμα του Ιαπωνικού κινηματογράφου από το 1929, αποθεώθηκε από τον Mikio Naruse στο Όταν μια Γυναίκα Ανεβαίνει τις Σκάλες.
Στον κόσμο των φίλμς μέχρι το 1979 και μετά μια πνευματώδης δοκιμιογράφος (μτφ. google translate/wikipedia).

Πενήντα πέντε χρόνια παντρεμένη με τον Zenzo Matsuyama, σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο του The Human Condition (της εννιάωρης ταινίας του Masaki Kobayashi): από το 1955 μέχρι το θάνατό της στις 28 Δεκεμβρίου του 2010.
Μερικούς μήνες μετά, βλέπω την ταινία και μαγεύομαι, κι εγώ, από την κομψότητά της, από τη γλυκύτητα του προσώπου και του χαρακτήρα της.

Naruse once remarked: "From the youngest age, I have thought that the world we live in betrays us. Τhis thought still remains with me."

* ε, τα προφανή:
ω, τι θαύμα, θαύμα, να μένεις μ' έναν άνθρωπο πενήντα πέντε χρόνια, μια ζωή, μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος... Δεν αναρωτιέμαι καθόλου αν η σχέση τους κατέληξε συμβατική, αν έσερναν τις παντόφλες τους μέσα σε σιωπηλά δωμάτια, αν ήταν καρφωμένοι αυτός στις ταινίες του κι αυτή στα γραπτά της. Αυτό αποκλείεται. Είμαι σίγουρη ότι πέρσι τέτοιον καιρό βγήκαν μαζί να δουν τα πορτοκαλί φύλλα των japanese maples στο πάρκο...
ω, αυτό που είπε ο Ναρούσε δεν μπόρεσα να το μεταφράσω, χάνει τη λεπτότητά του άμα του αλλάξεις γλώσσα... Εξάλλου, τι λεω είπε, μέσα απ' τα δόντια του, μονολόγησε... Εμείς τι ανακατευόμαστε με τις σκέψεις του;
ω, μήπως πρν γεννηθώ έτσι, ήμουν γιαπωνέζα γκέισα;

πρωινό

2011-05-07T09:25:00.007+03:00

Θα έχω ποίηση στη ζωή μου. Και περιπέτεια. Και αγάπη, αγάπη, αγάπη, πάνω απ' όλα. Αγάπη, όπως δεν υπήρξε ποτέ ούτε στις ταινίες. Ανυπότακτη, ακυβέρνητη, μια μάχη μέσα στην καρδιά, τίποτα να μη μπορεί να γίνει, να σε καταστρέφει ή να σε πηγαίνει στον ουρανό.

* Tom Stoppard (via Libraryland)

χρυσός μύθος

2011-04-24T12:30:00.004+03:00

μια μέρα περπατούσα στην αμβέρσα, ολομόναχη
μπήκα σε εκκλησίες, σε αυλές σπιτιών, στο γραφείο πληροφοριών στην πλατεία με το χέρι
στα μαγαζιά που είχαν τρελές εκπτώσεις δοκίμασα μπλούζες, στο ποτάμι στάθηκα δίπλα στα κάγκελα
είχε παγωνιά, το μόνο σημείο που φαινόταν ξεσκέπαστο ήταν τα μάτια μου
με τον οδηγό που εγραφε άμστερνταμ στα ελληνικά στο χέρι, κάποιος σταμάτησε και με ρώτησα αν ήμουν από την ελλάδα
κι αν ήθελα να πάμε σε ένα καφέ εκεί κοντά να πιούμε έναν καφέ
το φοβισμένο κουνέλι, που το μεγάλωσαν να μη μιλάς σε ξένους, λες και είσαι πολύτιμη κι όλοι θέλουν να σε κάνουν κακό
όχι όμως είσαι πολύτιμη και μπορεί να θέλουν να σε γνωρίσουν
είπα όχι, όχι, ευχαριστώ, κι έφυγα πανικόβλητη
και γύριζα μάλιστα να δω αν με ακολουθεί
ωωω, η γελοία, πολύτιμη, ανασφαλής, μαρία αντουανέτα
η πολύτιμη, η άχρηστη

το θυμήθηκα γιατί σήμερα χάθηκα πάλι στις πόλεις μέσα στην κουζίνα
εκ του ασφαλούς

* Armand Point “Légende Dorée” 1899

υπέροχο ροζ

2011-04-23T17:51:00.003+03:00

* * *

κανείς, κανείς

2011-04-20T21:15:00.004+03:00

έλα, έλα, ας κλαφτούμε πάλι, πόσο καιρό έχουμε που το κάναμε δα;
εξάλλου, ο κόσμος θα φύγει αυτές τις μέρες, η οθόνη άδεια σαν την αθήνα,
όλοι θα σουβλίζουν αρνιά πατώντας ένα κουμπάκι
κλαψούρισε, γκρίνιαξε όσο θες
Ω, ρόδο όλων των ρόδων,
πώς γεννήθηκες έτσι, τόσο χαιδεμένη κι ανόητη;
τι κατάλαβες από τα βιβλία ψυχολογίας-τίποτε
γιατί σε χάιδευε η μαμά σου έγινες τόσο διψασμένη για χάδια
ή γιατί σε πέταξε απηυδησμένη μια βραδιά στο κρεβάτι
αφού δεν είχες σταματήσει να κλαις επι μήνες;
και τι να κάνουμε τώρα που
αυτό έχουμε, αυτό είμαστε, κι έτσι πρέπει να βαδίσουμε παραπέρα
Ω, ρόδο όλων των ρόδων,
μη βλέπεις τη μαύρη τελεία, δες όλη τη λευκότητα του χαρτιού γύρω της

* Οριστε, The Rose of all Roses by Wilhelm Menzler,
όμως μετά μου ταίριαξε πιο όμορφα
η "οριζόντια" in blue by Robert McGinnis

ροζ

2011-04-17T11:49:00.002+03:00

Σήμερα η μέρα έχει δοντάκια, πάει να με δαγκώσει, να με γραπώσει, να με τραβήξει σε λύπες μεγάλες, παλιές. Αλλά επιτυχώς αντιστέκομαι.
Νάναι η βροχή, νάναι η Μεγάλη Βδομάδα, νάναι οι "μέρες" που έρχονται; (βοηθάει σε τίποτε το να ξέρεις ποιά είναι η αφορμή;)

Η θεραπευτική σημασία της εξόδου για τον καφέ.
Αν το κόφι-ταιμ είχε delivery, σήμερα θα είχα παραγγείλει τηλεφωνικά. Ευτυχώς, δεν έχει.
Περπατώ στο δρόμο, κοιτάζοντας πάντα κάτω, ακριβώς μπροστά μου, εκεί που θα πατήσω το αμέσως επόμενο βήμα μου.
Σκέφτομαι, τι φρικτά γονίδια είναι αυτά, θα μπορούσαν να με λένε saudade: μια συνεχής λύπη, μια νοσταλγία για κάτι που πιθανότατα δεν έχει υπάρξει, ούτε θα υπάρξει ποτέ.

Η οικογένειά μου.
Πόσο καιρό έχω να μιλήσω με κείνους που αγαπώ, γιατί δεν τηλεφωνώ να τους πω ότι τους αγαπώ (τι φρίκη, τι αμερικανιά, χριστέ μου δεν μπορώ να το κάνω αυτό).
Άραγε θα είναι πάντα καλά; (Γιατί επιμένω να κάνω τέτοιες ερωτήσεις στον εαυτό μου, στις οποίες η απάντηση είναι όχι, και περιμένω όλο ελπίδα -μα, πάντα- να ακούσω ναι;)

Ο χειμώνας, ο χειμώνας, να ακούς τους ήχους της ερημιάς στο σπίτι, τη βρύση που στάζει, τις ρόδες των αυτοκινήτων να σφυρίζουν στη βρεγμένη Θηβών (ή τη Χηλής, ή την Αργυροπούλου, ή ακόμα-ακόμα και τη Μαρτίου). Μερικές φορές (ποιές όμως; τι είναι αυτό που τις διαφοροποιεί;) ο ήχος που ακούγεται δεν είναι σαν η Θηβών να είναι υγρή πράσινη αγγλική ύπαιθρος αλλά σκέτη γκρί λασπωμένη Θηβών.
Ζεστασιά, ωραία. Άνοιξη (αμυγδαλιές, Ιαπωνία). Κότα στο φούρνο με πατάτες. Καφές και ντόνατ καραμέλα. Εφημερίδες. Κομωτήριο. Όζα ροζ.

χωρίς ζάχαρη

2011-04-11T19:58:00.004+03:00

Ω, μα τώρα θα απολαμβάνεις πολύ περισσότερο τον καφέ, θα είναι the real one, η αληθινή γεύση, χωρίς φρου-φρου κι αρώματα!
Δεν αστειεύομαι καθόλου, κάτσε να σου πω κανά δυό εμπειρίες μου.

Πρώτον, η φίλη μου που είναι ειδική στον καφέ (με δικό της cafe-bar και σεμινάρια επί της κατασκευής του), μου είπε πως για να καταλάβεις αν είναι "καλός" ο καπουτσίνο σου, πρέπει να τον πιείς σκέτο. Αν πίνεται σκέτος, τότε εκτός που είναι καλοφτιαγμένος, δεν θα τον θελήσεις ποτέ ξανά αλλιώς.
Δεύτερον, η μαμά μου πάντα έλεγε πως ο γνώστης του καφέ, ο μερακλής, τον πίνει σκέτο για να απολαύσει ανόθευτη τη γεύση του. Και οτι, μικρή είσαι (ήμουν) ακόμα, όσο μεγαλώνεις θα λιγοστεύεις τη ζάχαρη, θα δεις, μέχρι που θα την μηδενίσεις...
Και τρίτον (και καλύτερον) πριν 10 περίπου χρόνια, σε μια περίοδο που ένιωθα πως είχα χάσει τη ζωή κάτω από τα πόδια μου, ένας άνθρωπος που ήξερα μόλις 2 μέρες, πήρε την πρωτοβουλία να παραγγείλει τον καφέ μου black, λέγοντάς ότι έρχεται η ώρα στη ζωή μας που μερικά πράγματα τα παίρνουμε black, σκέτα, τα δεχόμαστε (τα καταπίνουμε) όπως είναι, χωρίς φιοριτούρες και μεταμφιέσεις, χωρίς πια να κοροιδεύουμε τον εαυτό μας.
Αυτό δεν το ξέχασα ποτέ, ποτέ, ποτέ, κι έρχεται αυτόματα στο μυαλό μου όποτε τρώω καμιά κατραπακιά: οκ Δεσποινούλα, μπορούμε κι αυτό να το δεχτούμε. Οκ, it stinks, αλλά εμείς εδώ, το βλέπουμε με ανοιχτά τα μάτια και αντέχουμε!

Λοιπόν, συγνώμη για την πολυλογια, αλλά εγώ πίνω τον καπουτσίνο μου σκέτο και τον απολαμβάνω.
Για μένα το βήμα απεξάρτησης θα ήταν να ζήσω χωρίς του, αλλά για την ώρα δεν μπορώ, υποφέρω.
Μα, το βλέπω αισιόδοξα, από την άλλη μεριά: γιατί να βασανίζομαι; Πόσα χρόνια θα ζήσω ακόμα, πόσους καφέδες δικαιούμαι; Ε, θα τους πιώ όλους!

* bliss: ο καλύτερος, καλύτερος καφές του κόσμου
* sugarless: το σχόλιο που έγινε ποστ

food for thought

2011-04-09T18:14:00.000+03:00

Μετά το θάνατό τους, για τρεις ημέρες οι άνθρωποι μένουν σ' ένα οίκημα όπου τους δίνεται το παρακάτω θέμα: επιλέξετε μια στιγμή της ζωής σας, μιαν ανάμνηση που θέλετε να διατηρήσετε, την πιο ευχάριστη, κι εμείς θα την ξαναζωντανέψουμε για σας. Θα την δείτε για μια τελευταία φορά και μετά, καθώς η μήμη σας θα αδειάσει για πάντα, αυτήν θα την πάρετε μαζί σας. Θα ειναι το μόνο πράγμα που θα θυμάστε, στην αιωνιότητα.

* * *

Ω, πόσο διαφορετικά πράγματα θυμούνται οι άνθρωποι. Ένα χάδι στο γόνατο (της μητέρας), τα ροζ πέταλα της αμυγδαλιάς (που πέφτουν με το αεράκι της άνοιξης), τα σύννεφα (σα λευκό μαλί της γριάς) σ' ένα ταξίδι με αεροπλάνο...

Κάποιος επέλεξε να μην ξεχωρήσει τίποτε, αρνήθηκε να επιλέξει. Άλλος δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τίποτε, θυμόταν πολλά αλλά τίποτε ξεχωριστά ευχάριστο: ανακάλυψε άναυδος πως όλη η ζωή του ήταν μια ευθεία.

* η ταινία after life του Hirokazu Koreeda

salt-rose

2011-04-08T20:35:00.001+03:00

Δε σ' αγαπώ σα να ήσουν θαλασσινό τριαντάφυλλο, τοπάζι,
ή γιρλάντα από γαρύφαλα που αντανακλά τη φωτιά:
σ 'αγαπώ όπως μερικά σκοτεινά πράγματα αγαπιούνται,
μυστικά, ανάμεσα στη σκιά και την ψυχή.

Σ' αγαπώ σα φυτό που δεν ανθίζει και κουβαλά
κρυμένο μέσα του το φως των λουλουδιών του,
και χάρη στην αγάπη σου, σκοτεινή μέσα στο σώμα μου,
ζει η έντονη ευωδιά που αναδίδει η γή.

Σ' αγαπώ χωρίς να ξέρω πώς, ή πότε, ή από πού,
σ' αγαπώ απλά, χωρίς προβλήματα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω άλλο τρόπο ν' αγαπώ.

Αλλά αυτό, που μέσα του δεν έχει Εγώ ή Εσύ,
είναι τόσο οικείο που
το χέρι σου πάνω στο στο στήθος μου είναι το δικό μου χέρι,
τοσο οικείο που όταν κοιμάμαι, είναι τα μάτια σου που κλείνουν.

* “Sonnet XVII” by Pablo Neruda

* Salt Rose ονομάζεται ένα είδος ασιατικού τριαντάφυλλου (Rosa rugosa) που φυτρώνει στην αμμουδιά και στις θίνες.

Fail again. Fail better.

2011-04-07T18:46:00.009+03:00

θέλω να πω, κάθε μέρα, κάθε μέρα, όλα τα ίδια, κι όχι, δεν είναι όλο κύκλοι, έχει και βήματα μπροστά
κάθε μέρα κάτι καινούργιο γίνεται μέσα μου

* * *

όταν στο σουπερμάρκετ γλυκοκοιτάς τα μπισκοτάκια και τις σοκολάτες αντί τα μαρούλια ξέρεις, χωρίς να κοιτάξεις ημερολόγιο, πως πήραμε το δεύτερο μέρος του μήνα μας
στην Αττική, στην απέναντι αποβάθρα, ένας κινέζος με μια ολόχρυση γραβάτα αγκάλιαζε τρυφερά την καλή του

μικρά λουλουδάκια, η έλενα μου χάρισε το μυστικό με την αφέρωση για να πετυχαίνεις ότι ακριβώς θέλεις, ο στέργιος μου είπε στο τηλέφωνο μπορεί να μην έχουμε ειδωθεί παρά μιά δυό φορές μα τι σημασία έχει, να ξέρεις πως χαίρομαι που υπάρχεις, ο κυριος θρασύβουλος είπε αν ήμουν επιχειρηματίας, θα ήθελα να έχω μιαν υπάλληλο σαν εσένα
ο κώστας είπε πως δεν προσαρμόζουμε το νερό στα ψάρια αλλά διαλέγουμε τα ψάρια που μπορούν να επιβιώσουν στο νερό που διαθέτουμε
γιατί, αλλάζει ο άνθρωπος, δεν αλλάζει

γύρω μου μαρούλια, μπανάνες, μπισκοτάκια μάρσιπαν, βιβλία, βιβλία, ησυχία
ο ντίκενς-πως ήρθε άραγε στο δρόμο μου αυτός, γιατί τόσο αργά, να είναι καλά όπου είναι, αν είναι πουθενά, τι ηρεμία μου χαρίζει, τι απόλαυση

* * *

ο κύριος θρασύβουλος είπε, πενηνταπέντε χρόνια είναι αυτά... όταν απόρησα γελώντας που η γυναίκα του τηλεφωνεί στη μέση της μέρας για να δει τι κάνει, κι εκείνος της απαντάει με τρυφερότητα καλά είμαι, εσύ τι κάνεις, είσαι κι εσύ καλά, ωραία
τώρα είναι ένα άλλο είδος αγάπης, μου είπε, όχι όπως πριν, κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω, σαν να ζυμώθηκες μαζί και έγινες ένα...

κι αυτός ο Μπέκετ, Nothing else ever. Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.

Τρίτη απόγευμα

2011-04-05T18:50:00.004+03:00

Εκείνος ο Απρίλης ήταν ολόλαμπρος. Καθόμουν με τους φίλους μου στις ταράτσες των καφενείων, πήγαινα περιπάτους στο δάσος του Σαντιγύ με τον Ερμπό που μόλις είχε γυρίσει από το Λονδίνο. Η μικρή μας παρεξήγηση είχε διαλυθεί μόνη της. Την πρωτομαγιά χιόνισε, και μόλις έβλεπες που και που στους δρόμους κανέναν υπαίθριο πωλητή να πουλάει μιγκέ.

Ξεκίνησα -και αυτή τη φορά θα το φτάσω ως το τέλος- να διαβάζω τη Δύναμη των Πραγμάτων, της Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Για να είμαι ειλικρινής, μου φαίνεται εντελώς σαχλός και καθόλου λογοτεχνικός ο τρόπος που περιγράφει -εντελώς ημερολογιακά- την καθημερινότητά της.
Από την άλλη, ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να το διαβάζω: είναι σα να βλέπεις ταινία, μια ταινία ευθεία, χωρίς αγωνία, χωρίς μυστήρια. Με φιλίες, με έρωτες (που περιγράφονται στο τσακ-μπαμ και όχι με την οδύνη και τις αναλύσεις της Π.Δέλτα στην αυτοβιογραφία της), με καφέδες στα καφέ του Παρισιού και βόλτες μέσα στη σαντιγύ (ωωω, τι απολαυστικό, τι γλυκό, τι θαυμάσια εικόνα!)...
Επανέρχομαι.
Περιγράφει συναντήσεις σε σπίτια φίλων, βόλτες στους δρόμους μέσα στη νύχτα, ποδηλατάδες (= διαδρομές με ποδήλατο) σε χωριά χιλιόμετρα μακριά από το Παρίσι, ζωή χωρίς υπάρχοντα σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, κι έντυπα, έντυπα, βιβλία, θεατρικές παραστάσεις, ταινίες.
Ντόλτσε βίτα να το πω; Ζωή εστέτ, όπως θα έλεγε η φίλη μου η Σταυρούλα; Αnway, περιγράφει αυτό που θα ήθελα να ζω, ακριβώς όσο επιφανιακά θα ήθελα να το ζω, χωρίς πολλά-πολλά πάθη και πόθους.
Κι επειδή καθόλου δεν είμαι έτσι, (είμαι των αναλύσεων των συναισθημάτων, των παθών και των πόθων, του σπιτιού και του μαγειρέματος, της πόλης-κι όχι της φύσης, της ησυχίας...), μπορεί γιαυτό-να είναι το άλλο μου (το κρυμμένο, το σκοτεινό) μισό αυτή η ζωή, μπορεί λοιπόν γιαυτό να τη χαίρομαι τόσο πολύ, έτσι εικονικά.
Να, πάλι τα γιατί και τα διότι αναλύω. Που τα έχω αναλύσει και κοσκινίσει ήδη ένα χεράκι πριν τα βάλω γραμμένα.
Αναστεναγμός.

Μ'αρέσει να διαβάζω για το Παρισάκι, να το βλέπω με τη φαντασία μου. Οι αποβάθρες την άνοιξη...
(Μ'αρέσει και να φαντάζομαι βουτιές στη σαντιγύ!)

καταπληκτικό!

2011-04-03T18:32:00.002+03:00

Χθες δεν ήμουν καλά, και σου έγραψα ένα μεγάλο μειλ... Με πήρε μπάλα και έγραφα, έγραφα για ότι νιώθω αυτό τον καιρό.
Όταν τελείωσα, ένιωσα καλύτερα που τα είχα γράψει-βάλει σε σειρά, μα σκέφτηκα πως δεν είναι σωστό να σε φορτώνω, είσαι και μακριά, έχεις και τα δικά σου, έχεις και τις εξετάσεις σου... και δεν το έστειλα. Το φύλαξα όμως-σαν σκύλος που φυλάει κόκκαλα κάνω με τα κείμενά μου. Τα λυπάμαι και δεν τα πετάω-συχνά. Σκάβω και τα κρύβω.
Επίσης, όταν τα διαβάζω σε άλλες ώρες, μου φαίνεται παράξενο το τι σύννεφα σκιάζουν το μυαλό μου ορισμένες στιγμές και πονάω τόσο και δεν μπορώ να δω καθαρά. Δεν έχω βρει ακόμα τον τρόπο να ελέγχω το πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη. Αφήνομαι στο έλεος και γίνεται από μόνο του.

ο πίνακας από εδώ

έχουμε την απόλαυση του θεάματος

2011-04-02T12:08:00.001+03:00

Κι όταν κλαίγαμε μικροί στα ταξίδια μας
μας έλεγαν: "κοίτα τη θάλασσα, κοίτα τα δέντρα
και κοίτα το παιδάκι που γελάει".
"Ακατανόητο ετούτο το παιδί", έλεγαν μεταξύ τους.
Ακατανόητοι, ακατανόητοι, ακατανόητοι
από πείσμα μείναμε μόνοι.

* * *

Είμαστε πάντα εκεί
που από πάνω κρέμεται το κινητό σκοτάδι
εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται
και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.
Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές
ο αγώνας τους κι εμείς για να παρατηρούμε.
Έχουμε την απόλαυση του θεάματος.

Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό
και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα
που πνίγηκε μέσα σ' έναν καθρέφτη.
Κι οταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες
ή ο αέρας πήξει σ'έναν ήχο
πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.

* * *

Εεε, επειδή αυτό τον καιρό διαβάζω τα ποιήματα του Γιώργου Μακρή,
επειδή ο Απρίλιος είναι διεθνής μήνας ποίησης,
και, τέλος πάντων, είπαμε δε χρειάζεται να υπάρχει μια εξήγηση για όλα.

"Και, όπως λένε, η υπόθεση έχει κλείσει."

2011-04-01T18:18:00.006+03:00

Περασμένες μία. Πρέπει νάχεις πέσει στο κρεβάτι.
Ο γαλαξίας κυλάει ασημένιος μέσ' στη νύχτα.
Δε βιάζομαι, με αστραπιαία τηλεγραφήματα
δεν είναι λόγος να σε ξυπνήσω, να σε παιδέψω.
Και, όπως λένε, η υπόθεση έχει κλείσει.
Το πλοίο της αγάπης έχει τσακιστεί πάνω στην καθημερινότητα.
Τώρα εγώ κι εσύ είμαστε πάτσι. Γιατί λοιπόν να πρέπει
να ισορροπήσω αμοιβαίες λύπες, πόνους και χτυπήματα.
Δες τι ησυχία εγκαθίσταται στην πλάση.
Η νύχτα τυλίγει τον ουρανό σε θρίαμβο των άστρων.
Κάτι τέτοιες ώρες, καθένας υψώνεται να συναντήσει
τους αιώνες, την ιστορία κι όλη τη δημιουργία.

Αυτό το ποίημα βρέθηκε μέσα στα χαρτιά του Μαγιακόφσκι μετά την αυτοκτονία του, στις 14 Απριλίου του 1930. Το μεσαίο κομμάτι, ελάχιστα παραλλαγμένο, ήταν ο επίλογος στο σημείωμα που άφησε πριν το τέλος.
(Από το σημερινό ποστ της αγαπημένης mental multivitamin.)

Διαβάζω και τα Γραπτά Γιώργου Β.Μακρή αυτές τις μέρες, να και το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη γραμμένο στη μνήμη του Γιώργου Μακρή:

Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους,
κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους.
Όμως ή καρδιά μου ήταν πιο κοντά
στους άγριους άρρωστους με τα φτερά,
στους μεγάλους απεριόριστους τρελούς,
κι ακόμα, στους θαυμάσια πεθαμένους.

ονειροπολώ

2011-03-29T20:43:00.004+03:00

μονο σερφάρω και ενδοσκοπώ
(κι επίσης πλέκω και βλέπω σειρές στον υπολογιστή)

* ο πίνακας του Alfred Stevens (1823-1906)

heal thyself

2011-03-27T16:25:00.006+03:00

Η πρόληψη και η θεραπεία της ασθένειας μπορούν να επιτευχθούν με την ανακάλυψη του "λάθους" μέσα μας και το ξερίζωμά του μέσω έντονης ανάπτυξης της αρετής που θα το καταστρέψει. Όχι πολεμώντας το λάθος, αλλά φέρνοντας μια τέτοια πλημμύρα της αντίθετής του αρετής, ώστε αυτό να εκδιωχθεί μέσα από τη φύση μας.

* Διαβάζω για τα ανθοιάματα Μπάχ. Το παραπάνω κείμενο είναι μετάφραση της τελευταίας παραγράφου του τρίτου κεφαλαίου από το βιβλίο του Dr Edward Bach Heal Thyself που υπάρχει εδώ.

αγκαλιά μέσα στο δυόσμο

2011-03-25T10:36:00.003+02:00

ωωω, είσαι ο ήλιος της ζωής μου, όταν είμαι πλάι σου μοσχοβολάει το σύμπαν

(ω, μα είναι δύο, δύο! λες να ξεχειμώνιασαν παρέα στις καχεκτικές γλάστρες μου, λες να έβλεπα μια τον έναν, μια τον άλλον και να τους έπαιρνα για έναν; λες τώρα να κάνουν ένα σωρό μικρά και να χοροπηδάνε στο μπαλκόνι μου;)