και τώρα ένα ποίημα

 

 Τη στιγμή που άκουσα την πρώτη μου ιστορία αγάπης
άρχισα να σε ψάχνω, μη ξέροντας

πόσο άσκοπο ήταν αυτό.

Οι ερωτευμένοι δεν συναντιούνται τελικά κάπου.

Είναι ο ένας μέσα στον άλλον συνέχεια.

Rumi (1207-1273)

 

 

 

~ εδώ στα αγγλικά

ποίημα νούμερο 96

H ζωή μου τερματίστηκε δυό φορές, πριν το τέλος της-
μένει ακόμα να δω
αν η αθανασία θα φανερώσει
σε μένα ένα τρίτο γεγονός,

τόσο μεγάλο, τόσο αδύνατο να το συλλάβω,
σαν αυτά που δυό φορές έπεσαν πάνω μου.
Xωρισμός είναι ότι γνωρίζουμε για τον Παράδεισο,
και ότι χρειαζόμαστε από την Κόλαση.

~ My life closed twice before its close (96) by Emily Dickinson

ποίημα

Οι καλύτεροι Γνωστοί μου είναι εκείνοι

Με τους Οποίους δεν είπα ούτε Λέξη-

Τ Αστέρια που δήλωσαν έλα στην Πόλη

ποτέ δεν Με Εκτίμησαν (ως) αγενή

Αν και στην Ουράνια Πρόσκλησή τους

Απέτυχα να αποκριθώ-

Το συνεπές-ταπεινό μου Πρόσωπο

(στάθηκε) Ικανοποιητικά Ευγενές-

~ Emily Dickinson (1865)

My best Acquaintances are those 

With Whom I spoke no Word

ποίημα

Αν ερχόσουν το φθινόπωρο/θα βούρτσιζα το καλοκαίρι μακριά/με μισό χαμόγελο και μισό χτύπημα/όπως οι νοικοκυρές μια μύγα.

Αν μπορούσα να σε δω σ' ένα χρόνο/θα κούρδιζα τους μήνες σε μπάλες/και θα τους έβαζα σε ξεχωριστά συρτάρια/μέχρι να έρθει η ώρα τους.

Αν οι αιώνες καθυστερούσαν/θα τους μετρούσα στο χέρι μου/αφαιρώντας μέχρι να πέσουν τα δάχτυλά μου/στη γη του Βαν Ντίεμεν (την Ταζμανία).

Αν σίγουρη, όταν αυτή η ζωή τελείωνε/πώς η δική σου και η δική μου θα ήταν/θα την πετούσα πέρα σαν φλούδα/και θα γευόμουν την αιωνιότητα.

Μα τώρα, εντελώς ανίδεη για το μήκος/του χρόνου της αβέβαιης φτερούγας/με κεντρίζει, σαν δαιμονίου κεντρί/που δεν φανερώνει το τσίμπημά του.

~ Emily Dickinson (1830–86), Complete Poems, Part Three: Love, VI

ποίημα

Ας γίνει το σώμα μου σκόνη στο μονοπάτι όπου βαδίζει ο Κύριός μου.
Ας γίνει ο καθρέφτης που περιέχει το προσωπό του.
Μακάρι η διαφορά ανάμεσα στην απομάκρυνση και τον θάνατο να τελειώσει. Κι ο θάνατος να με ενώσει μαζί του.

Ας γίνει το σώμα μου νερό στη δεξαμενή όπου λούζεται.
Ας γίνει το αεράκι που δροσίζει το κορμί του.
Μακάρι το σώμα μου να τον αγκαλιάσει όπως ο ουρανός αγκαλιάζει, όπου αυτό κι αν περιπλανιέται, ένα σύννεφο μπλε.


* Από την Gita Govinda, το "Ποίημα των Ποιημάτων" των Ινδών, την ιστορία αγάπης του θεού Κρίσνα και της Ράντα. Εδώ η Ράντα, χωρισμένη από τον Κρίσνα, εύχεται να διαλυόταν το σώμα της στα πέντε στοιχεία ώστε να βρίσκεται κοντά του.

ποίημα

Aν ήμουν νεκρή, και τα κόκκαλά μου σκόρπια

σαν κουπιά ριγμένα στη βαθιά, περιστρεφόμενη γη, 

ή πνιγμένη, και το κρανίο μου σαν τα κοχύλια που βάζεις στ'αυτί 

πάνω στο σκοτεινό κρεββάτι του ωκεανού,

αν ήμουν νεκρή και η καρδιά μου ένα αχυρόστρωμα 

για ένα κόκκινο, κόκκινο τριαντάφυλλο,

ή καμμένη, και το σώμα μου μια χούφτα χαλίκια 

πεταμένα καταπρόσωπο στον ανεμο,

αν ήμουν νεκρή, και τα μάτια μου τυφλά 

στις ρίζες των λουλουδιών, θρηνούσαν για το τίποτα,

στ'ορκίζομαι, η αγάπη σου θα με σήκωνε 

απ'τον τάφο μου, ολοζώντανη,

σαν τον Λάζαρο. Πεινασμένη γι'αυτό, κι αυτό, κι αυτό, 

το ζωντανό φιλί σου.

~ To ποίημα If I Was Dead, της Carol Ann Duffy (Rapture, London: Picador, 2005) το βρήκα στην don't ever read me

o κύκλος του νερού

Το που σ' ερωτεύτηκα ήταν ένα είδος λιώσιμο, και
το που βγήκα απ' τον έρωτά μου για σένα δεν ήταν καθόλου σαν να φτιάχνεις ξανά
παγάκια απ' την ομίχλη, μα περισσότερο
σαν εξάτμιση, συμπύκνωση, και μετά βροχή
για ακόμη μια φορά.

Ο χτύπος της καρδιάς μου με κρατάει ξύπνια τη νύχτα
και δεν καταλαβαίνω τι γλώσσα μιλάει μέσα μου, έτσι
βάζω ένα στηθοσκόπιο πάνω στο στέρνο και το ενώνω
με το λάπτοπ μου,
μα και το google translate
δεν έχει βρει ακόμη πώς να μεταφράζει το νερό σε λέξεις,
ή έναν ωκεανό σε μυθιστόρημα
για το πίσω μέρος του λαιμού μιας φάλαινας.

H καρδιά
δεν είναι ποτέ τόσο απλή όσο ένα σκάφος της γραμμής.

H καρδιά
είναι ένα καιόμενο ναυάγιο κάτω από τέσσερις χιλιάδες στρώματα θάλασσας.

Ότι ήρθα να κάνω εδώ απόψε είναι αυτό-
να σώσω ότι μπορώ απ' αυτή την καταστροφή,
ώστε να μπορέσω να σηκωθώ ξανά, σαν ένας φοίνικας, μέσα στο δικό μου
δέρμα.

Σ' αγγίζω και η καρδιά μου ξανακάνει τον κύκλο του νερού.
Εξάτμιση και συμπύκνωση, και μετά,
πάντα,
αυτή η βροχή.

~ Shinji Moon, “The Water Cycle”

ποίημα

Σκέφτομαι, πως η Ζωή ειναι μικρή-
κι ο Πόνος -απόλυτος-
και πολλοί πονούν,
μα, και τι μ'αυτό;

Σκέφτομαι πως θα πεθάνουμε-
κι η μεγαλύτερη Ζωτικότητα
δεν εξαιρείται απ'τη Φθορά,
μα, και τι μ'αυτό;

Σκέφτομαι, ότι στον Παράδεισο-
κάπως, θα πατσίσουμε-
σε μια νεα Ισορροπία-
μα, και τι μ'αυτο;

~ Emily Dickinson

το πάρτυ

Α, μα είμαστε νεκροί για τους άλλους καθημερινά. 
Αυτό που ξέρουμε για τους άλλους 
είναι μόνο η ανάμνησή μας από τις στιγμές 
κατά τις οποίες τους γνωρίσαμε. Κι από τότε έχουν αλλάξει. 

Το να παριστάνουμε ότι είμαστε οι ίδοι 
είναι μια χρήσιμη και βολική κοινωνική παραδοχή 
που μερικές φορές πρέπει να παύει. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε
ότι σε κάθε συνάντηση, συναντάμε έναν ξένο.

~  T.S. Eliot, The Cocktail Party

σε επανάληψη

Σε σύγκριση με την θλιβερή ζωή οποιουδήποτε άστρου,
που τρεμουλιάζει μέχρι να εξαφανιστεί μέσα στο τίποτα,
η ζωή μου είναι πλούσια από γεγονότα.
Για παράδειγμα, μια νυχτερίδα σαν ένα μικρό μαύρο κουρελάκι
πεταρίζει μπρος πίσω γύρω από το φως της βεράντας όλη νύχτα, μαζεύοντας τα -σαν άστρα- μικρα έντομα,
πιάνοντας ένα μικρό άστρο με τα δόντια της σε κάθε πέρασμα.
Κι αυτά πετούν απρόσεχτα, από δω κι από κεί,
ανήμπορα να ξεφύγουν απ΄ αυτό το
πεινασμένο μικρό κομμάτι σκότους.

~ Ο κύριος Ted Kooser, United States Poet Laureate/Consultant in Poetry 2004, Pulitzer Prize for poetry (Delights and Shadows) 2005, πέρασε μεγάλος μέρος της ζωής του ως στέλεχος σε ασφαλιστική.

το τραγούδι της άγονης πορτοκαλιάς

Ξυλοκόπε, κόψε τη σκιά από πάνω μου. 
Ελευθέρωσέ με απ' το βάρος 
να με βλέπω χωρίς καρπούς. 

Γιατί γεννήθηκα ανάμεσα σε καθρέφτες; 
Η μέρα γυρίζει σε κύκλους γύρω μου 
και η νύχτα μ' αντιγράφει σ' όλα τ' αστέρια της. 

Θέλω να ζήσω χωρίς να με βλέπω. 
Και θα ονειρευτώ ότι μυρμήγκια κι αγκάθια 
είναι τα πουλιά και τα φύλλα μου. 

Ξυλοκόπε. Κόψε τη σκιά μου από πάνω μου. 
Ελευθέρωσέ με απ' το βάσανο 
να βλέπω εμένα χωρίς καρπούς. 

~ Federico Garcia Lorca, Song of the Barren Orange Tree, μετάφρ.W.S.Merwin

ποίημα

Προσπάθησα να ξεχάσω,
μα έβγαλες ρίζες γύρω απ'τα πλευρά μου
και πέταξες λουλούδια
ακριβώς κατω απ'την κλείδα μου.
Όλη μέρα μαδάω τα πέταλα τους,
μα ακόμη δεν καταλαβα
αν μ'αγαπάς
ή όχι.

Προσπάθησα να βρω ποιος το έγραψε-εις μάτην. Υπάρχει μόνο reblogged σε tumblr.
Απολαμβάνω να μεταφράζω. Αυτός είναι ο λόγος.

* Ελάτε μ'ένα ποίημα: 21 Μαρτίου 2012, παγκόσμια ημέρα ποίησης.

Pain - has an element of blank -

Ο πόνος-έχει ένα στοιχείο του κενού-
δεν μπορεί να θυμηθεί
πότε άρχισε-ή αν υπήρξε
ένα διάστημα που δεν υπήρχε-

δεν έχει μέλλον-παρά τον εαυτό του-
τα άπειρα βασίλειά του περιλαμβάνουν
το παρελθόν του-και τη φώτιση να περιέχουν
νέες περιόδους πόνου.

Emily Dickinson via This will hurt me

ερωτικό

καθώς κοιμόσουν
έβαλα το αυτί μου στο αυτί σου κι άκουσα
την ηχώ των ονείρων σου

σ' αυτόν τον ωκεανό θέλω να βυθιστώ,
ανάμεσα σε πολύχρωμα ψάρια, πλαγκτόν και πλοία πειρατών

σταματώ, στο δρόμο, τους ανθρώπους που σου μοιάζουν
και τους ρωτώ αυτά που θέλω να ρωτήσω σ'εσένα

μπορούμε άραγε να καθήσουμε μαζί σε μια στέγη, να βλέπουμε τ' άστρα
να γίνονται σαν τον καπνό που βγαίνει απ' την καμινάδα;

ω, μπορώ σαν τον Ταρζάν, να βυθιστώ στη ζούγκλα της αναπνοής σου;

δεν είναι η αγκαλιά σου που επιθυμώ,
όσο το να τρέχω μ' ένα ποδήλατο
προς την αγκαλιά σου

— “The Secret,” Jeffrey McDaniel

via the cinnamon peeler's wife σε κάπως ελεύθερη μετάφραση
(το πρωτότυπο μπορείτε να το βρείτε στο λινκ)

ποίηση

πάνω σε μένα, η φωνή σου πέφτει, όπως λένε πως θα 'πρεπε να είναι η αγάπη
-σαν ένα τεράστιο ναι-

* από το je me promene

στην καρδιά του χειμώνα

τον καιρό των ασφόδελων (που ξέρουν
πως σκοπός της ζωής είναι να μεγαλώνεις),
ξεχνώντας το γιατί, θυμήσου το πώς

τον καιρό της πασχαλιάς, που διακηρύττει
πως στόχος του ξυπνήματος είναι να ονειρεύεσαι,
θυμήσου το αυτό (που μοιάζει να ξεχνιέται)

τον καιρό των τριαντάφυλλων (που εκπλήσσουν
το εδώ μας και το τώρα με τον παράδεισο),
ξεχνώντας το αν, θυμήσου το ναι

e.e.cummings

χριστούγεννα

Στο σφαγείο του έρωτα σκοτώνουν μόνο τους καλύτερους,
κανέναν απ' τους αδύναμους ή τους χωρίς μορφή.
Μην προσπαθείς να ξεφύγεις από τετοιο θάνατο.
Όποιος δεν πεθαίνει απ' την αγάπη είναι σάρκα νεκρή.

— ο στίχος του Rumi
- η φωτογραφία της Citronella

Αν δεν σε ξαναδώ ποτέ
πάντα θα σε κουβαλώ
μέσα
έξω
στα ακροδάχτυλά μου
κι ως τις άκρες του εγκεφάλου μου

και στα κέντρα
κέντρα
αυτού που είμαι από
ότι έχει απομείνει.

- Charles Bukowski
- λουλούδια

Να το βαθύτερο μυστικό που ξέρει κανείς
(να η ρίζα της ρίζας και το μπουμπούκι του μπουμπουκιού
κι ο ουρανος του ουρανού ενός δέντρου που λέγεται ζωή, που γίνεται
ψηλότερο απ' όσο η ψυχή μπορεί να ελπίσει ή το μυαλό μπορεί να κρύψει)
κι αυτό είναι το θαύμα που κρατάει τ' αστέρια μακριά

κουβαλώ την καρδιά σου (την κουβαλώ μέσα στην καρδιά μου).

- EE Cummings

όλο χρώματα

Δε σ' αγαπώ παρά μόνο γιατί σ' αγαπώ.
Πηγαίνω απ' το να σ' αγαπώ στο να μη σ' αγαπώ
απ' το να σε περιμένω στο να μη σε περιμένω
η καρδιά μου κινείται από το κρύο στη φωτιά.

Δε σ' αγαπώ παρα μόνο γιατί είσαι συ αυτός που αγαπώ.
Σε μισώ βαθειά, και μισώντας σε, σκύβω μπροστά σου,
και το μέτρο της μεταβαλλόμενης αγάπης μου για σένα
είναι πως δε σε βλέπω μα σ' αγαπώ τυφλά.

Ίσως το φως του Γενάρη να καταβροχθίσει
την καρδιά μου με τις βάναυσες ακτίνες του,
κλέβοντάς μου το κλειδί για την αληθινή ηρεμία.

Σ' αυτό το σημείο της ιστορίας εγώ είμαι αυτός που
πεθαίνει, ο μόνος, και θα πεθάνω απ' αγάπη επειδή σ' αγαπώ,
επειδή σ' αγαπώ, Αγάπη, σε φωτιά και σε αίμα.

* * *

Το ποίημα του Πάμπλο Νερούδα το βρήκα στο 500 top poems του Poem Hunter, απ' αλλού οδηγούμενη και ψάχνοντας για άλλο ποίημα.
Τόση φωτιά και τόση αγάπη, μέσα σε μια μέρα τόσο γκρί, ε;
Η φωτογραφία είναι του φθινοπώρου και των χρωμάτων.