Dala horse: the making-of

(*) με φόντο τον Πράσινο Ιππότη της 'Αιρις Μέρντοχ

winter landscape

Μην τύχει και πέσει μπροστά σου πίνακας Φλαμανδού χειμωνιάτικος. Αρχίζει τότε μια χιονοστιβάδα -σχεδόν κυριολεκτικά μιλώντας- ονειροπόλησης που ποτέ δεν καταλήγει. Χρόνια τώρα. Ποιος να ξέρει άραγε το γιατί.

~ Lucas van Valckenborch (1535-1597)

σημερινό

Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος.
 
Κι επειδή έχω εγώ έψαξα για να καταλάβω τι ακριβώς σημαίνει: Μια ζωή χωρίς γιορτές είναι σαν ένας μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο.
 
~ Του Δημόκριτου, μέσω του μακάρι-να-είχα-τέτοιους-καθηγητές Roumpakis Yiannis

χριστούγεννα

Σάββατο πρωί πριν τα χριστούγεννα, στο Winter Garden της Μεγάλης Βρεττανίας, με την Βάσω και την Μαίρη. Διπλός εσπρέσσο με γάλα. Τα πλεκτά είναι της Μαίρης-πριν ένα μήνα της έδειξα το βελονάκι και τώρα δεν σταματάει να πλέκει. Το αστεράκι το έφτιαξε για μένα.

χριστούγεννα, ξανά, ευτυχώς, πάλι

Τα τελευταία δέκα-και χρόνια, το μόνο δέντρο που στολίζω είναι αυτό της δουλειάς. Μέσα μου ξεκινάω να σαρκάζω εκείνη την ώρα, όμως δίνω μια μπάμ! στην αυτολύπηση και τη σωριάζω στα πλακάκια! Μετά το απολαμβάνω. Πολύ.

το λίγο που είναι πολύ

Σήμερα είδα το It's Always Fair Weather, μιούζικαλ του 1955 με τον Τζην Κέλλυ και την Συντ Τσαρίς, χρωματιστό, με τόσο υπέροχα και χαζά και υπέροχα χορευτικά που να νομίζεις ότι είναι χριστούγεννα, ότι έξω κάνει παγωνιά, ότι με την άκρη του ματιού βλέπω το χριστουγεννιάτικο δέντρο και αύριο δεν θα πάω στη δουλειά, θα φτιάξω κοτόσουπα και θ'ανάψω όλα τα φώτα στο σαλόνι.

home, sweet home

Εδώ μπορείτε να δείτε -χμ, κάπως μεταφορικά- δυο μεγάλες μου αγάπες: τα χριστούγεννα και το πλέξιμο.

art

Όταν ξεκινάς απ'αλλού και ξαφνικά πέφτεις πάνω σε χριστουγεννιάτικους πίνακες και μετά ξεχνάς από που (και κυρίως για πού) ξεκίνησες και μένεις εκεί που βρέθηκες γιατί σε κάνει χαρούμενο κι αυτό είναι αρκετό.

~ ας μην ξεχνιόμαστε: Viggo Johansen

winter is coming

Έτσι άσχετα. Ανάμεσα στα πράγματα που μας σώζουν, η ομορφιά.

 

Κοιτάζοντας του πίνακες του Antoine Blanchard νομίζεις πως κάτι έχουν τα μάτια σου και τα ανοιγοκλείνεις, τα τρίβεις για να καθαρίσουν. Αλλά η εικόνα παραμένει φλου, σαν παραμύθι.

~ Πίνακeς του Antoine Blachard

art

reblogged from tumblr

soothing

* * *

A wintry day and night

All you have to do is pull a book from the shelf and open it, and suddenly the darkness is not so dark anymore.

— Ray Bradbury, Farewell Summer: A Novel
— Photo: from me to you
— Wintry θα πει χειμωνιάτικος

αν σβήσω το ποστ, θα σβήσουν και οι αναμνήσεις;

Γιατί τώρα αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου φάνηκε τρομακτικό;
Μου θύμισε που όταν ήμασταν μικρές πλησιάζαμε το πρόσωπό μας στις μπάλες και γελούσαμε (ή τρομάζαμε, ανάλογαμε με την ώρα της ημέρας και τη διάθεση) βλέποντάς το να καθρεφτίζεται πάνω τους παραμορφωμένο. Τεράστιες μύτες, φουσκωτά μάγουλα, πεταχτά μάτια. Φρίκη, ξωτικά.

Ήμασταν μόνες στο σπίτι, με τη γιαγιά η οποία καθόταν στα σκοτεινά (κι όποτε ερχόταν η μαμά και την έβρισκε έτσι καθισμένη στην καρέκλα της κουζίνας, της έλεγε τι κάθεσαι έτσι; με τρόμαξες πάλι...). Περιμέναμε να κλείσουν τα μαγαζιά για να γυρίσει η μαμά (κι ο μπαμπάς; δεν θυμάμαι) στο σπίτι.
Μετά από χρόνια, πηγαίναμε κι εμείς στο μαγαζί τα απογεύματα, γιατί πνίγονταν τέτοιες μέρες από δουλειά και χρειάζονταν χέρια, κι ήμουν μες στη φούρκα που έχανα ένα σωρό χριστουγενιάτικες ταινίες επειδή με χρειάζονταν στο μαγαζί...

Καλά που τώρα δεν είναι τότε.

να στέκεις εκεί

Σε τέσσερις μέρες είναι χριστούγεννα κι εγώ έβγαλα τα καλοκαιρινά μου παπούτσια να φορέσω αύριο.
Δεν έβαλα λαμπάκια φέτος στα παράθυρα του σαλονιού, ούτε στόλισα τίποτε άλλο-πέρα από μερικά χριστουγεννιάτικα που στέκονται στη βιβλιοθήκη όλο το χρόνο.

H υψηλότερη τέχνη είναι η τέχνη των αποστάσεων, πολύ κοντά καίγεσαι, πολύ μακριά παγώνεις, πρέπει να μάθεις να βρίσκεις το σωστό σημείο και να στέκεις εκεί, κι αυτό δεν το μαθαίνεις παρά μόνο ιδίοις εξόδοις, όπως το καθε τι που μαθαίνεις αληθινά, πρέπει να πληρώσεις για να μάθεις.

* Κριστιάν Μπομπέν: η ξέφρενη πορεία

τρυφερότητες

Τώρα που θα βγεις τυλίξου καλά, γιατί κάνει κρύο, μη σε πιάσει στα ξαφνικά...

* * *

Eντάξει. Θα πάρω και κιμά για να κάνω γιουβαρλάκια. Εσύ, μην ξεχάσεις να κάνεις ανάληψη.

του γέλιου και της λήθης

Tελευταία κουβέντα της ημέρας: έχεις περάσει στη ζωή σου καταστάσεις πολύ πιο δύσκολες από όσες έχει περάσει ο μέσος άνθρωπος - και τα κατάφερες.
Ε, πάλι θα τα καταφέρεις.

Christmas Comes but Once a Year

...όμως εμένα όταν μ'αρέσει κάτι, θέλω να το έχω συνέχεια!

* Herman Fenner-Behmer (1866-1913)

άντε, σκούπισε τα ματάκια σου και πήγαινε

Ώρες-ώρες σκέφτομαι πως τα έχω βαρεθεί όλα, τις αισιοδοξίες και τις απαισιοδοξίες, τα μπλόγκς, τα πλεκτά, τα φεστιβάλ, τους καφέδες.

Ορίστε, να ένα υπέροχο αγγλικό, χιονισμένο, χριστουγεννιάτικα στολισμένο καφέ. Το σούρουπο. Πως να αρνηθώ το πόσο χαίρομαι όταν μεγεθύνω την εικόνα ώσπου να γεμίσει όλη την οθόνη, τόσο που νιώθω πως είμαι εκεί έξω;

Μια υπέροχη, κόκκινη καφετιέρα: κάνουν καλύτερο καφέ οι καφετιέρες όταν είναι κόκκινες; Ναι, κάνουν.

Μια υπογραφή με απότομες γραμμές, με μύτες κι όχι με καμπύλες. Mε γραμμές ευθείες, σταθερές, και κυρίως να επαναλαμβάνεται ολόιδια: μα, είναι ποτέ δυνατόν; Είναι δυνατόν εγώ να παραδώσω ένα στιβαρό υπόδειγμα υπογραφής, και μάλιστα να το τηρήσω απαράλλαχτο από δω και πέρα; Mιλάμε για το τι πρέπει ή για το τι μπορώ;

αξία ανεκτίμητη

Το στολιδάκι (ακόμα ένα, τι θα τα κάνεις όλα αυτά, τζάμπα λεφτά, και δεν στολίζεις καν δέντρο παρά τα αραδιάζεις παντού μέσα στο σπίτι... Ε, πάψε λοιπόν, ότι θέλω κάνω, σιγά τα λεφτά, δεν θα κάνουμε κουβέντα τώρα για τρεισήμισι ευρώ...) το πήρα πριν λίγο και είναι το πρώτο που αγόρασα φέτος (Οκ, θα προσπαθήσω να συγκρατηθώ, να μην πάρω άλλο, το ξέρω πως είναι άχρηστα, πως μόνο χώρο πιάνουν... Αλλά τι να κάνω, ήμουν λίγο κακοδιάθετη, και το μαγαζί με τα χριστουγεννιάτικα είναι δίπλα στο σούπερμαρκετ, και δεν είχα γάλα για αύριο οπότε έπρεπε οπωσδήποτε να πάω, και είχε νυχτώσει γιατί έφυγα αργά από τη δουλειά και γιατί νυχτώνει νωρίς με την αλλαγή της ώρας, και το μαγαζί -το χριστουγεννιάτικα- ήταν φωτισμένο εντελώς, δηλαδή όχι απλά ανοιχτό αλλά σου έμπαιναν στο μάτι ένα σωρό κόκκινα και πράσινα και χρυσαφιά... Είπα ας μπω μέσα σήμερα, μια ματιούλα να ρίξω, τα ψώνια δεν ήταν βαριά, λόγο να βιαστώ να γυρίσω σπίτι δεν είχα, ας μπώ σήμερα, μια φορά για φέτος, για το καλό...