sonnet III

Κοίταξε στον καθρέφτη, και πες στο πρόσωπο που βλέπεις,
τώρα είναι η ώρα που αυτό το πρόσωπο πρέπει να φτιάξει εν' άλλο,
φρεσκάρισμά που αν δεν το κάνει τώρα,
το σαγήνεμα του κόσμου, άκαρπη ευχή της μάνας.

Γιατί, ποιά είναι αυτή η ομορφη που η άκαρπη μήτρα της
περιφρονεί το όργωμα του γάμου;
Ή, ποιός είναι αυτός που θέλει τόσο να γίνει ο τάφος,
ώστε με την αγάπη του εαυτού του, να σταματήσει τους επιγόνους;

Εσύ είσαι ο καθρέφτης της μητέρας, και αυτή σε σένα
ξαναβλέπει τον όμορφο Απρίλη των νιάτων της.
Έτσι, μέσα απ' τα παράθυρα των χρόνων σου, θα δει
παρόλες τις ρυτίδες, τα χρυσά της χρόνια.

Μα αν (θέλεις να) ζήσεις, χωρίς να σε θυμούνται,
πέθανε άκληρος, κι η θύμησή σου θα πεθάνει κι αυτή μαζί σου.

* sonnet III


* * * * * * *

sonnet II

Όταν σαράντα χειμώνες κυκλώσουν το μέτωπό σου,
και σκάψουν βαθειες χαρακιές στο πεδίο της ομορφιάς σου,
της νιότης σου το περφανο ένδυμα, τόσο θαυμασμένο τώρα,
θα 'ναι ένα κουρελιασμένο αγριόχορτο, ασήμαντης αξίας.

Τότε, ρωτηθείς που βρίσκεται όλη η ομορφιά σου,
πού όλος ο θησαυρός των σφριγιλών ημερών σου,
το να πεις, μέσα στα ίδια τα βαθειά-βυθισμένα μάτια σου,
θα είναι μια ντροπή αδηφάγα κι ένας σπαταλημένος έπαινος.

Πόσος ακόμα έπαινος θα άξιζε τη χρήση της ομορφιάς σου,
αν θα μπορούσες ν'απαντήσεις "Αυτό το ακριβό παιδί μου
θα κλείσει το λογαριασμό και θα 'ναι η δικαιολογία μου",
αποδεικνύοντας την ομορφιά του ως δικός σου διάδοχος!

Αυτό θα γινόταν όταν θα ήσουν γέρος,
και θα 'βλεπες το αίμα σου ζεστό εκεί που το ένιωθες κρύο.

* sonnet II

* pixdaus: the dunes

* * * * * * *

sonnet I

Απ' τα πιο όμορφα πλάσματα ζητάμε να πληθαίνουν,
ώστε το ρόδο της ομορφιάς ποτέ να μην πεθάνει,
μα καθώς το ώριμο με τον καιρό θα χαθεί,
ο τρυφερός του διάδοχος να φέρει την ανάμνησή του.

Μα εσύ, δεσμευμένη στα δικά σου λαμπερά μάτια,
τρέφεις τη φλόγα του φωτός με σένα-αυτάρκες καύσιμο,
φτιάχνοντας πείνα εκεί όπου υπάρχει αφθονία,
εχθρός η ίδια του εαυτού σου, στον γλυκό σου εαυτό βάναυση.

Εσύ, που είσαι τώρα του κόσμου το ομορφότερο στολίδι
και μόνο προάγγελος στην φανταχτερή άνοιξη,
μέσα στο ίδιο σου το μπουμπούκι θάβεις το περιεχόμενό
και, τρυφερά άξεστη, ξοδεύεσαι στην τσιγκουνιά.

Λυπήσου τον κόσμο, αλλιώς γίνε αυτός ο αχόρταγος,
να φας του κόσμου το νόημα, από τον τάφο ως εσένα.

(Η mental multivitamin αποφάσισε να διαβάζει τουλάχιστον ένα σονέτο του Σαίξπηρ καθημερινά, για τις επόμενες 152 ημέρες.
Επειδή δυσκολεύτηκα να το καταλάβω, το μετέφρασα. Επίσης, για την απόλαυση του παιχνιδιού με τις λέξεις.)

* sonnet I

* bed of roses


* * * * * * *