saving face

Saving face (2004)

Ωραία ταινία.

ήρθε με μιάν ομπρέλα (2013)

"Saving Mr. Banks" ή πώς η συγγραφέας της Μαίρη Πόππινς, η P.L.Travers συμφώνησε με τον Γουωλτ Ντίσνευ για να γίνει η ταινία. Μάλλον το σενάριο απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Αλλά η ταινία είναι ένα όμορφο παραμύθι. Είναι "ταινία" για γκρι έρημο μεσημέρι Κυριακής, όπως μόνο ο Ντίσνευ ξέρει να φτιάχνει.

η ευχή μου για το νέο χρόνο

"I need to get to Vegas. That's the place to be!"
"What would you do in Vegas?"
"Don't know. Never been."

 

~ Humans of New York

Η ευχή μου είναι να θέλω. Να έχω επιθυμία και σχέδια.
(Αυγίτσα, δε μοιάζει στη μαμά της συμμαθήτριάς σου της Ελένης; Σε όλα;)

μια Κυριακή

Με πήρε ο ύπνος καθώς διάβαζα κουκουλωμένη κάτω απ'το πάπλωμα και ξύπνησα φωνάζοντας γιατί ένας πελάτης, διαφωνώντας, έγειρε πάνω απ'το γραφείο μου και με χαστούκισε.
Τελείωσα τη Μανταμ Ροζ του Μισελ Ντεόν και δεν έχω, παρά, πολύ καλά λόγια. Να τη διαβάσετε.
Πάω τώρα για το Καρδιά τόσο άσπρη του Μαρίας.
Κι επίσης ψάχνω να ξεκινήσω ένα νέο πλεκτό γιατί δεν μπορώ άπραγη.

Hannah Arendt

Hannah Arendt (2012)113 min

Η Χάνα Αρέντ, στην ομώνυμη ταινία, υποστηρίζει ότι κάποιος που προκαλεί κακό (για παράδειγμα τον αφανισμό εξι εκατομμυρίων εβραίων) δεν είναι απαραίτητα κακός. Μπορεί να είναι απλά βλάκας ή -ακόμη απλούστερα- να ακολουθεί υπάκουα τις εντολές που του έχουν δώσει χωρίς να έχει δική του άποψη πάνω σ'αυτές. Αυτό βέβαια δεν τον απαλλάσει από τις ευθύνες του. Μπορείς να κάνεις εξίσου μεγάλο όντας αφελής/ελαφρύς/βλάκας ή απλά μη αρνούμενος να ακολουθήσεις οδηγίες.

ταινίες

the bird people in China (1998) (Κίνα)

Gloria (II) (2013) (Χιλή)

University of Laughs(2004) (Ιαπωνία)

reading mittens

στο Παρίσι

Mr. Morgan's Last Love (2013) 

 Θαυμάσια ταινία. Δείτε την.

ποίημα νούμερο 96

H ζωή μου τερματίστηκε δυό φορές, πριν το τέλος της-
μένει ακόμα να δω
αν η αθανασία θα φανερώσει
σε μένα ένα τρίτο γεγονός,

τόσο μεγάλο, τόσο αδύνατο να το συλλάβω,
σαν αυτά που δυό φορές έπεσαν πάνω μου.
Xωρισμός είναι ότι γνωρίζουμε για τον Παράδεισο,
και ότι χρειαζόμαστε από την Κόλαση.

~ My life closed twice before its close (96) by Emily Dickinson

picot cast off

Picot cast off είναι ένας τρόπος για να "κλείνεις" το πλεκτό σου, τον οποίο δοκίμασα πρώτη φορά χθες. Είναι πολύ εύκολο (αν το δεις σε βιντεάκι στο youtube). Και γίνεσαι πολύ περήφανος και καμαρώνεις για μια τόση δα εύκολη σαχλαμαρίτσα.

elementary

Elementary (2012– )TV Series - 60 min 

Ο Σέρλοκ Χόλμς και η δρ.Τζόαν Γουάτσον: είμαστε περικυκλωμένοι.

η πόλη της χαράς

City of Joy (1992) 

Πολύ κλαψ-λυγμ-happy end-αμερικανιά, για το γούστο μου.

Σαν στούντιο, όχι σαν ντοκιμαντερ-αν και βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

λογοτεχνία

- Ο Ερβέ ντε Μπελαίρ, που έζησε δέκα χρόνια στην Ινδοκίνα, έλεγε πως είχα στήθηκ μικρής Βιετναμέζας. Είδες πώς έχουν καταντήσει τώρα; Κοίτα να χαρείς τα δικά σου, κορίτσι μου, να τα χαρείς όσο είναι ακόμη καιρός.
 Έπιανε αφρό με τις παλάμες της ανοιχτές και φυσούσε πάνω στις πολύχρωμες φυσαλίδες, χαρούμενη σαν μικρό παιδί.

Χθες ξεκίνησα να διαβάζω την Μαντάμ Ροζ του Michel Deon. Είμαι στη σελίδα 72 και ήδη στεναχωρημένη γιατί αυτό το βιβλίο είναι πεπερασμένο.

ιστορίες για να συνεχίζουμε

Να μια χριστουγεννιάτικη ιστορία. Να η απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να περιμένεις την επόμενη ζωή για να ξαναγεννηθείς.

Humans of New York 

"I’m a substance abuse counselor. I always try to create a linkage between me and the people I’m trying to help— to let them know that we’re doing this together. Because I’ve been there and done that."
“What were you addicted to?”
“I was addicted to lifestyle, actually. I was a substance abuse dealer. I started with marijuana, then graduated to cocaine, then eventually I even had people working under me.”
“What made you start dealing drugs?”
“It’s a long story, but I think it comes down to not having a family. My mom wasn’t around. My stepfather abused my sister. I think I was looking for a family. And with drugs and money, I managed to create a group of people who were loyal to me.”

Booktalks

Ε, θα σκάσω αν δεν ανεβάσω μια φωτογραφία κι αν δεν πω ότι μπορεί τα βιβλία να τα βρεις κι αλλού, αλλά τόσους βιβλιόφιλους βιβλιοφίλους, να πίνουν βιβλιοκαφέδες και να τρώνε βιβλιοchocobanaκεικ, και να μην κάνουν παρά βιβλιοσυζητήσεις... εεε, όχι, πουθενά σαν στο Booktalks (βιβλιοπωλείο-καφέ).

Eπίσης, έχει και ιπτάμενα βιβλία.

Analyse To

Μια χρονιά, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε, παρακολούθησα σχεδόν όλα τα ταινιάκια που γυρίστηκαν από μαθητές σχολείων της Θεσσαλονίκης (μόνο, νομίζω) στα πλαίσια του προγράμματος Πάμε Σινεμά. Τα περισσότερα είχαν διάρκεια γύρω στα πέντε με δέκα λεπτά, και, ανάμεσά τους υπήρξαν μερικά που με συγκόνισαν, που τα θυμάμαι μέχρι σήμερα.
Να μια φετεινή επτάλεπτη ταινία του 5ου Λυκείου Αθηνών.
Τα καθαρά τους μάτια και η αισιοδοξία τους, μου φέρνουν δάκρυα. Χαράς.

un taxi mauve

Οι εκδόσεις Χατζηνικολή. Ποτέ δεν πρόδωσαν κάποια επιλογή μου. Βουτάω, και κάθε φορά αναδύομαι μ' ένα νέο μαργαριτάρι στα χέρια της ζωής μου. Με όσα τόσα μειον, στη μετάφραση, στην εκτύπωση, στην ποιότητα του χαρτιού, παρολαυτά τα περίεργα βιβλία τους πάντα μου τραβούσαν την προσοχή. Γνώρισα έτσι τον Μπρους Τσάτουιν-έχω σχεδόν τα άπαντα του (και τη βιογραφία του από τον Νίκολας Σαίξπηρ). Το Τι γυρεύω εδώ είναι στο λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία μου. Ο Άρθουρ Καίσλερ-Ξένος στην Πλατεία, ο Ζακ Λακκαρίερ-Συγγραφική Πορεία, ο Jose Freches-Τα νησιά των Αθανάτων (τόμοι 3), ο Μισέλ Ντεόν-ααα-Τα Άγρια Άλογα, ναι, αλλά κυρίως, κυρίως το Ένα Μωβ Ταξί.
Μια κατάσταση περίεργη. Βιβλία παλιοκαιρισμένα, με γυαλιστερά και κάπως κιτσάτα εξώφυλλα. Με κόσμους ολόκληρους μέσα τους. Βιβλία που εκδόθηκαν αποκλειστικά για το περιεχόμενό τους. Θησαυροί.

η υπόσχεση της αυγής

Θα στεναχωριόμουν πολύ, αν απ'όλα όσα αναφέρθηκαν καταλήγατε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Θα ήταν ένα οδυνηρό λάθος. Γνώρισα, κι ακόμα γνωρίζω, στη ζωή ασύλληπτες ευτυχίες. Από παιδί, για παράδειγμα, μ'άρεσαν τ'αλμυρά αγγουράκια, όχι τα τουρσί, αλλά τ'αγγουράκια τ'αληθινά, τα μόνα και μοναδικά, αυτά που λένε αγγούρια a la russe. Τα βρίσκεις πάντα, παντού. Συχνά, αγοράζω μισό κιλό αγγουράκια, βολεύομαι κάπου στον ήλιο, στην ακροθαλασσιά ή κάπου αλλού, στο πεζοδρόμιο ή σε κάποιο πάγκο, δαγκώνω το αγγούρι μου και μονομιάς, νά 'μαι ευτυχισμένος. Κάθομαι εκεί, στον ήλιο, με γαληνεμένη καρδιά, χαζεύοντας, έχοντας την επίγνωση πως η ζωή αξίζει αληθινά τον κόπο να τη ζεις, πως η ευτυχία είναι εφικτή, αρκεί να βρει κανείς αυτό που πραγματικά του αρέσει και να παραδοθεί, να εγκαταλειφθεί σ'αυτό.

~ Romain Gary, Η υπόσχεση της Αυγής (εκδόσεις Χατζηνικολή)


Έχει γυριστεί και σε ταινία, όπως πληροφορήθηκα (κι ευχαριστώ πολύ) από σχόλιο σε προηγούμενο ποστ. Τώρα που τελείωσα το βιβλίο, δεν μπορώ να φανταστώ καταλληλότερη ηθοποιό για να ενσαρκώσει την μητέρα του συγγραφέα από την Μελίνα Μερκούρη. Ανυπομονώ να την δω.

ιαπωνία

Κατά το απόγευμα, ο Χιράτα είχε κουραστεί, είχε απογοητευτεί και πεινούσε. Πάνω από μια σειρά προσόψεων μαγαζιών της αποβάθρας, πρόσεξε μια πινακίδα που διαφήμιζε φρέσκα χέλια. Μπήκε μέσα για να ενδυναμώσει σώμα και πνεύμα.

(Laura Joh Rowland, Το τατουάζ της Παλλακίδας, εκδόσεις Θεμέλιο)

ποίημα

Ο ιπποπόταμος
είναι το πιο μεγάλο
και το πιο άσχημο
ζώο της ζούγκλας·
κι επειδή ντρέπεται γι' αυτό
συχνά μισοβυθίζεται μες στα νερά.
Τότε αναπολεί τα παιδικά του χρόνια
και τα χαρούμενα παιχνίδια του
το μύλο, την τσουλήθρα, την τραμπάλα
- παιχνίδια που δεν έπαιξε ποτέ.

Γιάννης Βαρβέρης, Ζώα στα σύννεφα