Έξω είναι γκρι και βρέχει~

Δοκιμάζω ένα νέο νήμα, ισλανδικό, τραχύ αλλά λεπτό, που βγήκε πρόσφατα στην αγορά. Το νήμα λέγεται fjallalopi (νήμα των βουνών) και το χρωμα λέγεται jökulsandur (άμμος του παγετώνα).

 

Έφτιαξα κάτι κίτρινο 🌞

 

Τρία αποσπάσματα από το συνημμένο άρθρο 🌞

* Όταν οι δικοί μου πήγαιναν να δουλέψουν στο εργοστάσιο, γίνονταν η προέκταση των μηχανών με τις οποίες εργάζονταν πάνω από 10 ώρες την ημέρα. Όταν κάνεις τέτοια κουραστική δουλειά, αναγκάζεσαι να κλείσεις απ’ έξω το παρόν. Το μυαλό σου ζει στο παρελθόν· και στο μέλλον σου βλέπεις μόνο δουλειά, δουλειά, δουλειά. Όταν γυρνάς στο σπίτι, δεν ξέρεις πώς να απεκδυθείς αυτόν τον ρόλο. Οι δικοί μου είτε έπασχαν από κατάθλιψη για το παρελθόν είτε είχαν αδιανόητο άγχος για το μέλλον. Ως παιδί, λοιπόν, έμαθα μαζί τους ν’ αποφεύγω το παρόν.

* Η ζωή μας σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι πολύ μικρή· το να παραμένουμε δημιουργικοί είναι ο καλύτερος τρόπος να γιορτάζουμε την κάθε μέρα που περνά.

* ...κάποια στιγμή έπαψε να δημιουργεί νικημένος από τα άγχη της καθημερινής ζωής ή τις φωνές μες στο κεφάλι του, που του έλεγαν ότι δεν είναι αρκετά καλός σε αυτό που κάνει.

 

Αυτό το γαλάζιο σπίτι με την κόκκινη στέγη πριν μερικές μερες ήταν στην άλλη πλευρά του δέντρου, εκεί όπου τώρα σκάβουν. Ένα από τα παράξενα αυτής της χώρας, της γεμάτης αντιθέσεις, είναι το ότι απο τη μιά σπαταλούν με αδιαφορία κι απ’την άλλη μπαίνουν σε μεγάλο κόπο για να διατηρήσουν πράγματα που φαίνονται να είναι χωρίς αξία.

Τέτοια σπίτια σαν αυτό μεταφέρονται συχνά (τα έχω δει φορτωμένα σε πλατφόρμες να περνούν στο δρόμο) ακόμα και για πολλά χιλιόμετρα, για να διασωθούν ως μέρη της ιστορίας της χώρας και της απαραίτητης οικονομίας των υλικών (υλικών δυσεύρετων και μεταφερμένων με δυσκολίες στο νησί).

Δείτε στα σχόλια φωτογραφίες από τις 8 Μαΐου, το σπίτι έτοιμο για μεταφορά.

Κόζυ κατακαλόκαιρο 🥳

 Υπέροχα λουλούδια της Ισλανδίας.

Τα λουλούδια εδώ ανθίζουν το καλοκαίρι-και μένουν ανθισμένα πολύ καιρό-γιατί το καλοκαίρι (Ιούλιος και Αύγουστος) είναι σαν ένας παρατεταμένος Απρίλιος στην Ελλάδα.

Οι πασχαλιές ανθίζουν τέλη Ιουνίου, γίνονται τεράστια δέντρα και μένουν ανθισμένες μέχρι τον Αύγουστο.

Οι τριανταφυλλιές ξεκίνησαν να ανθίζουν αυτές τις μέρες-κόκκινες και λευκές, ένα παράξενο είδος τριανταφυλλιάς που μοσχοβολάει στα δύο μέτρα.

Οι παπαρούνες-κίτρινες και πορτοκαλί-έχουν εμφανιστεί αρχές Μαίου και συνεχίζουν ακόμα, ατρόμητες στον αέρα και τις κακοκαιρίες. Υπάρχει κι ένα είδος παπαρούνα-γίγας, πολύφυλλο, σ΄ένα όμορφο πορτοκαλοκόκκινο χρώμα, σε μερικούς κήπους της πόλης.

Τα λουλούδια της Ισλανδίας είναι σε γενικές γραμμές διαφορετικά απ΄αυτά που ήξερα, πιο μικρά, πιο σεμνά, πιο παράξενα και πιο μυρωδάτα, έργα τέχνης αν τα παρατηρήσει κανείς από κοντά.

Ο Χάλλντορ Λάξνες στο βιβλίο Και τα ψάρια τραγουδούν (ατυχής μετάφραση στα αγγλικά σε The fish can sing και από εκεί στα ελληνικά του Brekkukotsannáll, Τα χρονικά του Brekkukot, όπου Brekkukot το όνομα μιας φάρμας) περιγράφει το Ρέικιαβικ σαν ένα τεράστιο πράσινο λιβάδι γεμάτο λουλούδια. Πόσες φορές δεν έχω σκεφτεί πόσο παράδοξο κι απίθανο μου είχε φανεί αυτό όταν το διάβασα αλλά πόσο αληθινό είναι στην πραγματικότητα.

Μπορώ άραγε να καθήσω για καφέ και να μην κάνω τίποτε; Να μη διαβάζω/λύνω σουντόκου/γράφω εργασία/μιλάω με ανθρώπους; Να μην κάνω τίποτε, μόνο να κοιτάζω, να υπάρχω. Χωρίς αυτό το αγχος ότι χάνω το χρόνο μου και δεν τον εκμεταλλεύομαι. Άραγε επιτρέπεται; Κάποιον να ρωτήσω.

Σήμερα χρησιμοποίησα για πρώτη φορά την ανανεωμένη ισλανδική τραπεζική κάρτα μου καθώς η προηγούμενη, που είχε εκδοθεί πριν πέντε χρόνια, έληξε χθες.

Βρήκα επίσης τρία βιβλία στο «πάρτε ό,τι θέλετε» ράφι, στην είσοδο της δανειστικής βιβλιοθήκης.

Πίνω καφέ σε ένα ημι-άδειο εμπορικό κέντρο όπου λόγω μιας πρόσφατης  πυρκαγιάς τα μισά καταστήματα ανακαινίζονται και τα υπόλοιπα, όσα είναι ανοιχτά, έχουν 30-50% έκπτωση σε όλα τα προϊόντα τους (σημασμένα ένα προς ένα με ταμπελίτσα, όλα) ενώ εμένα οι τιμές μου φαίνονται ίδιες με πριν, ίσως και λίγο ανεβασμένες.

Μια φωτογραφία από το ηλιόλουστο (αυτές τις μέρες) και δροσερό (11 βαθμοί Κελσίου) Ρέικιαβικ 🍒

Ο Κλείτος Κύρου ήταν για χρόνια διευθυντικό στέλεχος της Τραπέζης Πίστεως (μετέπειτα Alpha Bank) όπου έφαγα τα νιάτα μου-και τη ζωή μου όλη, θα μπορούσα να πω. Στην εποχή προ ίντερνετ αυτή η πληροφορία ήταν κάτι σαν φήμη που δεν μπορούσα να επιβεβαιώσω. Αλλά ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία, ήταν σαν να βλέπω ένα παράδοξο, κάτι που δεν χωράει στο μυαλό μου, σαν να βλέπω κάτι που δεν γίνεται, να γίνεται! 🙃 

Όταν λοιπόν (πολύ πρόσφατα) έμαθα για την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, το αναζήτησα.

Είναι ένα βιβλίο χαμηλών τόνων, καλογραμμένο και ενδιαφέρον-ειδικά αν κάποιος ενδιαφέρεται για την καθημερινότητα στην Θεσσαλονίκη από τις αρχές του 20ου αιώνα και σχεδόν μέχρι το τέλος του-κι ας αφορά μια κοινωνική τάξη κατά πολύ ανώτερη από αυτή της πλειονότητας των κατοίκων της πόλης (και της δικής μου οικογένειας).

Πώς κατέληξαν αυτά εδώ, δεν ξέρω. Σε ένα παζάρι στο Ρέικιαβικ.

Να τα έφερε κανένας ναυτικός που πέρασε απ’ την Ελλάδα; Κανενας Ισλανδός που πήγε στην Πλάκα και ξετρελλάθηκε; Ή να ξέμειναν από τη διακόσμηση κάποιου ελληνικού σπιτιού εδώ;

Πωλούνται 35 ευρώ το ένα~

Nína Tryggvadóttir (1913-1968)

 

Georg Guðni Hauksson

Sigríður Oddný Jónsdóttir (Sjoddý)

 

Ásmundur Sveinsson και ο προφήτης του καιρού

 

Αυτό το γλυπτό λέγεται Veðurspámaðurinn (1934): ο άνθρωπος που (κοιτάζει έξω και προσπαθεί να) προβλέπει τον καιρό. Είναι ένα θέμα που περιγράφει τέλεια την Ισλανδία: ο καιρός είναι δύσκολος γιατί αλλάζει συνέχεια και γρήγορα. Λέγεται οτι αν δεν σου αρέσει ο καιρός στην Ισλανδία, περίμενε πέντε λεπτά (και θα αλλάξει): τώρα (μεσημέρι) που γράφω έχει δυνατό ήλιο και γαλανό ουρανό ενώ το πρωί χιόνισε και φυσούσε δυνατά. Στα μαθήματα ισλανδικών υπάρχει ειδικο κεφάλαιο: συζητώντας για τον καιρό.

Πίσω από το άγαλμα είναι το μουσείο Ásmundasafn το οποίο ήταν σπίτι και εργαστήριό του γλύπτη Ásmundur Sveinsson. Ήταν εκτός Ρέικιαβικ, μέσα στα χωράφια, όταν το έχτισε ενώ τώρα είναι 3 χιλιόμετρα-μια όμορφη βόλτα με τα πόδια από το κέντρο. 

Είναι ένας από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες της χώρας ο Ásmundur Sveinsson. Γλυπτά του σε μεγάλο μέγεθος υπάρχουν σε διάφορα σημεία του Ρέικιαβικ και σε όλη τη χώρα. Όταν επισκέφθηκα το μουσείο, μια μέρα εν μέσω κόβιντ, χωρίς τουρίστες ή άλλους επισκέπτες, ο υπάλληλος με ξενάγησε και μου είπε το καταπληκτικό: μέσα στο μουσείο υπάρχουν τα γλυπτά στο μέγεθος που τα έφτιαξε αλλά υπάρχουν σε μικρό μέγεθος στο πωλητήριο-για τα σπίτια των αγοραστών, σε μεγαλύτερο/μέτριο μέγεθος στον κήπο του μουσείου ή σε δημόσιους χώρους και σε πολύ μεγάλο μέγεθος σε κήπους και σταυροδρόμια σε διάφορους δήμους της χώρας.  

* Veður=weather, καιρός, að spá=προβλέπω, μαντεύω, maður=man, άνδρας, άνθρωπος, -inn=Ο (οριστικό άρθρο/αρσενικό/ονομαστική) 

Sigurður Ben Jóhannsson

https://www.mbl.is/greinasafn/grein/1550398/

https://www.facebook.com/people/Sigur%C3%B0ur-Ben-J%C3%B3hannsson/100001037232175

Pálmi Örn Guðmundsson (1949-1992)

Οι φωτογραφίες είναι από την Εθνική Πινακοθήκη της Ισλανδίας https://safneign.listasafnreykjavikur.is/hofundur/323

The Angel and the Horse, 2009, etching and aquatint on paper, by Karólína Lárusdóttir. Photograph: By courtesy of the estate of Karólína Lárusdóttir https://www.theguardian.com/artanddesign/2019/apr/14/karolina-larusdottir-obituary

~ Αρχεία του Βορρά, της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ

Όσο περισσότερο γερνάω η ίδια, τόσο διαπιστώνω πως η παιδική ηλικία και τα γεράματα δεν συγκλίνουνε μόνο, αλλά είναι επιπλέον οι δυο πιο βαθιές καταστάσεις που μας έχει δοθεί να ζήσουμε. Η ουσία ενός πλάσματος παίρνει την οντότητά της σ' αυτές, πριν ή μετά από τις προσπάθειες, τις βλέψεις, τις φιλοδοξίες της ζωής. Το λείο πρόσωπο του παιδιού Μισέλ και το δουλεμένο πρόσωπο του γέρου Μισέλ μοιάζουν, πράγμα που δεν συνέβαινε απαραίτητα με τα ενδιάμεσα πρόσωπα της νεότητας και της ωριμότητας. Τα μάτια του παιδιού κι εκείνα του γέροντα κοιτάζουν με την ήρεμη εμπιστοσύνη εκείνου που δεν έχει μπει ακόμα στη μασκαράτα, ή που έχει βγει απ΄αυτήν. Και όλο το ανάμεσά τους διάστημα μοιάζει με μια μάταιη φουρτούνα, ένα σάλο μέσα στο κενό, ένα ανώφελο χάος από το οποίο αναρωτιόμαστε γιατί ν΄αναγκαζόμαστε να περνάμε.

Τα Αρχεία του Βορρά είναι το δεύτερο από τα τρία βιβλία που με τον γενικό τίτλο Ο Λαβύρινθος του Κόσμου αποτελούν την αυτοβιογραφία της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ.
Στο πρώτο βιβλίο, με τίτλο Ευβλαβικές Αναμνήσεις (δεν το έχω διαβάσει ακόμα) μιλάει για τη μητέρα της Fernade (1872-1903) η οποία πέθανε δέκα μέρες μετά τη γέννηση της Μαργκερίτ, και την οικογένεια από την πλευρά της.
Στο δεύτερο μέρος, τα Αρχεία του Βορρά, αφηγείται την ιστορία της οικογενείας του πατέρα της Michel (1853-1929). Από εκεί είναι το παραπάνω απόσπασμα.
Το τρίτο μέρος Τι; Η Αιωνιότητα, που θα αφορούσε τα χρονια που έζησε η ίδια η Μαργκερίτ (1903-1987), έμεινε ατελείωτο λόγω του θανάτου της στις 17 Δεκεμβρίου 1987.
[Θέλω εδώ να σημειώσω κάτι που είναι προφανές αλλά σχεδόν πάντα το παραβλέπουμε, ότι δεν πρέπει ποτέ να αφήνουμε το καλύτερο ή το σημαντικότερο, τέλος πάντων, για το τέλος, γιατί ορίστε, να, κάτι γίνεται -το αναπόφευκτο- και χάνεται για πάντα η ευκαιρία.]

Σημειώσεις:
- Γεννήθηκε ως Marguerite Antoinette Jeanne Marie Ghislaine Cleenewerck de Crayencour και δημιούργησε η ίδια το ψευδώνυμό της με αναγραμματισμό του Crayencour.
- Το μέρος που έλεγε "σπίτι της" το έφτιαξε στην αμερική-και το λέω αυτό γιατί πέρασε πολύ μεγάλο μέρος της ζωής της ταξιδεύοντας σε κάθε μέρος του κόσμου, ακόμα μέχρι και στα βαθιά της γεράματα. Το σπίτι της λοιπόν είχε το όνομα Petite Plaisance και βρίσκεται στο νησί Mount Desert στο Μαίην. Έζησε εκεί επί 42 χρόνια με την αμερικανίδα σύντροφό της Grace Frick.
- Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας (το 1980).
- Ήταν φίλη με την Ιωάννα Χατζηνικολή η οποία εξέδωσε (και μετέφρασε) τα βιβλία της στα ελληνικά.
- Το βιβλίο Γράμματα σε φίλους και όχι μόνο (επιστολές της Μ.Γ. σε διάφορους παραλήπτες, κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής της) όταν βρέθηκε στα χέρια μου, υπήρξε για μένα ένα είδος αυτοβιογραφίας της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Αυτό ήταν που με προέτρεψε να διαβάσω τα βιβλία της και γι' αυτό το λόγο το συστήνω.

~ La part manquante, του Christian Bobin

Στα ελληνικά αυτή η συλλογή διηγημάτων βγήκε με τον τίτλο Η φάλαινα με τα πράσινα μάτια (εκδόσεις Εξάντας 21ος αιώνας).
Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με τον Κριστιάν Μπομπέν, οτιδήποτε γράφει μου φαίνεται αριστούργημα. Όχι τόσο για τον τρόπο που είναι γραμμένο (εξάλλου έχω διάβάσει μόνο σε μετάφραση όσα βιβλία του υπάρχουν στα ελληνικά-από τρεις διαφορετικούς μεταφραστές) αλλά γι΄αυτά που γράφει: για τις σκέψεις του καθεαυτές, για τον τρόπο που βλέπει τα πάντα-το νόημα της ζωής. Έχω χαρίσει το Αιχμάλωτος του λίκνου (εκδόσεις Χαραμάδα) που ήταν το πρώτο δικό του βιβλίο που διάβασα, αυτό με το οποίο τον γνώρισα και τον αγάπησα (και λίγα λέω) πάνω από 25 φορές, σε φίλους και γνωστούς, περιμένοντας στη συνέχεια την άποψή τους γι΄αυτό. Στο μυαλό μου, η συμφωνία μας πάνω σ΄αυτό το βιβλίο είναι κάτι σαν ένδειξη ότι βλέπουμε το νόημα της ύπαρξής με τον ίδιο τρόπο.
[Ελπίζω να έρθει κάποτε η ώρα να τον διαβάσω στο πρωτότυπο!]

~ H Μαντόνα της Νοτρ-Νταμ, του Alexis Ragougneau

Τι θέλω και κοιτάζω τη βαθμολογία στο goodreads; είπα μετά το διάβασμα του βιβλίου.
Αν "τους" είχα ακόυσει, δεν τα το είχα διαβάσει, και τότε πόσο λάθος, θα είχα χάσει ένα τόσο ωραίο βιβλίο, δυό απολαυστικά απόγεύματα, τη γνωριμία μου με ένα νέο γάλλο συγγραφέα, την επαφή με τη γαλλική αστυνομική λογοτεχνία, ένα βίρτσουαλ ταξίδι στο Παρίσι και στη Νότρ Νταμ και τόσες πληροφορίες για τους τουρίστες και τις διαδικασίες μέσα σ΄αυτή την πιο διάσημη εκκλησία του κόσμου...
Δεν θα είχα ανακαλύψει ότι ένα βιβλίο αστυνομικό μεν αλλά όπου το μυστήριο λύνεται από έναν παππά με προβλήματα υγείας, ένα έκτρωμα ύψους 1,48 και 43 κιλών όπως λέει ο ίδιος για τον εαυτό του, θα μπορούσε όχι απλά να μου κρατήσει το ενδιαφέρον αλλά να με συγκινήσει επιπλέον μέχρι δακρύων για πάνω από δύο φορές.
Έτσι λοιπόν. Ας μη δίνουμε σημασία σ΄ότι βλέπουμε γραμμένο για ένα βιβλίο από δω κι από κει. Γι' αυτό έγραψα κι εγώ τη γνώμη μου και πάω τώρα να την ανεβάσω τώρα στο goodreads μπας και βοηθήσω κανέναν αναποφάσιστο αναγνώστη.