Svecenikova djeca (2013)

τα παιδιά του ιερέα (2013)

true colors (1991)

True Colors (1991)

ο Σταθμός του Βορρά

Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα στο φεστιβαλ είναι το Gare du Nord της Claire Simon, για την οποία υπήρξε ένα αφιέρωμα από το οποίο δυστυχώς δεν είδα καμία άλλη ταινία.

Η σκηνοθέτης, η οποία είχε συνεχώς πιασμένο τον θύσανο των μαλλιών της με ένα τεράστιο κλάμερ ασορτί με τα ρούχα της, φορεμένο παράξενα στο πλάι του κεφαλιού, κάνει μια ελαχίστων δευτερολέπτων εμφάνιση στην ταινία.

Άκουσα ότι οι ταινίες της μοιάζουν με ντοκιμαντέρ-και δεν θα το διαψεύσω. Το σενάριο της ταινίας ήταν ελάχιστο-τόσο δυνατό ωστόσο ώστε να την κάνει μια από τις πιο έντονες/αξέχαστες ταινίες που έχω δει.

Ο σταθμός Grare du Nord είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη και ο τρίτος μεγαλύτερος στον κόσμο-πληροφορία που έδωσε η ίδια πριν ξεκινήσει η ταινία.
Είναι από μόνος του ένας ολόκληρος κόσμος. Άνθρωποι από κάθε φυλή και κοινωνικό στρώμα μπαινοβγαίνουν καθημερινά ως εργαζόμενοι ή ταξιδιώτες που πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους. Κι όταν κάποιος καθήσει σταθερός και παρατηρήσει τον κόσμο, βλέπει την οργάνωση, τον τρόπο που λειτουργεί και τις ιστορίες που εξελίσσονται-αόρατες σε ένα περαστικό και βιαστικό μάτι.

Οι πρωταγωνιστές ηθοποιοί, ο αλγερινής καταγωγής Reda Kateb και η Nicole Garcia: σαν να τους ξέρεις από πάντα, σαν να μην πρόκειται να τους ξεχάσεις ποτέ.

το λίγο που είναι πολύ

Σήμερα είδα το It's Always Fair Weather, μιούζικαλ του 1955 με τον Τζην Κέλλυ και την Συντ Τσαρίς, χρωματιστό, με τόσο υπέροχα και χαζά και υπέροχα χορευτικά που να νομίζεις ότι είναι χριστούγεννα, ότι έξω κάνει παγωνιά, ότι με την άκρη του ματιού βλέπω το χριστουγεννιάτικο δέντρο και αύριο δεν θα πάω στη δουλειά, θα φτιάξω κοτόσουπα και θ'ανάψω όλα τα φώτα στο σαλόνι.

μάτια γελαζούμενα

Έχει διαβάσει κανείς το Ζαν Κριστόφ; Έπεσα κατά τύχη επάνω του στο παζάρι στην Θεσσαλονίκη, είπα 2,5 ευρώ είναι ας το δοκιμάσω, κι έχω παραπάνω από συγκλονιστεί. Μόλις τελείωσα το πρώτο από τα 3 βιβλία, μιας μυστήριας έκδοσης (Χρυσή σειρά, εκδόσεις Γεωργιάδη) όπου δεν αναφέρεται καν ο μεταφραστής!
Πολλά λάθη, τυπογραφικά, ορθογραφικά, εκφραστικά (τον κοίταξε με τα γελαζούμενα μάτια της...) και ΠΑΡΟΛΑΥΤΑ, παρολαυτά...
Άμα έχεις κάτι να πεις, δεν πάει να πέσουν όλα τα στραβά του κόσμου στο δρόμο σου. Το φως θα βγει, θα φανεί, δεν κρύβεται.

οράματα πραγματικότητας

Αυτό που λέμε Ιστορία είναι στην πραγματικότητα το σύνολο πολλών μικρών ανθρώπινων ιστοριών.

Το παραπάνω είναι η άποψη του Gustav Deutsch, σκηνοθέτη της ταινίας Σέρλι – οράματα πραγματικότητας, η οποία βασίζεται στην απίστευτη, υποδειγματική υλοποίηση δεκατριών πινάκων του Edward Hopper.

Η αφορμή ήταν μια αναδρομική έκθεση του Hopper που είδε ο αρχιτέκτονας-σκηνοθέτης στην Κολωνία: ένιωσε σαν να είδε απομεινάρια μιας τοιχογραφίας (φρέσκο, την είπε) και αισθάνθηκε την επιθυμία να γεμίσει τα κενά, να ανα-δημιουργήσει όσα έλειπαν, να πει την ιστορία.
Κατά τη διαδικασία ολοκλήρωσης της ταινίας (που κράτησε επτά χρόνια) ο σκηνοθέτης και η ζωγράφος-σύζυγός του πήγαν στην Αμερική για να δουν από κοντά την ακριβή παλέτα (έτσι την είπε) των χρωμάτων του ζωγράφου.
Για την υλοποίηση των πινάκων χρειάστηκε να φτιάξει μακέτες και έτσι αντιλήφθηκε κάτι που δεν είναι εξ αρχής εμφανές στους πίνακες: η προοπτική που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος δεν είναι καθόλου ακριβής και γιαυτό χρειάστηκε να κατασκευαστούν επι τούτου όλα τα αντικείμενα-οι υπερμεγέθεις πολυθρόνες, τα παπούτσια, ακόμα και η ομπρέλα.
Όταν έφτασαν στο θέμα της ηθοποιού, επιλέχθηκε μια χορεύτρια, η οποία θα ήταν ικανή να θυμάται με ακρίβεια τις κινήσεις που έπρεπε να κάνει και να τις κάνει σε πολύ αργό ρυθμό.
Για να ισορροπήσει την προσωπικότητα του ζωγράφου η οποία, όσο προχωρούσε η έρευνά αποκαλυπτόταν ως συντηρητική, ο σκηνοθέτης πήρε την πρωτοβουλία να κάνει τους ήρωες (της ταινίας άρα και των πινάκων) ριζοσπάστες και πρωτοποριακούς.

Τελικά ένας αρχιτέκτονας, μια ζωγράφος και μια χορεύτρια έφτιαξαν μια ταινία που μέσω δεκατριών σκηνών και παρεμβαλόμενων μονολόγων διατρέχει την ιστορία της Αμερικής (και κατ'επέκταση του κόσμου) των πρώτων 60 ετών του 20ου αιώνα.

Οι πληροφορίες που έδωσε ο σκηνοθέτης, ο οποίος μιλούσε τα αγγλικά αργά, ως ξένη γλώσσα για τον ίδιο αλλά και για εμάς, ήταν ένα μικρό masterclass.

home, sweet home

Εδώ μπορείτε να δείτε -χμ, κάπως μεταφορικά- δυο μεγάλες μου αγάπες: τα χριστούγεννα και το πλέξιμο.

ποίημα

Οι καλύτεροι Γνωστοί μου είναι εκείνοι

Με τους Οποίους δεν είπα ούτε Λέξη-

Τ Αστέρια που δήλωσαν έλα στην Πόλη

ποτέ δεν Με Εκτίμησαν (ως) αγενή

Αν και στην Ουράνια Πρόσκλησή τους

Απέτυχα να αποκριθώ-

Το συνεπές-ταπεινό μου Πρόσωπο

(στάθηκε) Ικανοποιητικά Ευγενές-

~ Emily Dickinson (1865)

My best Acquaintances are those 

With Whom I spoke no Word

όμορφες μέρες

Διαβάζω το Η ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Γκ., είμαι στη μέση και είμαι ενθουσιασμένη. Είναι γεγονός ότι τελευταία, τα βιβλία που πέφτουν στα χέρια μου είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Δεν ξέρω να πω πώς γίνεται αυτό, πάντως έτσι είναι.

~ Δεν ξέρω από ποιά ταινία είναι η φωτογραφία. Πιθανόν από την Τζέην Έυρ.

όμορφες φθινοπωρινές μέρες

Τέτοιες που σου δίνουν το χρόνο να ετοιμαστείς με την ησυχία σου για το χειμώνα.

~ Old Woman Reading at Window by Abraham van Strij

και το πλεκτό στην καρέκλα

~ An interior with a woman reading by Carl Larsson

ποίημα

Ο φθινοπωρινός ήλιος έλαμπε στην Αλεξάνδρας.

~ από εδώ

ιστορίες

Η μια μετά την άλλη οι επιτυχημένες επιλογές βιβλίων τελευταία. Ιστορίες του Χαλ, του Γιώργου Μήτα. Για να μάθω να μη σνομπάρω τους έλληνες συγγραφείς. Γιατί δεν είναι θέμα έλληνα ή άγγλου ή απ' όπου κι αν είναι. Όταν ο άνθρωπος είναι ευγενής κι ευαίσθητος, καλά κάνει και μοιράζεται μαζί μας τη ματιά του στον κόσμο. Μας πλουταίνει. 

art

Όταν ξεκινάς απ'αλλού και ξαφνικά πέφτεις πάνω σε χριστουγεννιάτικους πίνακες και μετά ξεχνάς από που (και κυρίως για πού) ξεκίνησες και μένεις εκεί που βρέθηκες γιατί σε κάνει χαρούμενο κι αυτό είναι αρκετό.

~ ας μην ξεχνιόμαστε: Viggo Johansen

πολις

Οι προσκελημένοι του Pierre Assouline: ένα βιβλίο α-πο-λαυ-στι-κό, δεν βρίσκω καλύτερη λέξη που να το περιγράφει. Στην αρχή, το πλήθος των αρκετά εξεζητημένων λέξεων με έκανε να αναρωτηθώ αν η μεταφράστρια είναι λεξι-λάγνα. Η Stavrula Renata αντιπρότεινε ότι ίσως ο Assoulin είναι που χρησιμοποιεί ιδιαίτερες λέξεις.
Πήρα να σημειώσω δυό-τρεις, να τις δώσω στη Χρύσα που εκπαιδεύεται στα συνώνυμα για τις πανελλαδικές, και κατέληξα με μια μεγάλη λίστα. Τελικά, δεν έχει σημασία. Το βιβλίο είναι απολαυστικό, τόσο που ξεχνάς ότι είσαι στο μετρό και δεν σε ενοχλούν όσοι κουβεντιάζουν δίπλα στ' αυτιά σου πρωί-πρωί (μεγάλο πλεονέκτημα αυτό για βιβλίο, και σπάνιο).

όλα για τη φίλη μου

Πώς το είπε η Stavrula το πρωί, δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια της, το νόημα ήταν "τα μικρά είναι που μας στηρίζουν και συνεχίζουμε". 

Αυτό:
"Sometimes it is the smallest thing that saves us: the weather growing cold, a child’s smile, and a cup of excellent coffee. — Jonathan Carroll"

Και επίσης:
Όποιος αγαπάει τα βιβλία θα καταλάβει: Τι σπάνια ευτυχία να γνωρίζεις έναν άνθρωπο που, λίγο πριν συναντηθείς μαζί του, τρέχεις και κατεβάζεις από τη βιβλιοθήκη τα πιο αγαπημένα σου βιβλία για να του τα δανείσεις, για να τα διαβάσει, για να τα μοιραστείς μαζί του. Γιατί είναι βάρβαρη, για την γενναιοδωρία και την αυτοεκτίμηση, δοκιμασία το διάβασμα. Σε κάνει τσιγκούνη και μίζερο για τα αντικείμενα που αγαπάς. Κάτι που δεν θέλεις να είσαι. Και είναι δώρο να υπάρχουν άνθρωποι που σου εξατμίζουν αυτές τις μικρότητες.

δοκιμές

Σήμερα το πρωί βγήκα ψάχνοντας ένα ήσυχο μέρος για να πιω τον καφέ μου. Ε, αυτό που βρήκα ήταν μακράν πέρα από τις προσδοκίες μου. Το είχα ονειρευτεί αλλά δεν ήξερα ότι υπήρχε.

παραλήρημα εν όψει των χριστουγέννων

Που σε καλούν για τα χριστούγεννα και πας για μια βδομάδα. Και είναι όλα ωραία, βάζεις τα καλά σου για να βγεις από το υπνοδωμάτιο, έχει ζέστη και τζάκια, και βιβλιοθήκες για να απομονώνεσαι και να διαβάζεις. Και τραπέζια με μπισκοτάκια για το τσαι. Και καρώ κουβέρτες στους καναπέδες. Και ΔΕΝ είναι όπως τα χριστούγεννα με την "ευρύτερη" οικογένεια, όπου έχει ψύχρα, και φασαρία, και βαρυστομαχιά, και πού είναι το κρεβατάκι μου, και θυμάσαι ξαφνικά γιατί δεν θέλεις να τους βλέπεις και πολύ συχνά όλους αυτούς, και τι να γίνεται άραγε όλος ο κόσμος στο ίντερνετ-πού ήρθα να κλειστώ εδώ μέσα-ούτε έναν υπολογιστή ανοιχτό δεν έχει αυτό το σπίτι-μα πώς ζουν;

Ή, οι ταινίες δεν είναι η πραγματικότητα. Γιατί χρειάζεται να σου το πει κάποιος αυτό; Δεν είναι προφανές; Όχι, δεν είναι. Όλο μπερδεύομαι.

Άμα βλέπω χριστουγεννιάτικες εικόνες, όλο τέτοια πάω να σκεφτώ, και μετά προσγειώνομαι.

ποιήματα

Θα μιλήσω γι' αυτούς
που δεν εγνώρισαν ποτέ τον έρωτα,
για όλους όσους πλάγιαζαν
το βράδυ μ' έναν ίσκιο,
που ένα φιλί
δε δρόσισε τον ύπνο τους,
δεν έσταξε στο στήθος τους
κανένας λόγος,
μόνο μια γεύση ερημιάς,
στα χείλη τους.
Γι' αυτούς θα πω,
που έζησαν σαν τις φρυγμένες στέρνες,
ολάκερη ζωή.

~ Ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

η αξία της ομορφιάς

Μου χάρισε δύο πατάκια φτιαγμένα από κουρελάκια-και είναι τόσο όμορφα, είμαι τόσο χαρούμενη όσο τα χρώματά τους. Αφού να φανταστείς ότι τα άπλωσα στον ήλιο να στεγνώσουν και άφησα τραβηγμένη την κουρτίνα για να φωτίζουν με τα χρώματά τους, ακόμη κι από το μπαλκόνι, όλη την κουζίνα.