5.7.16

μες στην ομορφιά των κρίνων


" Μητέρα, είναι τόσο δυσάρεστο να έχεις αληθινούς ανθρώπους επί σκηνής! Μιλάνε όλοι τόσο δυνατά και πάντα ανησυχώ μήπως κάνει κάποιος κανένα λάθος! Με τον κινηματογράφο, όλα γίνονται στην εντέλεια και είναι πάντα τα ίδια! Και δεν είσαι αναγκασμένος να βάλεις τα καλά σου για να πας! "

(του Τζων Απντάικ)

17.6.16

Απάντηση στον αντινομάρχη Zhang

 
Τελευταία αγαπώ μόνο την ησυχία
βιοτικές μέριμνες δεν αγγίζουν την καρδιά
ενδοσκοπώ χωρίς σχέδια μακρόχρονα
γνώση του κενού, επιστροφή στο αρχαίο δάσος
πευκάνεμος φυσά χαλαρώνοντας τη ζώνη
φεγγάρι βουνίσιο λάμπει και παίζω το λαούτο
ρωτάς γιατί η ζωή είναι έτσι
το τραγούδι του ψαρά μπαίνει βαθιά στον κόλπο.
 
~ ποίημα του Wei Wang από το βιβλίο Κείμενα Περί Ζωγραφικής


15.6.16

ένα πρωί, νωρίς

Και το παραπάτημά της δεν ήταν απώλεια της ισορροπίας της, αλλά μάλλον η προσπάθειά της να κρατηθεί όρθια σ΄έναν κόσμο ασταθή.

Πολύ (πολύ όμως, όχι απλά πολύ) ωραίο βιβλίο. Σχεδόν από την αρχή, χωρίς να έχω καταλάβει ακόμα και τώρα που τελείωσε, τον ακριβή λόγο, μου έφερνε συνέχεια στο μυαλό ένα άλλο βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά αλλά είδα πρόσφατα ότι μεταφράστηκε και στα ελληνικά, το Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε - ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο.

[Πού τις βρίσκουν άραγε αυτές τις ιστορίες οι συγγραφείς τους; Τόσο παραμύθια, κι όμως άλλο τόσο αδύνατον να μην έχουν συμβεί στην πραγματικότητα. Δεν μπορεί να είναι ιστορίες της φαντασίας αυτές...]

Δεν θα γράψω για την υπόθεση, την οποία μπορείτε να δείτε στο οπισθόφυλλο, δεν θα πω για το αν κυλάει όμορφα η ανάγνωση ή όχι, ούτε για το αν μπορείς να το αφήσεις εύκολα από τα χέρια σου ή αν σε συγκινεί μέχρι δακρύων. Θα αντιγράψω, μόνο, μερικά αποσπάσματα.

Δεν είναι εκπληκτικό, που ένας τόσος δα μικροσκοπικός κόκκος, ξεφεύγοντας από τη θέση του, μπορεί να παραμορφώσει την εικόνα που έχει ένας άνθρωπος για την πραγματικότητα;

Διάβαζα κι έβλεπα με το νου μου ένα ανακάτεμα απ΄όλες τις σκηνές της Ρώμης που έχω δει σε ταινίες, με δυνατό ήλιο, με σκοτεινά στενά, με εσπρεσάκια και συντριβάνια μ΄αγάλματα. Μου ήρθε όρεξη να δω ξανά το Caro Diario με τον Nanni Moretti να τριγυρίζει με τη βέσπα καλοκαίρι μεσημέρι στην έρημη Ρώμη, τον Βιτόριο Γκάσμαν στο καμπριολέ του στην άδεια Ρώμη τον Αύγουστο στο Il Sorpasso, τις νύχτες (με μουσική, και τα έρημα μεσημέρια-και τα αγάλματα) στο La grande bellezza.

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας, που ότι κι αν μας έχει συμβεί, ότι κι αν έχουμε πάθει ή υποφέρει, πρέπει να τα χώσουμε όλα στον σάκο μας, να τον σηκώσουμε και να τον κουβαλήσουμε στην πλάτη μας. Να συνεχίσουμε τον δρόμο μας.

Τελευταία but not least παρατήρηση: μια επιτυχημένη ισορροπία υπέροχου εξώφυλλου και περιεχομένου.

25.5.16

η νύχτα της χρυσής πεταλούδας


(σημειώσεις)
Η αποκαλούμενη "Διχοτόμηση" του 1947 ήταν που οδήγησε στη δημιουργία του κράτους του Πακιστάν: έγιναν μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών έτσι ώστε οι ινδουιστές και οι σιχ να μαζευτούν στην Ινδία και οι μουσουλμάνοι στο Πακιστάν (και αυτό προκάλεσε έναν άγνωστο, τεράστιο αριθμό θυμάτων).
Η ιστορία του Αφλατούν-του Πλάτωνα, τον οποίο οι πολιτικές αλλαγές που έγιναν όταν ήταν παιδί, σημάδεψαν για ολόκληρη τη ζωή του.
Μια γυναίκα που την πάντρεψαν με το Κοράνι για να χάσει τα δικαιώματά της στην πατρική κληρονομιά (κάτι που συνηθιζόταν στις πλούσιες οικογένειες, παρά την αντίθεση της θρησκείας).
Μια παρέα φίλων που η ζωή τους χωρίζει και, αναπάντεχα, μετά από σαράντα πέντε χρόνια, τους ξαναφέρνει κοντά. Αλλά, όπως λέει ο ποιητής Φαιζ, αγαπημένη, μη γυρεύεις ξανά την παλιά αγάπη,
στον κόσμο υπάρχουν άλλα βάσανα πέρα από τον καημό της αγάπης.
Η ιστορία μιας οικογένειας κινέζων μουσουλμάνων από το Γιουναν (ποιος να το ήξερε ότι υπάρχει τόσο μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνων στην Κίνα;) που μετοίκησε πριν από εκατό χρόνια στο Πακιστάν.
Το Όνειρο του κόκκινου δωματίου του Τσάο Σουετσιίν, ένα σπουδαίο κινέζικο μυθιστόρημα του τέλους του 18ου αιώνα.
Το Δαμάσκηνο στο χρυσό Βάζο, από τα ερωτικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Πόσες αποκαλύψεις σ΄αυτό το βιβλίο.

19.5.16

σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι



1950
Μια αγγλίδα καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας-ειδική στην ίδρυση του βασιλείου της Κύπρου, ένας γάλλος καθηγητής Παλαιογραφίας-ειδικός στα μεσαιωνικά χειρόγραφα του αραβικού τόξου, ένας νεαρός έλληνας, λαμπρό μαθηματικό μυαλό, που το αριστερό παρελθόν της οικογενείας του δεν του επέτρεψε να διαπρέψει στα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού.
Καλούνται στην Κύπρο ως ειδικοί για να γνωμοδοτήσουν πάνω σ΄ένα σπάνιο χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε στην Μονή Σταυροβουνίου.

1191
Η Εστεφάνα, μορφωμένη γιατρός από την Κόρντοβα, κόρη του πρεσβευτή του βασιλιά της Ναυάρας, συνοδεύει ως κυρία των τιμών την πριγκίπισσα Βερεγγάρα στο ταξίδι της προς την Κύπρο όπου θα γίνει ο γάμος της με τον Ριχάρδο της Αγγλίας, τον λεοντόκαρδο.
Ο Αλέξιος, ένας νεαρός ιερομόναχος της Μονής Σταυροβουνίου, ορφανό που μεγάλωσε μέσα στη μονή, επίσης γιατρός, και μαθηματικός.

Το χειρόγραφο
Το Κιτάπ αλ Μαναζίρ (το εγχειρίδιο της οπτικής) που χάρισε στην Εστεφάνα ο δάσκαλός της Ίμπν αλ Χαιτάμ για να το μεταφράσει από τα αραβικά στα λατινικά ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστό στον κόσμο.

Αυτή η απόλυτη ευτυχία άγγιζε τα όρια της ύβρης και δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα.

Ε λοιπόν κάποιοι πεθαίνουν.
Κάποιος δολοφονείται στην έπαυλη του Λεόντιου της Αμαθούντος στην Κύπρο, όπου φιλοξενείται όλη η αυλή του Ριχάρδου μέχρι την μετάβασή της στην Ιερουσαλήμ (κατά τη διάρκεια της τρίτης σταυροφορίας).
Κάποιος δολοφονείται στο χωριό Μπέλα Παίς όπου έχουν συγκεντρωθεί οι εμπειρογνώμονες μελετητές του χειρογράφου.

Ιστορία, αστυνομική πλοκή και μαθηματικά (αυτό το βιβλίο μοιάζει να έχει γραφτεί για μένα).
Ένας συνδυασμός αγαπημένων αναγνωσμάτων: συνταγές για θεραπείες με βότανα όπως στον Ματίας Αλμοσίνο, αραβικά χειρόγραφα και πόλεις της Ισπανίας όπως στον Ταρίκ Αλί, ιστορικά πρόσωπα που ζωντανεύουν όπως στις ιστορίες του Κώστα Κυριαζή για το Βυζάντιο, μαθηματικά όπως στο Θεώρημα του παπαγάλου. Και ο Λώρενς Νταρελ αυτοπροσώπως ανάμεσα στους πρωταγωνιστές! 

* Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης κλείνει πονηρά το μάτι στον αναγνώστη σε πολλά σημεία, όπως όταν αναφέρεται στην πολιτική κατάσταση της ελλάδας του ΄50, στους τρόπους τον άγγλων και στις πολιτικές θέσεις τους στην Κύπρο.

11.5.16

amers (απόσπασμα) - δοκιμή μετάφρασης

* με αφορμή μια κουβέντα μας στη λέσχη μετάφρασης Booktravelers 


 Σ΄αυτό το βιβλίο των εκδόσεων Γαβριηλίδη παρουσιάζεται η μετάφραση ορισμένων αποσπασμάτων της συλλογής Amers του Saint-John Perse από τον Γιώργο Σεφέρη, και επίσης γίνεται μια προσπάθεια ανάλυσης και συσχετισμού της ζωής και του έργου τους.
Στην πραγματικότητα τα αποσπάσματα καταλαμβάνουν μόνο 20 σελίδες, σε μια δίγλωσση παρουσίασή, ενώ
το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου το καταλαμβάνει η εισαγωγή-παρουσίαση της Μαίη Σεχάμπ, με βιογραφικά στοιχεία των δύο ποιητών και σχόλια πάνω σ΄αυτά και στο έργο τους.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει λεπτομερέστατο πολυσέλιδο κι ενδιαφέρον βιογραφικό του Saint-John Perse, καθώς και δύο ενότητες με τις πολύ ενδιαφέρουσες επικεφαλίδες:
- Ο "Saint-John Perse" στη βιβλιοθήκη του Γιώργου Σεφέρη, και
- Ο "Γιώργος Σεφέρης" στη βιβλιοθήκη του Saint-John Perse.

Ακολουθούν αποσπάσματα από το βιβλίο, σχεδόν κατά λέξη:

Κοινός παρονομαστής τους [των δύο ποιητών] είναι συνήθως ο συνδυασμός-ή μάλλον ο αδύνατος συνδυασμός της ποιητικής και της διπλωματικής ιδιότητας.

Πιστεύουν και οι δύο στην δύναμη της ποίησης, διάγουν βίο μοναχικό, γεννήθηκαν μακριά από το κέντρο (πέρασαν την παιδική τους ηλικία στην περιφέρεια της πατρίδας τους, στη Γουαδελούπη ο Saint-John Perce και στη Σκαλα, τις αρχαίες Κλαζομενές, ο Σεφέρης), πράγμα που διαμόρφωσε μέσα τους μια αίσθηση ετερότητας μέσα στον πολιτισμό στον οποίο εντασσόταν ο καθένας. 
Ήρθαν στην μητροπολιτική πατρίδα τους σε ηλικία γύρω στα 12-14 και αισθάνονταν διαφορετικοί [από τους ντόπιους] όσον αφορά το γλωσσικό τους ιδίωμα.
Ακολούθησαν με βαριά καρδιά το δρόμο των νομομαθών πατεράδων τους.
Εμφανίζουν σημάδια διάστασης ανάμεσα στη μυστική ζωή του πνεύματος και τη βιοποριστική τους απασχόληση.
Τελειώνουν τις σπουδές τους, ζουν και οι δυο για κάποιο διάστημα στην Αγγλία, διορίζονται και οι δυο στο διπλωματικό σώμα της πατρίδας τους και η διάστασή αυτή γίνεται πραγματικός διχασμός - από τη μια μεριά υπάρχει ο διπλωμάτης και από την άλλη ο ποιητής.
Η έντονη και μυστική αυτή ζωή του πνεύματος, ωστόσο, δεν εμποδίζει ούτε τον Saint-John Perse, ούτε τον Σεφέρη, να ασκούν τα καθήκοντα που απορρέουν από την υψηλή δημόσια θέση τους.

Η μοναδική τους συνάντηση γίνεται τον Ιανουάριο του 1957 στην Ουάσιγκτον.

Ο πολιτικός κόσμος αγνόησε τους ευσυνείδητους αυτούς διπλωμάτες στη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους  και μάλιστα
- ο Πρόεδρος της δημοκρατίας απαγόρευσε στη Γαλλική Ακαδημία να συγχαρεί τον Saint-John Perse εν ονόματι του γαλλικού λάου, σύμφωνα με την παράδοση, το 1960 που βραβεύτηκε με Νόμπελ, ενώ
- κανένας επίσημος δεν περίμενε τον Σεφέρη στο αεροδρόμιο όταν επέστρεψε από την βράβευσή του με Νόμπελ στην Στοκχόλμη, το 1963.

Επέλεξαν ψευδώνυμο και δήλωσαν πως η προσωπική τους ζωή είναι ανάξια λόγου σε σχέση με το έργο τους, και ως άτομα παρέμειναν στην σκιά.

9.5.16

τρόποι να γυρίζεις σπιτι, του Alejandro Zambra


(μερικές σημειώσεις)
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τέσσερα κομμάτια: Στο πρώτο και στο τρίτο "παίζουν" οι ήρωες του βιβλίου που γράφει ο (ήρωας του βιβλίου που διαβάζουμε, ο οποίος είναι) συγγραφέας, ενώ στο δεύτερο και στο τέταρτο μέρος ο συγγραφέας γράφει ημερολογιακά για την ζωή του. Όμως είναι σαν να μην έχουμε δύο ιστορίες αλλά μία, γιατί 

Και μόλο που θέλουμε ν΄αφηγούμαστε ιστορίες άλλων, πάντα καταλήγουμε να αφηγούμαστε τη δική μας.

Η αφήγηση ξεκινάει και τελειώνει με δύο σεισμούς στην Χιλή, οι οποίοι απέχουν μεταξύ τους είκοσι χρόνια, ενώ ενδιάμεσα παρεμβάλλονται η ενηλικίωση του συγγραφέα, η σχέση με τους γονείς του, η σχέση με την πρώην γυναίκα του, την αδελφή του, το γράψιμο, την πολιτική. Και φαινομενικά σαν φόντο αλλά στην πραγματικότητα σαν πρωταγωνιστής, η (ταραγμένη) ιστορία της χώρας από το 1985 έως το 2005 και ο (τόσο διαφορετικός) τρόπος που την βίωσαν άνθρωποι στις ίδιες γειτονιές και στις ίδιες οικογένειες. 

Αλλά αυτό ακριβώς, το ότι δε νιώθω ενοχές, το νιώθω σαν ενοχή.

Δεν ειναι ένα βιβλίο ενηλικίωσης, δεν ειναι ένα πολιτικό βιβλίο, δεν είναι ένα απλο μυθιστόρημα. Για μένα ήταν μια ευκαιρία να ταξιδέψω στην ιστορία της Χιλής. Και σαν να είδα μια ακόμη ταινία.

Καμιά φορά χρειάζεται να φοράμε τα ρούχα των γονιών μας και να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη για πολλή ώρα.

7.5.16

Το Γαιδούρι του Μελανοδοχείου (*)


Αυτό το ζώο, που είναι συνηθισμένο στο Βορρά, είναι τέσσερις ή πέντε ίντσες μακρύ. Τα μάτια του έχουν χρώμα πορφυρό και το τρίχωμά του είναι κατάμαυρο, μεταξωτό κι απαλό σαν μετάξι. Χαρακτηρίζεται από ένα περίεργο ένστικτο-του αρέσει η σινική μελάνη. Όταν κάτσει κάποιος να γράψει, κάθεται σταυροπόδι κοντά του με το ένα μπροστινό πόδι απλωμένο πάνω στ΄άλλο, περιμένοντας μέχρι να τελειώσει το γράψιμο. Τότε πίνει ότι έχει απομείνει απ΄το μελάνι. Κι ύστερα κάθεται στα πισινά του πόδια ήσυχο κι ικανοποιημένο.
                                                                                               Βαγκ Ται-Χαι (1791)

(*) Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Το βιβλίο των φανταστικών όντων, μετάφραση Γιώργος Βέης, εκδόσεις Libro (1983)

6.5.16

5.5.16

damask rose


Αυτό το όνομα του νήματος να είναι άραγε από έναν κρυφό κήπο στη Δαμασκό όπου το βαρύ άρωμα των τριαντάφυλλων ζαλίζει περισσότερο από τη ζέστη,
ή από τα ρόδινα πέταλα της ανθισμένης δαμασκηνιάς στην Ιαπωνία;


26.4.16

η μετανάστις

 - Σε βλέπω, έκλαυσες πάλιν, είπεν ο πλοίαρχος. Δικαίωμά σου είναι, τέκνον μου, και κανείς δεν δύναται να σ΄εμποδίσει. Αλλά δι΄όνομα του Θεού, μη παραδίδεσαι ες την απελπισίαν. Σοι αρκεί ό,τι υπέφερες, και θέλεις να υποφέρεις πλειότερον;
- Και εξαρτάται από τον άνθρωπον να υποφέρει ή να μη υποφέρει; είπεν η κόρη σκεπτική.
- Ναι, από τον άνθρωπον εξαρτάται. Διότι ν΄αλλάξει τις τα συμβάντα δεν ημπορεί, αλλ΄ημπορεί να αλλάξει τον εαυτόν του.
- Πώς γίνεται τούτο;
- Να μη ανασκάπτει πλειότερον το κενόν, το οποίον εσχηματίσθη εντός της καρδίας του, αλλά να προσπαθεί μάλιστα να το συγκαλύψει. Μηδέ να ζητεί να μετρήσει το βάθος του κενού τούτου, μεταχειριζόμενος την χείραν του ως βολίδα!
- Να είναι ασυλλόγιστος λοιπόν;
- Να μη παραδίδεται εις την σκέψιν, εις την θλίψιν, εις την μελαγχολίαν. Τι θα εγένετο η ανθρωπότης, αν έκαστος κατεβάλλετο υπό της πρώτης συμφοράς, ήτις τω επέρχεται; Ήθελεν είναι ήδη μηδενισμένη προ αιώνων, και ουδέν θα υπήρχεν. Αλλ΄ η ανθρωπότης είναι τόσο ισχυρά, ώστε τοσαύτα απ΄αιώνων καταστροφαί δεν ηδυνήθησαν, ουδέ θα δυνηθώσι, να την καταβάλλωσιν. Αν τα άτομα αποθνήσκουσιν, αποθνήσκουσιν υποχωρούντα εις τον νόμον της φύσεως, αλλ΄ η ανθρωπότης οφείλει να μείνει.

~ Απόσπασμα από το πρωτόλειο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη η Μετανάστις (1879).

20.4.16

και τώρα ένα ποίημα


 

 Τη στιγμή που άκουσα την πρώτη μου ιστορία αγάπης
άρχισα να σε ψάχνω, μη ξέροντας
πόσο άσκοπο ήταν αυτό.
Οι ερωτευμένοι δεν συναντιούνται τελικά κάπου.
Είναι ο ένας μέσα στον άλλον συνέχεια.

Rumi (1207-1273)
 
 
 
~ εδώ στα αγγλικά

18.4.16

εμείς οι θνητοί



Εδώ παρουσιάζονται πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για έναν "νέο" τρόπο αντιμετώπισης (στην Αμερική αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο) δύο ομάδων ανθρώπων: 
των υπερηλίκων, που έχουν διάφορα, διαφορετικά μεταξύ τους προβλήματα υγείας, λόγω της φθοράς του σώματος από την ηλικία, και των ανθρώπων με ανίατες ασθένειες, που βρίσκονται στα τελευταία στάδια της ζωής τους.
Το κυρίως ερώτημα είναι: έχει νόημα, σ΄αυτά τα στάδια όπου δεν υπάρχει πισωγύρισμα, να προσπαθούμε να θεραπεύσουμε με την ιατρική (η οποία πάντα έχει να προτείνει κάτι επιπλέον) ή είναι καλύτερα να φροντίσουμε για την ηρεμία του ασθενούς, να περάσει δηλαδή το υπολοιπόμενο διάστημα της ζωής του στον δικό του χώρο (υποβοηθούμενος, φυσικά) και κάνοντας ότι δεν θα μπορεί να κάνει ποτέ πια μετά - όπως το να τρώει παγωτό σοκολάτα;

Ανάπτυξη της γηριατρικής: δεν είναι πάντα η χειρουργική αυτό που μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

Και, τον πρώτο λόγο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της ηλικίας και της ανίατης ασθένειας να τον έχει ο ασθενής και όχι ο γιατρός.
Ο γιατρός είναι ο τεχνικός εμπειρογνώμονας. Ο ασθενής είναι ο καταναλωτής. Δουλειά των γιατρών είναι να παρέχουν τις πιο πρόσφατες γνώσεις και δεξιότητες. Δουλειά των ασθενών είναι να παίρνουν τις αποφάσεις.

Ενθουσιάστηκα με αυτό το εξαιρετικό θέμα, ο τρόπος απόδοσής του όμως σε κάποιο σημείο γίνεται κάπως ενοχλητικός και κουραστικός: το να δώσεις ένα-δύο παραδείγματα ασθενών με ονόματα, ηλικίες και ιστορικό είναι και ενδιαφέρον και απαραίτητο, αλλά εδώ υπάρχει πλήθος παραδειγμάτων με υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες.

Αυτό το βιβλίο ανοίγει ένα παράθυρο σ΄έναν άλλο τρόπο σκέψης:
Περισσότερη κατανόηση για τους ηλικιωμένους-δε φταίνε που επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, δεν υπερβάλλουν όταν κουράζονται τόσο εύκολα και γρήγορα, αλλά ακόμα και οι ίδιοι (από μέσα τους, κι ας το βγάζουν έξω με νεύρα και πικρά λόγια) απορούν με το πώς έγιναν έτσι.
(Ξανά) συνειδητοποίηση ότι η (τρομερή) αρρώστια είναι εκεί απέναντι και πλησιάζει σαν χιονοστιβάδα εμάς ή τους δίπλα μας, και μας αφορά.
Και πάνω απ΄όλα αυτό: Το πώς προσπαθούμε να περνάμε το χρόνο μας ίσως εξαρτάται από το πόσο χρόνο θεωρούμε ότι έχουμε.

16.4.16

Batya Gur


Θέλησα να διαβάσω το πρώτο βιβλίο για να δω πώς είναι η ζωή σε ένα κιμπούτς έστω και μέσω μιας αστυνομικής ιστορίας. Απόλαυσα τις πληροφορίες για τα κιμπούτς, την αστυνομική ιστορία, και αγάπησα την Batya Gur η οποία δυστυχώς πέθανε πολύ νωρίς. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που γράφει και αποφάσισα να αναζητήσω και να διαβάσω όσα βιβλία της βρω.


Περίπου δύο χρόνια μετά, βρήκα σχεδόν ταυτόχρονα τα άλλα δύο (εξαντλημένα από την αγορά) βιβλία της που μεταφράστηκαν στα ελληνικά, το πρώτο σ΄ένα παζάρι και το δεύτερο στην δανειστική βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου.


Με το δεύτερο βιβλίο μπαίνεις σ΄ένα κύκλο ψυχαναλυτών: πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα (αναλυόμενοι, αναλυτές και επόπτες) κι ένα σωρό ακόμη ενδιαφέρουσες (για μένα, τουλάχιστον) πληροφορίες. Κι όλα αυτά, πάλι μέσω μιας καλοχτισμένης αστυνομικής ιστορίας.

Επόμενος σταθμός, Πανεπιστήμιο.

14.4.16

don't be tired! (2013)

Μια ωραία Ιρανική ταινία του 2013, την συστήνω ανεπιφύλακτα.

Δεν έχει να κάνει με πόλεμο, ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομικά προβλήματα και άλλα τέτοια. Έχει να κάνει με τους ανθρώπους.
Με τη σχέση με το σύντροφο (μετά από χρόνια), με τους γονείς και τα παιδιά (όταν πρέπει να συμφιλιωθείς με την απουσία), με τους τρόπους που βρίσκει ο καθένας να πορεύεται, με την αγάπη, τις αναμνήσεις. Με το πώς μπορείς να συνενοηθείς χωρίς τη βοήθεια της γλώσσας. Με τη ζωή που σε πιάνει από το μανίκι και σε σπρώχνει μπροστά.

11.4.16

τσιχρίτος


Εμείς τις ακρίδες τις λέγαμε τσιχρίτος. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα χρόνια έχω να πω αυτή τη λέξη ή ποιον άλλον άκουγα να τη λέει εκτός από την αδελφή μου και, πιθανώς, τη μαμά μου. Ίσως γι' αυτό πίστευα μέσα μου ότι είναι μια τεχνητή, μια οικογενειακή μας λέξη, που δεν υπάρχει στο λεξικό της πραγματικότητας.

Η αναζήτηση στο google δεν έδωσε παρά αυτό το λινκ - και πάλι καλά, λέω, στο οποίο είδα κι ένα σωρό άλλες λέξεις που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου.

* Η γιαγιά μου πέθανε τον Μάιο του 1974.
* Η έκφραση ήταν "άμον τσιχρίτος" και σήμαινε αδύνατος σαν ακρίδα.
* Τι ωραία που θα ήταν να υπήρχε ένα λεξικό γι΄αυτά.
* Παπαρούνες στην Θηβών φέτος τον Μάρτιο.

10.4.16

φιλικά πυρά

Εξαιρετικό, διαβάστε το!

Με δυό μόνο λόγια: η σχέση ενός ζευγαριού μετά από 37 χρόνια μαζί, η ζωή στο Ισραήλ, και η άποψη του συγγραφέα για "το θέμα": Κρίμα που το κλίμα δεν είναι πιο τραχύ σ΄αυτή τη χώρα, οι άνθρωποι θα ειχαν να παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης αντί να αλληλοσκοτώνονται.

* Στην τύχη το διάλεξα, δεν είχα ξαναδιαβάσει Yehoshua και ήθελα να δω πώς είναι. Ευτυχώς για μένα, κυκλοφορούν ακομα πέντε βιβλία του στα ελληνικά.

5.4.16

το κορίτσι με το κόκκινο παλτό

Αυτό το βιβλίο το αγόρασα γιατί ερωτεύτηκα το εξώφυλλό του-κάτι που κάνω εξαιρετικά σπάνια. Άρχισα να το διαβάζω την ίδια μέρα κι ο ενθουσιασμός μου ξεφούσκωσε αμέσως σαν μπαλόνι: είναι page turner-κι εγώ αυτό το έχω για κακό για ένα βιβλίο. Άρχισα και να τρομάζω, να αγχώνομαι, να φοβάμαι, να μη θέλω να πάω παρακάτω-αλλά όλο και πήγαινα (μόνο που με το που νύχτωνε το άφηνα κι έπιανα άλλο βιβλίο). 
Τώρα που τελείωσε το γλυκοκοιτάζω και το χαιδεύω και χαίρομαι που το διάβασα και νοερά δίνω συγχαρητήρια στην συγγραφέα (για την οποία είναι το πρώτο της και το έγραψε μετά από σεμινάριο δημιουργικής γραφής). Νομίζω ότι δεν θα το ξεχάσω ποτέ-όχι για το το σκληρό θέμα με το οποίο καταπιάνεται, όσο για τον τρόπο με τον οποίο το παρουσίασε.

Θέλω να ξέρεις πως όταν κάνεις συγκεκριμένες σκέψεις, σκέψεις που δεν πρέπει να κάνεις, σκέψεις που δεν αντέχεις, τότε να τι πρέπει να κάνεις. Είναι σημαντικό. Πρέπει να το βλέπεις στο μυαλό σου σαν ένα μέρος όπου δεν μπορείς να πας. Ένα μονοπάτι που δεν μπορείς να διασχίσεις, μια πόρτα που δεν μπορείς να διαβείς. Πρέπει να δεις στο μυαλό σου μια μεγάλη ταμπέλα: Απαγορεύεται η είσοδος.

1.4.16

good reads


Δεν ξέρω πόσες φορές έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο. Η πιο πρόσφατη ήταν πριν δύο χρόνια, στο πατρικό μου και τότε φεύγοντας το πήρα μαζί μου, εδώ.

Εκείνη τη φορά, για πρώτη φορά, έδωσα μεγάλη προσοχή στις λέξεις που χρησιμοποίησε ο μεταφραστής και σχημάτισα την εντύπωση ότι είχε ζήσει καιρό στο εξωτερικό, γιατί ήταν παλιομοδίτικες και περίεργες. Και να που βρήκα σήμερα ένα εξαιρετικό σύνδεσμο με πληροφορίες για τον Γ.Τσουκαλά!

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1971 και το απόκτησα μάλλον γύρω στο 1973.

Η λέξη "ξέρω" είναι γραμμένο παντού ως "ξαίρω", μα όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου να έχω ξαναδεί αυτό τον τρόπο γραφής της.