10.4.17

Perfection in Hiroshima Prefecture, Japan.

Ο Nori Katayama με διαβεβαίωσε ότι δεν είναι ταινία, δεν είναι φτιαγμένο από υπολογιστή και ότι φυσικά, είναι πραγματική φωτογραφία, από τις βόλτες του στην Χιροσίμα.
Το σχόλιό του (μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο):
"H κίνηση της κουρτίνας, τα άνθη της κερασιάς γεμάτα με τη μυρωδιά του διαβόλου. Δεν ξέρω αν το κτίριο κατοικείται, αν το παράθυρο είναι ανοιχτό, δεν ξέρω κατά πόσον ζαλίστηκαν εκεί μέσα-ή μήπως όχι."

Το πρωτότυπο σχόλιο:
カーテンを開けて二人で見る夜桜は背徳の香りも入り混じっていいだろナ。。。とふと思う。
(このテの建物も窓は開けられるのか否か知らないケド。) (^^;

25.2.17

~ πρόσκληση σε γάμο ~


Αυτό το παλιό βιβλίο, τόσο παλιό που δεν εμφανίζεται στα ελληνικά στο good reads, με την άσχημη μετάφραση (*), που το βρήκα βρώμικο σ΄ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το πήρα μόνο και μόνο για το όνομα της διάσημης συγγραφέως του, αυτό το βιβλίο λοιπόν, είναι εξαιρετικό.

Διαβάζοντας, λίγο λόγω της γλώσσας, λίγο λόγω της υπόθεσης, από τη μια μου φαινόταν κάπως βαρετό (μα τι με νοιάζουν εμένα τώρα όλα αυτά;), από την άλλη το απολάμβανα σαν να βλέπω ασπρόμαυρη αμερικάνικη ταινία. Ένιωσα και λίγο έφηβη, ήταν σαν να ξαναδιάβαζα το Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν, ήταν σαν τότε που ανακάλυψα πόσα βιβλία υπάρχουν (στη βιβλιοθήκη μας, στο Βαφοπούλειο, στον κόσμο) και μεθούσα μόνο και μόνο με τη σκόνη που χόρευε ο ήλιος στα ράφια.

Για να μην λογοκρίνω τον ενθουσιασμό μου, ας ξαναπώ το προφανές: Σχολιάζω (και χαρακτηρίζω) τα βιβλία ανάλογα με τη συγκίνηση, την απόλαυση και τον ενθουσιασμό που μου προκάλεσαν. Παρακαλώ σημειώσατε ότι οι συγκρίσεις με βιβλία και οι συνειρμοί μου είναι εντελώς προσωπικοί, η ζωή είναι μικρή και ο καθένας αναλαμβάνει τις αναγνωστικές ευθύνες του.

 (*) με το συμπάθειο, λατρεύω το Φύλακα στη Σίκαλη με τη γλώσσα της Τζένης Μαστοράκη αλλά εδώ η παλαιότητά και η ιδιαιτερότητά της κάπως μου κακοφάνηκε.

17.12.16

stash buster (*)


(*) στη γλώσσα του πλεξίματος, έργο που γίνεται για να ξεφορτωθεί η πλέκτρια ένα μέρος από το απόθεμα του νήματός της.

12.12.16

λίστα εξαιρετικών βιβλίων (*)



Χάινριχ Μπελ-Ομαδικό πορτρέτο με μια κυρία
Έντμουντ Γκος-Πατέρας και γιός
Patti Smith-Πάτι και Ρόμπερτ
Τζόναθαν Λέθεμ-Οι σκιές του Μπρούκλιν
Gissing George- Οι κονδυλοφόροι
Λεονάρδο Παδούρα-Αιρετικοί
Αbraham B. Yehoshua-Φιλικά πυρά
Pierre Assouline-Ένας Πύργος στη Γερμανία
Ίβο Άντριτς-Το γεφύρι του Δρίνου
Γιγεν Λι-Αντίδοτο στη μοναξιά
Σέρχιο Αλβαρες-35 νεκροί
Τζων Απντάικ-Μες στην ομορφιά των κρίνων
Thomas Wolfe-Γύρνα σπίτι άγγελέ μου
Μέριλιν Ρόμπινσον-Γκίλιαντ
Μέριλιν Ρόμπινσον-Λαιλα
Μέριλιν Ρόμπινσον- Στο σπίτι
Anthony Marra-Aστερισμός ζωτικών φαινομένων
Ροζε ντυ Γκαρ-Οι Τιμπώ
Aντρες Νέουμαν-Ο ταξιδιώτης του αιώνα
Hans Fallada-Μόνος στο Βερολίνο

(*)  που ξεχώρισα μέσα από όσα διάβασα το 2016 - βιβλία το ένα καλύτερο από το άλλο-μα πώς μου έτυχαν όλα μαζί στην ίδια χρονιά; 

22.10.16

ο γύρος του κόσμου


Ο Κλάους και η Έρικα Μαν (τα δύο πρώτα παιδιά του Τόμας Μαν) έκαναν ένα ταξίδι στα 1927-1928, όταν ήταν 20 και 21 ετών αντίστοιχα.
Η απόφαση ήταν παρορμητική και ο προγραμματισμός ανύπαρκτος: δεν φρόντισαν ούτε για χρήματα, ούτε για συνεννοήσεις, στηρίχθηκαν μόνο στο γεγονός ότι ήταν τα παιδιά του διάσημου συγγραφέα, έτσι ώστε να ανοίγουν πόρτες μπροστά τους και να δανείζονται χρήματα, τα οποία αργότερα επέστρεψε στους δανειστές ο πατέρας τους. Τους στήριξε επίσης η πεποίθησή που είχαν στις ικανότητές τους για επικοινωνία και η νεανική τους ανεμελιά.
Έτσι ξεκίνησαν από το Αμβούργο και μέσω Ηνωμένων Πολιτειών (τις οποίες διέσχισαν τρεις φορές μέσα σε έξι μήνες), Χαβάης, Ιαπωνίας, Κορέας και Ρωσίας, επέστρεψαν στην Γερμανία έχοντας κάνει το γύρο του κόσμου με τα μεταφορικά μέσα εκείνης της εποχής-με τραίνα και βαπόρια, και χωρίς χρονικούς περιορισμούς-ακολουθώντας τις παρορμήσεις της στιγμής.

Στη διάρκεια του ταξιδιού έκαναν ομιλίες σε μεγάλα πανεπιστήμια, γνώρισαν πολλές αμερικανικές και ιαπωνικές πόλεις, έκαναν γνωριμίες και κατανάλωσαν άφθονη βότκα.

Παρόλο που οι περιγραφές τους είναι υπερβολικά περιληπτικές και οι επαφές τους αφορούν κυρίως Γερμανούς των παροικιών του εξωτερικού, αυτό το γραμμένο με ανεμελιά και χιούμορ βιβλίο πετυχαίνει το στόχο του: ο αναγνώστης νιώθει σαν να έκανε όντως το γύρο του κόσμου μέσα σε μερικές ημέρες. Οι νεαροί επίδοξοι συγγραφείς, παρόλο το νεαρό της ηλικίας τους και την επιπολαιότητά τους σχετικά με τα οικονομικά θέματα του ταξιδιού, βλέπουν ξεκάθαρα και σε βάθος, θέματα όπως ο ρατσισμός (*) στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο επαρχιωτισμός των μεσοδυτικών Πολιτειών, η γραφειοκρατεία στην νεαρή Ρωσία, το θέατρο με κούκλες στην Ιαπωνία, το dolce farniente στην Χαβάη.

Αυτό που κυρίως ευχαριστήθηκα στο βιβλίο είναι το ταξίδι-σαν να έκανα κι εγώ το γύρο του κόσμου, σε δύο ημέρες, όπως τότε: χωρίς αεροπλάνα, κρατήσεις, χωρίς προγραμματισμό.

(*)

31.8.16

Γιώργος Σεφέρης-Γιώργος Αποστολίδης, Αλληλογραφία 1931-1945

                                                     
                                                       
Έχω διαβάσει (μόλις τις μέτρησα στη βιβλιοθήκη), στην προσπάθειά μου να γνωρίσω τον άνθρωπο Σεφέρη, 8 "αλληλογραφίες" του: με το Γιώργο Κατσίμπαλη, τη Μαρώ Σεφέρη, το Νάνο Βαλαωρίτη, το Ζήσιμο Λορεντζάτο, το Γιώργο Θεοτοκά, τον Αντρέα Καραντώνη, τον Edmund Keeley και το Νάνη Παναγιωτόπουλο.
Αυτή ήταν η ένατη αλληλογραφία. Τι ήταν αυτό που την έκανε ξεχωριστή;

Γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου: Για τον Γ.Αποστολίδη η Μαρώ έλεγε: Ήταν ο καλύτερός του φίλος.
Πραγματικά, πουθενά αλλού δεν "άκουσα" τον Σεφέρη να ανοίγει έτσι την καρδιά του σε ένα φίλο, όσο στα γράμματα στο Γιώργο Αποστολίδη. Ένας άλλος Σεφέρης παρουσιάζεται, ο οποίος δηλώνει συχνά, πόσο χρειάζεται τον φίλο του και ανησυχεί γι΄αυτόν.
Λόγω της ιδιαίτερα φιλικής σχέσης τους λοιπόν, στο βιβλίο αυτό πρωταγωνιστής είναι ο Γιώργος Αποστολίδης.

Έτσι, αν βγάλουμε τα ονόματα, το βιβλίο γίνεται ένα μυθιστόρημα για τη ζωή: για το πώς αγαπιούνται οι φίλοι, πώς αναπολούν και τρέφονται με τα όσα όμορφα πέρασαν μαζί, πώς κάνουν σχέδια για το μέλλον που τελικά δεν πραγματοποιούνται ποτέ. Αρρώστιες εμφανίζονται στα ξαφνικά, που τις παλεύουν με δύναμη στην αρχή, και μετά, καθώς γίνεται πιο πολύς ο χρόνος στη ζωή με αρρώστια παρά χωρίς αυτήν, η θλίψη κυριαρχεί, η γλύκα της φιλίας και οι αναμνήσεις. Ζωή ή μυθιστόρημα;



[Σχεδόν συνομήλικοι, γεννημένοι στην Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα, ήρθαν οικογενειακώς στην Ελλάδα στα 14 τους, σπούδασαν στο Παρίσι αλλά γνωρίστηκαν σχετικά αργά-στα 25 τους χρόνια.
Η αλληλογραφία τους, πολύ πυκνή αρχικά-αρχίζει με τον διορισμό του Σεφέρη στο Λονδίνο, παρακολουθεί τις προσωπικές τους σχέσεις και τους γάμους τους, αραιώνει κατά τη διάρκειά των ετών μετά το 1936, όταν ο Αποστολίδης έμεινε για αρκετά χρόνια στην Ελβετία ταλαιπωρούμενος από φυματίωση, και σχεδόν σταματάει (έχουν βρεθεί ελάχιστες επιστολές) από το 1945 και μετά.]

18.8.16

σημειώσεις για τη Λάιλα της Μarilynne Robinson


Η ιστορία της Λάιλα δεν είναι η ιστορία ενός μόνο ανθρώπου. Είναι η ιστορία όλων αυτών των ανθρώπων που η τύχη (!) το φέρνει έτσι ώστε να γεννηθούν σε ένα έξω από την κοινωνία περιβάλλον και να μεγαλώσουν διαφορετικά από αυτό που θεωρείται "κανονικό". 

Μαθαίνουμε την ιστορία της όπως ακριβώς υπάρχει στο μυαλό της, μπερδεμένη κι αποσπασματική, χωρίς ποτέ να μας δίνεται καμία εξήγηση -πρέπει κι εμείς, όπως κι εκείνη, να το πάρουμε απόφαση ότι μερικές απαντήσεις δεν τις μαθαίνεις ποτέ, μαθαίνεις να ζεις έτσι, δίχως τους.

Έχουμε λοιπόν ένα τετράχρονο που μπερδεύεται στα πόδια ενηλίκων, μεθυσμένων, ίσως και ναρκομανών, οι οποίοι όχι μόνο αδιαφορούν για την φροντίδα του, αλλά ενοχλημένοι επιπλέον από το κλάμα του, το κλειδώνουν έξω από το κτήριο στο οποίο ζουν όλοι μαζί. Η μικρή Λάιλα έχει την τύχη (τύχη; ναι, τύχη!) να την κλέψει η σημαδεμένη στο πρόσωπο Ντολ, η οποία από κει και πέρα, για τα επόμενα είκοσι σχεδόν χρόνια, μοιράζεται μαζί με την μικρούλα το τίποτα που έχει -μια περιπλανώμενη, φυγάς κι αυτή. Μοιράζεται όμως κι αυτό: είναι εκεί για την Λάιλα πάντα, μπορεί να μην δίνει απαντήσεις στις ερωτήσεις της, της μαθαίνει όμως να επιβιώνει, να προστατεύεται από τους ανθρώπους, να μένει μακριά από τα πορνεία, να δουλεύει. Την προστατεύει και κυριολεκτικά, από το κρύο και τη μοναξιά, με την αγκαλιά της, πιο μάννα από την μάννα της.

Ταυτόχρονα με την ιστορία της Λάιλα, παρακολουθούμε και τον τρόπο ζωής μιας ομάδας ανθρώπων (πολλών ομάδων που υπήρχαν εκείνη την εποχή, στις Ηνωμένες Πολιτείες): μετακινούμενες ομάδες εργατών. Δεν ήταν κακοποιοί ή απατεώνες, προσπαθούσαν να μην πέφτουν στην παρανομία ακόμα και σε περιόδους μεγάλης ένδειας, ήταν άστεγοι, τραβούσαν για όποιο σημείο της χώρας μάθαιναν ότι χρειάζονται εργατικά χέρια για εποχιακές δουλειές, ζούσαν στο πλάι του δρόμου, σε παρατημένες καλύβες ή κάτω από τα δέντρα, τρέφονταν με άγρια καρότα και λουλούδια(!) όταν δεν έβρισκαν άλλη τροφή. Άνθρωποι σκληροί, μοναχικοί, μαθημένοι να μην κοιτάζουν τον απέναντι στα μάτια για να προστατέψουν το μόνο που είχαν και δεν ήθελαν να χάσουν: την αξιοπρέπειά τους.
 

H Λάιλα, χωρίς μόρφωση ή κοινωνικές δεξιότητες, έχει μέσα της την ίδια απορία που έχει και κάποιος που μεγάλωσε μέσα στην "κανονικότητα": γιατί τα πράγματα συμβαίνουν όπως συμβαίνουν;
 

Κάνει αυτή την ερώτηση στον πρεσβυτεριανό πάστορα Τζον Έιμς (την ιστορία του οποίου μαθαίνουμε στο Γκίλιαντ, από τον ίδιο, παντρεμένο πια με την Λάιλα και πατέρα του γιου τους, και σχεδόν ετοιμοθάνατο), κι αυτός ο καλός, βασανισμένος επίσης αν και με άλλο τρόπο (όπως ο καθένας μας, στη ζωή, βασανίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο), της λέει:  
υπάρχουν θεολογικές απαντήσεις στο ερώτημά σου, αλλά δεν θα σου τις δώσω, γιατί στην πραγματικότητα ούτε κι εγώ ξέρω γιατί τα πράγματα γίνονται έτσι όπως γίνονται, και δεν θέλω να σου πω ψέματα. 
Όμως, είναι πολύ καλή η ερώτηση που μου έκανες. Ας την σκεφτούμε. 

Με τον πάστορα σύντομα παντρεύονται. 
Όσο κι αν φαίνεται παράξενος αυτός ο ξαφνικός γάμος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μέχρι πρόσφατα ξένους, που αγνοούν ο ένας το παρελθόν του άλλου και έχουν διαφορά ηλικίας 40 χρόνια, η Ρόμπινσον δίνει αυτό το γεγονός με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο, έτσι που φαίνεται σαν όλα να μπήκαν στη θέση τους.
Δυο άνθρωποι με τόσα χρόνια διαφορά μεταξύ τους, αλλά τόσο όμοιοι στις βαθύτερες σκέψεις τους για τη ζωή, στις αβεβαιότητες, στην μοναξιά τους και στην αντοχή με την οποία έχουν μάθει να δέχονται τα πάντα. Είναι ευχαριστημένοι σαν ο ένας να είναι ένα δώρο για τον άλλον, που δεν το επιθύμησε και δεν το ζήτησε ποτέ. Και στέκουν άφωνοι και έκθαμβοι μπροστά στο γεγονός.
Κοιμούνται μαζί, κάνουν ένα παιδί. Χωρίς πουθενά να αναφέρεται σεξ ή πάθος, λέει η Ρόμπινσον:
Αυτός ο ήχος σωμάτων που βολεύονται κάτω απ τα σεντόνια και τα σκεπάσματα πρέπει να είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα στον κόσμο.

Η Λάιλα έχει μάθει ανάγνωση και ξεκινάει να μελετήσει τη Βίβλο ώστε να γίνει επαρκής για να βαπτιστεί. 
Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο επίμετρο του βιβλίου, εξηγεί γιατί η Λάιλα επέλεξε να δώσει βάρος στην ανάγνωση του Ιεζεκιήλ: "Η Λάιλα στις αράδες του διαβάζει τη μοίρα της, τη μοίρα του παρατημένου παιδιού, και την εντολή της ζωής της.
Τη μέρα που γεννήθηκες δε σου κόψαν τον ομφάλιο λώρο ούτε σε πλύναν με νερό για να σε καθάρουν, δε σ΄ έτριψαν με αλάτι ούτε σε σπαργάνωσαν. Κανένα μάτι δε σε λυπήθηκε... αλλά σε πέταξαν στα χωράφια, όταν γεννήθηκες, για τη ζωή σου χωρίς να νοιαστούν.
Εγώ πέρασα από κοντά σου, σε είδα να κυλιέσαι μες στο αίμα σου, κι έτσι στην κατάσταση που βρισκόσουνα σου είπα: Ζήσε!"

Νομίζω ότι το να χαρακτηρίσεις αυτό το βιβλίο λογοτεχνία είναι λίγο. Από την άλλη, δεν ξέρω σε ποια κατηγορία θα το κατέτασσα. Κι ενώ ένας πάστορας και η είσοδος της ηρωίδας μέσα σε μια εκκλησία, είναι ο σκελετός του βιβλίου, σε καμία περίπτωση δεν θα το έλεγα θρησκευτικό ή κατηχητικό. Δε βρίσκω καλύτερο σχόλιο για αυτό το βιβλίο από τα ίδια τα λόγια της Λάιλα σε σχέση με την προσευχή:


Αν ποτέ προσευχόταν, θα ήταν για εκείνη την εποχή και για όλους εκείνους τους ανθρώπους που πρέπει να αναρωτιόνταν τι είχαν πάθει, τι είχαν κάνει για να στερηθούν ακόμα κι έναν καλό ύπνο τη νύχτα, τη μόνη τους παρηγοριά. Θα ζητούσε γαλήνη για τον καθένα τους, πρώτα απ΄ όλα για τους χειρότερους, για τους πιο πικραμένους.

5.7.16

μες στην ομορφιά των κρίνων


" Μητέρα, είναι τόσο δυσάρεστο να έχεις αληθινούς ανθρώπους επί σκηνής! Μιλάνε όλοι τόσο δυνατά και πάντα ανησυχώ μήπως κάνει κάποιος κανένα λάθος! Με τον κινηματογράφο, όλα γίνονται στην εντέλεια και είναι πάντα τα ίδια! Και δεν είσαι αναγκασμένος να βάλεις τα καλά σου για να πας! "

(του Τζων Απντάικ)

17.6.16

Απάντηση στον αντινομάρχη Zhang

 
Τελευταία αγαπώ μόνο την ησυχία
βιοτικές μέριμνες δεν αγγίζουν την καρδιά
ενδοσκοπώ χωρίς σχέδια μακρόχρονα
γνώση του κενού, επιστροφή στο αρχαίο δάσος
πευκάνεμος φυσά χαλαρώνοντας τη ζώνη
φεγγάρι βουνίσιο λάμπει και παίζω το λαούτο
ρωτάς γιατί η ζωή είναι έτσι
το τραγούδι του ψαρά μπαίνει βαθιά στον κόλπο.
 
~ ποίημα του Wei Wang από το βιβλίο Κείμενα Περί Ζωγραφικής


15.6.16

ένα πρωί, νωρίς

Και το παραπάτημά της δεν ήταν απώλεια της ισορροπίας της, αλλά μάλλον η προσπάθειά της να κρατηθεί όρθια σ΄έναν κόσμο ασταθή.

Πολύ (πολύ όμως, όχι απλά πολύ) ωραίο βιβλίο. Σχεδόν από την αρχή, χωρίς να έχω καταλάβει ακόμα και τώρα που τελείωσε, τον ακριβή λόγο, μου έφερνε συνέχεια στο μυαλό ένα άλλο βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά αλλά είδα πρόσφατα ότι μεταφράστηκε και στα ελληνικά, το Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε - ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο.

[Πού τις βρίσκουν άραγε αυτές τις ιστορίες οι συγγραφείς τους; Τόσο παραμύθια, κι όμως άλλο τόσο αδύνατον να μην έχουν συμβεί στην πραγματικότητα. Δεν μπορεί να είναι ιστορίες της φαντασίας αυτές...]

Δεν θα γράψω για την υπόθεση, την οποία μπορείτε να δείτε στο οπισθόφυλλο, δεν θα πω για το αν κυλάει όμορφα η ανάγνωση ή όχι, ούτε για το αν μπορείς να το αφήσεις εύκολα από τα χέρια σου ή αν σε συγκινεί μέχρι δακρύων. Θα αντιγράψω, μόνο, μερικά αποσπάσματα.

Δεν είναι εκπληκτικό, που ένας τόσος δα μικροσκοπικός κόκκος, ξεφεύγοντας από τη θέση του, μπορεί να παραμορφώσει την εικόνα που έχει ένας άνθρωπος για την πραγματικότητα;

Διάβαζα κι έβλεπα με το νου μου ένα ανακάτεμα απ΄όλες τις σκηνές της Ρώμης που έχω δει σε ταινίες, με δυνατό ήλιο, με σκοτεινά στενά, με εσπρεσάκια και συντριβάνια μ΄αγάλματα. Μου ήρθε όρεξη να δω ξανά το Caro Diario με τον Nanni Moretti να τριγυρίζει με τη βέσπα καλοκαίρι μεσημέρι στην έρημη Ρώμη, τον Βιτόριο Γκάσμαν στο καμπριολέ του στην άδεια Ρώμη τον Αύγουστο στο Il Sorpasso, τις νύχτες (με μουσική, και τα έρημα μεσημέρια-και τα αγάλματα) στο La grande bellezza.

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας, που ότι κι αν μας έχει συμβεί, ότι κι αν έχουμε πάθει ή υποφέρει, πρέπει να τα χώσουμε όλα στον σάκο μας, να τον σηκώσουμε και να τον κουβαλήσουμε στην πλάτη μας. Να συνεχίσουμε τον δρόμο μας.

Τελευταία but not least παρατήρηση: μια επιτυχημένη ισορροπία υπέροχου εξώφυλλου και περιεχομένου.

25.5.16

η νύχτα της χρυσής πεταλούδας


(σημειώσεις)
Η αποκαλούμενη "Διχοτόμηση" του 1947 ήταν που οδήγησε στη δημιουργία του κράτους του Πακιστάν: έγιναν μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών έτσι ώστε οι ινδουιστές και οι σιχ να μαζευτούν στην Ινδία και οι μουσουλμάνοι στο Πακιστάν (και αυτό προκάλεσε έναν άγνωστο, τεράστιο αριθμό θυμάτων).
Η ιστορία του Αφλατούν-του Πλάτωνα, τον οποίο οι πολιτικές αλλαγές που έγιναν όταν ήταν παιδί, σημάδεψαν για ολόκληρη τη ζωή του.
Μια γυναίκα που την πάντρεψαν με το Κοράνι για να χάσει τα δικαιώματά της στην πατρική κληρονομιά (κάτι που συνηθιζόταν στις πλούσιες οικογένειες, παρά την αντίθεση της θρησκείας).
Μια παρέα φίλων που η ζωή τους χωρίζει και, αναπάντεχα, μετά από σαράντα πέντε χρόνια, τους ξαναφέρνει κοντά. Αλλά, όπως λέει ο ποιητής Φαιζ, αγαπημένη, μη γυρεύεις ξανά την παλιά αγάπη,
στον κόσμο υπάρχουν άλλα βάσανα πέρα από τον καημό της αγάπης.
Η ιστορία μιας οικογένειας κινέζων μουσουλμάνων από το Γιουναν (ποιος να το ήξερε ότι υπάρχει τόσο μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνων στην Κίνα;) που μετοίκησε πριν από εκατό χρόνια στο Πακιστάν.
Το Όνειρο του κόκκινου δωματίου του Τσάο Σουετσιίν, ένα σπουδαίο κινέζικο μυθιστόρημα του τέλους του 18ου αιώνα.
Το Δαμάσκηνο στο χρυσό Βάζο, από τα ερωτικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Πόσες αποκαλύψεις σ΄αυτό το βιβλίο.

19.5.16

σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι



1950
Μια αγγλίδα καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας-ειδική στην ίδρυση του βασιλείου της Κύπρου, ένας γάλλος καθηγητής Παλαιογραφίας-ειδικός στα μεσαιωνικά χειρόγραφα του αραβικού τόξου, ένας νεαρός έλληνας, λαμπρό μαθηματικό μυαλό, που το αριστερό παρελθόν της οικογενείας του δεν του επέτρεψε να διαπρέψει στα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού.
Καλούνται στην Κύπρο ως ειδικοί για να γνωμοδοτήσουν πάνω σ΄ένα σπάνιο χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε στην Μονή Σταυροβουνίου.

1191
Η Εστεφάνα, μορφωμένη γιατρός από την Κόρντοβα, κόρη του πρεσβευτή του βασιλιά της Ναυάρας, συνοδεύει ως κυρία των τιμών την πριγκίπισσα Βερεγγάρα στο ταξίδι της προς την Κύπρο όπου θα γίνει ο γάμος της με τον Ριχάρδο της Αγγλίας, τον λεοντόκαρδο.
Ο Αλέξιος, ένας νεαρός ιερομόναχος της Μονής Σταυροβουνίου, ορφανό που μεγάλωσε μέσα στη μονή, επίσης γιατρός, και μαθηματικός.

Το χειρόγραφο
Το Κιτάπ αλ Μαναζίρ (το εγχειρίδιο της οπτικής) που χάρισε στην Εστεφάνα ο δάσκαλός της Ίμπν αλ Χαιτάμ για να το μεταφράσει από τα αραβικά στα λατινικά ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστό στον κόσμο.

Αυτή η απόλυτη ευτυχία άγγιζε τα όρια της ύβρης και δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα.

Ε λοιπόν κάποιοι πεθαίνουν.
Κάποιος δολοφονείται στην έπαυλη του Λεόντιου της Αμαθούντος στην Κύπρο, όπου φιλοξενείται όλη η αυλή του Ριχάρδου μέχρι την μετάβασή της στην Ιερουσαλήμ (κατά τη διάρκεια της τρίτης σταυροφορίας).
Κάποιος δολοφονείται στο χωριό Μπέλα Παίς όπου έχουν συγκεντρωθεί οι εμπειρογνώμονες μελετητές του χειρογράφου.

Ιστορία, αστυνομική πλοκή και μαθηματικά (αυτό το βιβλίο μοιάζει να έχει γραφτεί για μένα).
Ένας συνδυασμός αγαπημένων αναγνωσμάτων: συνταγές για θεραπείες με βότανα όπως στον Ματίας Αλμοσίνο, αραβικά χειρόγραφα και πόλεις της Ισπανίας όπως στον Ταρίκ Αλί, ιστορικά πρόσωπα που ζωντανεύουν όπως στις ιστορίες του Κώστα Κυριαζή για το Βυζάντιο, μαθηματικά όπως στο Θεώρημα του παπαγάλου. Και ο Λώρενς Νταρελ αυτοπροσώπως ανάμεσα στους πρωταγωνιστές! 

* Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης κλείνει πονηρά το μάτι στον αναγνώστη σε πολλά σημεία, όπως όταν αναφέρεται στην πολιτική κατάσταση της ελλάδας του ΄50, στους τρόπους τον άγγλων και στις πολιτικές θέσεις τους στην Κύπρο.