γεμιστά

Καθαρίζω ντομάτες για γεμιστά, αργά, προσεκτικά, και μέσα στην ησυχία παρατηρώ τα χέρια μου, σκέφτομαι τη μαμά μου, εκείνη κάνει τις δουλειές του μαγειρέματος έτσι, και την ειρωνευόμαστε, αργά, σαν να κάνει ένα γλυπτό, προσεκτικά, σαν να μην πρόκειται να φαγωθεί απλά μέσα σε μερικά λεπτά το φαγητό, σαν να θα μείνει για πάντα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου, σκέφτομαι, αυτό το πήρα απο τη μαμά μου, δεν πήρα απ'αυτήν μόνο την αγάπη της για το διάβασμα και την ησυχία.

Και βέβαια κυρίες μου!

Γιατί, αποστολή της γυναίκας δεν είναι μόνον να διαιωνίζη το γένος, αποστολή της είναι να φέρνη και το γέλιο, τη χαρά, την ευχαρίστησι, την ευτυχία στο σπιτικό της.

Ένα βιβλίο με συνταγές και συμβουλές, με κάνει να χαμογελώ όποτε το ξεφυλίζω, ήθελα να το μοιραστώ...! Σαν να βλέπεις τη Λούσυ, σαν να διαβάζεις κοσμοπόλιταν-σελίδα 54...!

στην Ινδία

Δέν είχα προσέξει ποτέ ότι το ελαφαντάκι έχει ένα ρόζ μπαλόνι στο μουσούδι του. Μόνο τα δέντρα θυμόμουν έντονα, ψηλά, χρωματιστά, ασφαλή χρωματιστά μέσα στο μαύρο.
Πολλά χρόνια πέρασαν-πάνω απο είκοσι, δεν μου φαίνεται σαν να ήταν χθές, παρά σαν να ήταν αιώνες πριν, σε άλλη ζωή, σε άλλο πλανήτη.
Φαίνεται πως έκλεισε πια ο κύκλος, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, η φούστα με τα ελεφαντάκια απελευθερώθηκε απο το παρελθόν της και πήρε ξανά τη θέση της στη ζωή μου: τη βρίσκω πραγματικά όμορφη, ακόμη!

καλοκαίρι

καλημέρα!

Ένα κείμενο της παράδοσης, άγνωστου συγγραφέα, λέει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να υιοθετήσει δυό στάσεις: να χτίζει ή να φυτεύει. Οι χτίστες μορεί να χρειαστούν χρόνια για το έργο τους, κάποτε όμως τελειώνουν αυτό που χτίζουν. Τότε σταματούν και περιορίζονται απο τους ίδιους τους τοίχους τους. Όταν ολοκληρώνεται το χτίσιμο, η ζωή χάνει το νόημά της.
Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που φυτεύουν. Μερικές φορές οι καταιγίδες και οι εποχές τούς προκαλούν προβλήματα και σπάνια ξεκουράζονται. Σε αντίθεση με τα κτήρια όμως, ένας κήπος δε σταματά ποτέ να αναπτύσσεται. Και, παρόλο που απαιτεί την προσοχή του κηπουρού, του δίνει παράλληλα και τη δυνατότητα να ζήσει τη ζωή του σαν μια μεγάλη περιπέτεια.
Οι κηπουροί αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, γιατί ξέρουν ότι στην ιστορία του κάθε φυτού βρίσκεται η δημιουργία όλης της Γής.

* Απο την εισαγωγή της Μπριντα, του Paulo Coelho

* Tulips from her garden

(για την αδελφούλα μου)

σαν μυθιστόρημα

Στην Πόλη όπου, καθώς είπα, πήγε αφού παραιτήθηκε απ' το στρατιωτικό, ο πατέρας μου έπιασε μεγάλη φιλία μ' ένα φαρμακοποιό του Φαναριού, το Νικόλαο Θωμά, που ήταν και “μυρεψός” του Πατριαρχείου-κατασκεύαζε δηλαδή το Άγιο Μύρο, προνόμιο που το έχουν ως σήμερα οι Θωμάδες. Ο φίλος αυτός του πατέρα μου είχε έναν αδερφό, το δεσπότη Καλλίνικο, που ήταν τότε Νύσσης, έπειτα έγινε Ξάνθης και τελείωσε Χαλκηδόνος, από τους δώδεκα. Είχε και κάμποσες αδερφές, παντρεμένες κι ελεύθερες, ανάμεσα σ' αυτές και την Ευθαλία, που ήταν τότε η σειρά της να παντρευτεί. Ο Νικόλαος από μεγάλη εκτίμηση, την επρότεινε στον πατέρα μου. Κι από μεγάλη εκτίμηση επίσης, ο πατέρας μου δέχτηκε την πρόταση ολοπρόθυμα. Τα δαχτυλίδια των αρραβώνων γράφουν από μέσα “μνηστήρ Διονύσιος-μνηστή Ευθαλία-1866”. Ο γάμος τους έγινε γρήγορα-η προίκα, φαίνεται, ήταν έτοιμη-κι απ' αυτόν, τη νύχτα της 8 προς την 9 Δεκεμβρίου 1867, γεννήθηκα εγώ.

* Γρηγόριος Ξενόπουλος, Η ζωή μου σαν μυθιστόρημα, (σελ 37)

* Chinese pharmacy

ήσυχα και ξεκούραστα

Σταυρούλα: !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
εγώ: αχαχαχαχα
Λες ποτέ να τα δούμε όλα αυτά?
Σταυρούλα: αμε!
εγώ: Ή είναι καλύτερα απο δω ήσυχα και ξεκούραστα?
Σταυρούλα: και τα δυο
;)

* New York Public Library