Perfection in Hiroshima Prefecture, Japan.

Ο Nori Katayama με διαβεβαίωσε ότι δεν είναι ταινία, δεν είναι φτιαγμένο από υπολογιστή και ότι φυσικά, είναι πραγματική φωτογραφία, από τις βόλτες του στην Χιροσίμα.
Το σχόλιό του (μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο):
"H κίνηση της κουρτίνας, τα άνθη της κερασιάς γεμάτα με τη μυρωδιά του διαβόλου. Δεν ξέρω αν το κτίριο κατοικείται, αν το παράθυρο είναι ανοιχτό, δεν ξέρω κατά πόσον ζαλίστηκαν εκεί μέσα-ή μήπως όχι."

Το πρωτότυπο σχόλιο:
カーテンを開けて二人で見る夜桜は背徳の香りも入り混じっていいだろナ。。。とふと思う。
（このテの建物も窓は開けられるのか否か知らないケド。）　(^^;

midnight diner

Shinya Shokudō also known in English as "Midnight Diner" is a Japanese manga series that was adapted into a 10-episode series in 2009, followed by second season in 2011. In 2015, a live action film was released by director Joji Matsuoka starring Kaoru Kobayashi as The Master.
The show is about a late night diner open from midnight to dusk and the stories of its odd-ball customers.
(Τα παραπάνω από τη wikipedia).

Το δικό μου σχόλιο: μια τρυφερή, απλή, περίεργη, εν ολίγοις μια γιαπωνέζικη σειρά, με πρωταγωνιστές μικρούς σογκούν της καθημερινότητας.
Τα επεισόδια είναι 24λεπτα και διανθισμένα με περίεργα, απλά φαγητά.

η οικογένειά μου

Tokyo Family (2013)
(Tôkyô kazoku, original title)

Ένα μοντέρνο remake του Tokyo Story από τον εξαιρετικό σκηνοθέτη Yôji Yamada, του οποίου συστήνω να δείτε όσο περισσότερες ταινίες μπορείτε (με top για μένα την "Σαμουράι-Λυκόφως").

Η ταινία είναι παραπάνω από remake. Eϊναι ιστορία κάθε οικογένειας, κάθε χώρας και κάθε εποχής. Δείχνει πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες όταν προσπαθούν να συναντηθούν οι νέες οικογένειες που έχουν δημιουργηθεί από την εξέλιξη των μελών μιας αρχικής οικογένειας.

απογευματινό χαικού

πετάγομαι στο περίπτερο, θέλεις τίποτε;

ναι, μια σοκολάτα

~ Settai Komura (1887 - 1940)

η καρδιά μου κολυμπάει

Τι περίεργα που γράφεται το kokoro=η καρδιά στα γιαπωνέζικα. Σαν ψάρια που κολυμπάνε μες στη γυάλα.



~ τίτλος της ταινίας (του 1955) του Kon Ichikawa.

* * * * *

Η υπόθεση είναι σκληρή, η καρδιά σου μένει μαγκωμένη σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Δεν χρειάζονται σκηνές βίας, αρκούν το μυαλό και η καρδιά σου για να σου προκαλέσουν όλον τον πόνο του κόσμου.
Αλλά οι εικόνες (ω, ας μείνουμε σ'αυτές) είναι ένα ποίημα, όλες, όλες, κάθε καρέ μπορείς να το κοιτάζεις εκστασιασμένος επί ώρες. 
Μάγε κύριε Ιτσικάουα, που έκανες ταινία επίσης, ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο, τις Αδελφές Μακιόκα. Που όταν το δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη νόμιζα πώς μόνο εγώ σ'όλο τον κόσμο το είχα διαβάσει, κι αυτό τυχαία:
δανείζόμουν τα βιβλία του Μίσιμα, το ένα μετά το άλλο, τα μεσημέρια μετά τη δουλειά κάθε βδομάδα, κι όταν τελείωσαν, για να μη βγω από την ατμόσφαιρα, πήρα ότι άλλο γιαπωνέζικο στεκόταν δίπλα τους. 

art

Suzuki Harunobu, Couple under an umbrella in the snow

The Dream of the Fisherman’s Wife

Ποιός είπε ότι η σάρκα είναι δυσάρεστη; Η σάρκα δεν ειναι δυσάρεστη, είναι αποτρόπαιη. Κρατιέται στο αριστερο μέρος της ψυχής μας, μας παίρνει τις πιο άχρηστες ώρες, μας μεταφέρει σε βαθιές θάλασσες, μας βουλιάζει και μας σώζει. Η σάρκα είναι ο οδηγός μας. Το μαύρο και πυκνό φως, το πηγάδι της έλξης όπου σαν σπιράλ γλιστρά η ζωή μας και την πιπιλίζει συνέχεια μέχρι που ζαλίζεται.

* Αlina Reyes: The Butcher

* Art Erotique: The Dream of the Fisherman’s Wife

Παρένθεση (πιο μεγάλη από το ποστ):
Όλα ξεκίνησαν σήμερα το πρωί (ή, για να είμαι ειλικρινής, εδώ και μερικές μέρες που το αγόρασα ξανά) με το βιβλίο της Αλίνα Ρέγες Χασάπης (το οποίο διάβασα όταν πρωτοεκδόθηκε στην ελλάδα, γύρω στα 1990).
Πώς να μιλήσω γι'αυτό με λόγια (κι όχι μόνο με χειρονομίες, χαμόγελα κι επιφωνήματα) ώστε να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο ακριβής; Λίγο ερωτικό; Κάπως πολύ ερωτικό; Τρομερά ερωτικό; Περίεργο; Σάρκινο και ρεαλιστικό;
Όπως και νάχει, είναι από τα βιβλία, ή καλύτερα ας μην πω μόνο βιβλία, ας πω είναι από τις συναντήσεις που δεν ξεχνάς ποτέ στη ζωή σου. (Δε γίνεται κάποια φορά κάτι, ακούς μια σκέψη, μια λέξη, κι ανοίγει ένας δρόμος στο μυαλό σου, ένα παράθυρο που ήξερες ότι το έχεις αλλά ήταν κλειστό, και μετά είναι για πάντα εκεί, δικό σου, μέρος της ζωής σου; έ, τέτοιο ήταν για μένα αυτό το βιβλίο.)

Το ξαναβρήκα προχθές στο παζάρι του βιβλίου και το ξαναγόρασα-από κει η επικαιροποίησή του.

Ήθελα η εικονογράφηση να είναι χυδαία και arty μαζί, να έχει σάρκα αλλά και χιούμορ/έρωτα-όπως το βιβλίο. Όπως το μυαλό μου. Όπως οι ζωές όλων μας (φαντάζομαι-για να μη νιώθω διαφορετική).
Και, κοίτα να δεις, έπεσα στη γυναίκα του ψαρά, αυτήν που θέλει να πάρει μαζί του τους δρόμους και τις θάλασσες!
Κι έτσι άνοιξε άλλο ένα παράθυρο: ο τίτλος είναι από το πιο διάσημο shunga έργο του Hokusai, το οποίο είναι προάγγελος μιας ολόκληρης σειράς μοντέρνου ερωτικού manga.

φαντασμαγορικό όνειρο

Διαβάζει, διαβάζει, διαβάζει συνέχεια. Όπου μπορείς να φανταστείς. Στο σπίτι, στο δρόμο, στο μετρό, στο κρεββάτι. Αν μπορούσε να διαβάζει και περπατώντας στο δρόμο (αν δε φοβόταν μην κουτουλήσει σε καμιά ανθισμένη κερασιά και χάσει το δρόμο της από την ροζ βροχή) θα διάβαζε και περπατώντας.
Λες να της αρέσουν επίσης τα φιλιά και οι αγκαλιές;

* Hayao Miyazaki

πήρα κόκκινα γυαλιά

Πρώτα θα κάνω πέντε ερωτήσεις, όπως μου ζήτησε η re-nata.

Σ' έναν φιλόσοφο: και ποιος σας βάφτισε φιλόσοφο παρακαλώ; Όλοι μας σαν εσάς είμαστε εξάλλου, φιλοσοφούμε ολημερίς, είτε από μέσα μας είτε από έξω μας…
Σ' έναν παλιό έρωτα: μπα! Και τώρα, δίχως μου, είστε καλά; Εγώ –ευτυχώς- είμαι!
Σ' ένα μέντιουμ: δεν θα σε πιστέψω, ότι και να μου πεις. Πέρασα μήνες με τα βιβλία της αστρολογίας στο προσκεφάλι μου, και τι έγινε; Δε βοηθάει να ξέρεις τι θα γίνει. Καθόλου.
Σ' ένα παιδί: θα ήμουν καλή μάννα για σένα; Ή είμαι ανώριμη γι’ αυτό;
Στον καθρέφτη μου: πως γίνεται, αφού είμαι η ίδια συνέχεια, τη μια να είμαι πρησμένη και βαριά σαν πέτρα, και την άλλη να χαμογελώ και να λάμπω; Με κοροιδεύεις, μου φαίνεται…

Μετά, θα αφήσω στην άκρη τα σοβαρά θέματα, όπως ακριβώς κάνουν και στην Ιαπωνία...








Από εδώ.


* * * * * * *

πραγματικότητα

Δεν θέλω να περνάει τόσο γρήγορα η ώρα τα απογεύματα. Με το που τελειώνω τις (ψιλο) δουλειές στο σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή, τσούπ! νάσου ο δείκτης πάει και κολλάει στις 23:30 και τότε είναι που πανικοβάλλομαι: πρέπει ά μ ε σ α να πάω για ύπνο…
Το πρωί είναι φρικτό να χτυπάει το ξυπνητήρι ενώ είναι ακόμη νύχτα και να σηκώνομαι πανικόβλητη (πάλι;!!): κρύο, σκοτάδι, η ίδια ιεροτελεστία (προς θεού, αμαυρώνεται η λέξη αν αυτό που εννοείς είναι πλύσιμο δοντιών, μάσκαρα και ντύσιμο τρέμοντας μπροστά στο αερόθερμο!), κάθε μέρα, βαρέθηκα πια, βαρέθηκα.

Τουλάχιστον αν έχεις κοιμηθεί αρκετά, όλα γίνονται ευκολότερα.

(Καλά, είναι δυνατόν να γκρινιάζω κ α ι για την ταχύτητα της ώρας; έλεος...!).

* * * * * * *

ζωή εσωτερικού χώρου

Βλέπω τις γλαστρούλες μου στο μπαλκόνι που έγιναν μούσκεμα κι αναρωτιέμαι-στα σοβαρά- μήπως πρέπει να τις μαζέψω, να τις καλύψω, να τις πάρω μέσα να μη βρέχονται, μήπως τους κάνει ζημιά τόσο νερό, μη σοκαριστούν τα φυτάκια μου, μη σαπίσουν, μη χαλάσουν...

Ψάχνω στο μυαλό μου να βρω τι να κάνω, να βρω εικόνες απο χρυσάνθεμα, και βρίσκω αυτά που είναι φυτεμένη στην αυλή της μαμάς μου, στη μέση του κήπου. Ούτε υποστεγο εκεί, ούτε προστασία, ούτε τίποτα. Μόνο χώμα άπλετο-εντελώς γή, μέσα στον καιρό απ' το κατακαλόκαιρο ως το χειμώνα, και επίσης μέσα στα πόδια του Ρέξ που χοροπηδάει γύρω τους συνέχεια... Και ζουν μια χαρά ανέμελα, και λάμπουν γερά και στιβαρά!

Και γελάω μέσα μου, που μάθαμε στο λίγο-λίγο: λίγο νεράκι με το ποτήρι κάθε δυό μέρες, λίγες σταγόνες βιταμίνες κάθε μερικούς μήνες δυαλυμένες σε πλαστικό μπουκάλι του νερού, δυό-τρεις χούφτες χώμα του σουπερ μάρκετ κάθε άνοιξη να ανέβει κάπως αυτό της γλάστρας που εξαφανίζεται... Τα μαθαίνουμε νάναι λιγόφαγα, ολιγαρκή, καχεκτικά και ντελικάτα.
Μετά λυπάμαι λίγο και για μάς.


* * * * * * *

αχ, πως να στο πω?

Μα, είναι τόσο πιο όμορφο το δωμάτιο με το φως του λαμπατέρ!
Το αφήνω ανοιχτό όταν είμαι μόνη στο σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή,
για να μην είμαι βυθισμένη στο σκοτάδι,
για να νιώθω σαν ναι έχω παρέα μαζί μου στο δωμάτιο.
Κι όταν διαβάζω στο κρεβάτι, θέλω να έχω το φως του δίπλα μου,
απλά για να βλέπω καλύτερα...
Μα ακόμη και χωρίς να υπάρχει λόγος το ανάβω,
ακόμη κι όταν είμαι στην κουζίνα και μαγειρεύω.
Ώστε κάθε που περνώ απο την πόρτα της κρεβατοκάμαρας,
να βλέπω εκείνη τη γωνία λουσμένη στο φώς και ζεστή,
σαν αγκαλιά που περιμένει να με προστατέψει και να με ξεκουράσει.
Ωραία!

(το Ukiyo-e είναι του Hiroshige Ando).

* * * * * * *

καθημερινά

Δεν μπόρεσα να μην την μοιραστώ αυτή τη φωτογραφία από το βλογ "καθημερινές φωτογραφίες απο το Kitakami, μια μικρή πόλη στην Βόρεια Ιαπωνία, και τα περίχωρα της".
Τόσο φωτεινά, τόσο ζωντανά, ταιριαστά-σαν ζευγάρι!
Κι ευτυχώς, το μπλε μου φαίνεται αρκετό για να κρατήσει μακριά το κακό μάτι...


* * * * * * *

τέλος χρόνου

Το βράδυ της παραμονής δεν κοιμάμαι αν πρώτα δεν τακτοποιήσω το σπίτι. Θέλω να είναι όλα καθαρά και στη θέση τους, κι η αυγή του νέου χρόνου να βρει το σπίτι μου ήρεμο και ζεστό.
Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό αυτό. Αλλά εγώ το χρειάζομαι.

* * *

Κάπου είχα διαβάσει, κάποτε, πως όπως περνάς την πρώτη μέρα του χρόνου, έτσι θα περάσεις και όλη σου τη χρονιά.
Φέτος, τη μέρα της πρωτοχρονιάς θα ταξιδεύω.

* * *

Μερικές φορές τρομάζω, όταν με πιάνω σκέφτομαι πως θα ήθελα να γινόταν να μην έβγαινα ποτέ από το σπίτι. Μα, δε μου λείπουν οι φίλοι μου; Ο ήλιος; Ο καιρός;
Όμως, χρειάζομαι ησυχία για να ξέρω ποια είμαι, μέσα σε κόσμο δεν με αναγνωρίζω-έτσι, τότε, δεν θέλω να με γνωρίζω.

* * *

Έχω ήδη τις τρείς νονές. Για την περίπτωση που θα χρειαστούν.

* * *

Στρουθοκάμηλος, η φυγόπονος.

* * * * * * *

δεν ξέρω τι του ζηλεύω πιο πολύ

Όταν γελάς, δεν ξέρω αν γελάς ή αν κλαις. Όμως δεν έχω δει τίποτα ομορφότερο στη ζωή μου.
Έχει τόση εγκατάλειψη στη χαρά αυτό το γέλιο σου, που με τρομάζει. Και τότε δεν ξέρω ποιο απ τα δύο, αν θέλω να κλάψω ή να γελάσω κι εγώ.
Ξέρω όμως ότι δεν θέλω τίποτα λιγότερο από γνησιότητα στη ζωή μου, πια.

Όλα τα ποιήματα του κόσμου θέλω να σου γράψω. Κι όλα τα γεμιστά του κόσμου να σου μαγειρέψω. Για να γελάς, και να μάθεις να κλαις, ξανά.
Και να ζούμε.

(Η φωτό απο την ταινία "σαμουράι λυκόφως".
Τα γεμιστά με κιμά).

* * * * * * *

少しカーネーション

Τελικά, θα τα καταφέρω να σου αποδείξω οτι δεν αξίζω τον κόπο...

* * * * * * *

sense and sensibility, daily

Πολλοί (γιαπωνέζοι) οδηγοί βγάζουν τα "βρώμικα" παπούτσια τους πριν μπουν στο αυτοκίνητο, και φορούν άλλα, "καθαρά" μέσα, ξεχνώντας μερικές φορές τα άλλα έξω, στο πάρκιγκ ...

(άλλο ένα θ α υ μ ά σ ι ο World City Daily Photo Blog, απο την πόλη Kitakami στην Βόρεια Ιαπωνία)

χάδι

Είναι φορές, που νομίζεις ότι η Μαίρη Πόππινς υπάρχει.

Ότι μπορεί να έρθει-με την ομπρέλα και την τσάντα της, να γεμίσει γέλια και να αλαφρύνει τη ζωή μας.

(Όπως και νά ‘ναι, το παίρνω σαν δεδομένο πως με ακολουθείς).

* * * * * * *

πεταλουδίζω

"Μono-no-aware σημαίνει “θλίψη για τη ρέουσα φθορά των πραγμάτων”, σαν την γλυκιά, νοσταλγική θλίψη που σου προκαλεί το πέσιμο των ανθών της κερασιάς",
λέει ο σκηνοθέτης Κατζίρο Γιαμαμότο στον μαθητευόμενο βοηθό του Ακίρα Κουροσάβα – προσπαθώντας να του διδάξει τι να προσπαθήσει να πετύχει κατά το μοντάρισμα των σκηνών μιας ταινίας.
(Α.Κουροσάβα:Κάτι σαν αυτοβιογραφία).

(Τελευταία οι βλογερς παθαίνουν Λαμπρουκίαση,
λέει ο ανώνυμος voas σε σχόλιό του στο τελευταίο ποστ της ellinidas).

* * * * * * *

来られる, どこにいるか。 (= έλα, που είσαι?)

-Το 100στό πόστ? μα, σοβαρολογείς τώρα?
-Ναι σου λέω, ναι, σήμερα πάτησε τα εκατό!
-Ε όχι βρε παιδάκι μου, τι μου λές τώρα? Ε, αυτό δεν το περίμενα…Μα πότε πρόλαβε? Που βρήκε τόσα να πει?
-Μά, ναι σου λέω! Τόσο πολυλογού, τόσο! Μέσα σε ένα τετράμηνο εκατό ποστς…
Μαυρίλα…γκρίνια…ιαπωνία….
-Εε? ιαπωνία? αυτό τι σχέση έχει τώρα?
-Καμία. Δεν έχει καμιά σχέση, απλά την Ιαπωνία την χώνει παντού, διότι της φτιάχνει τρελά το κέφι!!

* * * * * * *