Απάντηση στον αντινομάρχη Zhang

 

Τελευταία αγαπώ μόνο την ησυχία

βιοτικές μέριμνες δεν αγγίζουν την καρδιά

ενδοσκοπώ χωρίς σχέδια μακρόχρονα

γνώση του κενού, επιστροφή στο αρχαίο δάσος

πευκάνεμος φυσά χαλαρώνοντας τη ζώνη

φεγγάρι βουνίσιο λάμπει και παίζω το λαούτο

ρωτάς γιατί η ζωή είναι έτσι

το τραγούδι του ψαρά μπαίνει βαθιά στον κόλπο.

 

~ ποίημα του Wei Wang από το βιβλίο Κείμενα Περί Ζωγραφικής

και τώρα ένα ποίημα

 

 Τη στιγμή που άκουσα την πρώτη μου ιστορία αγάπης
άρχισα να σε ψάχνω, μη ξέροντας

πόσο άσκοπο ήταν αυτό.

Οι ερωτευμένοι δεν συναντιούνται τελικά κάπου.

Είναι ο ένας μέσα στον άλλον συνέχεια.

Rumi (1207-1273)

 

 

 

~ εδώ στα αγγλικά

ποίημα

Εκεί που πήγαινα απάντησα ένα μεγάλο φουντωμένο δέντρο

τόσο χαριτωμένο, τόσο όμορφο, που είπε η καρδιά μου: φανέρωσε κάποια μυστικά!

Τι νόημα έχει να ψηλώσεις τόσο μες σ' έναν κόσμο εφήμερο;

Αυτό είναι σημάδι έπαρσης. Έλα τώρα, ταπεινώσου.

Να στολίζεσαι με τόση χάρη, να φτιασιδώνεσαι τόσο πολύ

ενώ η καρδιά είναι στραμμένη στο Θεό, ποιά η ανάγκη, τι ποθείς;

Γερνάν τα δέντρα, κυλάει ο χρόνος, το πουλί ξαποσταίνει

στα κλαδιά τους μόνο για μια φορά.

Κι όμως σε σένα πουλί δεν κούρνιασε, ούτ' ένα περιστέρι, ούτ' ένας

φραγκολίνος.

Μια μέρα θα χαθείς. Το μπόι σου θα σωριαστεί στη γη,
τα κλαδιά σου θα μπούνε στην πυρά, θα βράσει το καζάνι,
το μέταλλο θ' ανάψει.

Αν είναι μυστικό το μυστικό σου, τόπος ο τόπος σου,
σε ποιά γη νάναι άραγε η θέση σου, ε δέντρο, εσένα ρωτώ.

Γιουνούς, εσένα οι δικές σου οι ελλείψεις είναι αμέτρητες.

Αντί να ρωτάς το ξερό δέντρο για το δρόμο, βάδιζε και προσπέρνα.

~ Γιουνούς Εμρέ, Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια Πολύμνια Αθανασιάδη, Εκδόσεις Απάμεια 1996

reading alone helps

Somewhere in Russia there must be a lady
who still reads.
She is breathing (as we all have to breathe)
or listens breathless to her heartbeat.

She just cannot believe that she really is.
- I am, thank heaven, a figure in a book,
don’t let me think that I really exist. -

She ventilates and her heart
sometimes refuses.

Reading alone helps.
When she ’s reading, she recovers.
Then it is as though she really exists

~ Henk van Loenen, from ” The Longing to get lost”, 2004

μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι,
και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια,
και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια,
και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις,
και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα,
με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού.
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ επισφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις
πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια.
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
και ότι, αλήθεια, αξίζεις.
Και μαθαίνεις, μαθαίνεις,
με κάθε αντίο μαθαίνεις.

~ Xόρχε Λουι Μπόρχες

ποίημα

Κάθε άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου
με λιγόστεψε κατά έναν άνθρωπο.
Κάθε λέξη που εμπιστεύτηκα στο χαρτί μου
πήρε το μονόδρομο μιας εξήγησης και μου διέφυγε.

Ό,τι αξιώθηκα ν'αποχτήσω
με στέρησε απ'τη χαρά της προσμονής του
και μόνο το απραγματοποίητο με ξεπλήρωσε
με τη γαλήνη μιας ατελεύτητης εξάσκησης στην άρνηση.


~ Γιάννη Παπαϊωάννου, Το Πέρασμα

Ποίημα

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα. Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη… 

~Ρομπέρτο Μπενίνι, via  Στα μονοπάτια της ποίησης

χωρίς τίτλο

Κοίταξες το μικρό μου μπόι
 
και μαχαίρια τα μάτια σου

με έριξαν στον Καιάδα της περιφρόνησης.

Ήμουν νάνος και το γνώριζα.

Της καρδιάς μου το χαμόγελο

δεν μπόρεσες να δεις.

Της ψυχής μου το μεγαλείο

δεν μπόρεσες να διακρίνεις.

Κοίταξες του σώματός μου τα κιλά.

και φωτιά τα μάτια σου με κατάκαψαν.

Του μυαλού μου το μέγα φτερούγισμα,

δεν μπόρεσες να διακρίνεις.

Ήθελες να με ρίξεις στον Καιάδα.

Σε λυπήθηκα,αλήθεια τι ήσουνα;

Ανόητος ή φασίστας;

Δεν προσευχήθηκα ποτέ για τη σάρκα μου.

Για μάτια, για χείλη, για μαλλιά.

Πάντα προσεύχουμαν για το χαμόγελο.

ένα χαμόγελο που ακουμπούσε

το μαγικό ραβδί της αγάπης.

Αυτό που μεταμόρφωνε τα πάντα.

Αχ να μπορούσε να σε μεταμορφώσει;

Να μπορέσεις να δεις τη χαρά,

στο ταπεινό χαμόγελο της μαργαρίτας.

Στα φύλλα του χαμομηλιού.

Στις δροσοστάλες του δειλινού..

στη χλόη που πατάς και όμως χαίρεται.

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

ποίημα

''Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά...
Που άκουγα διπλά τα βήματα μου...
Πάταγα εγώ στραβός μες στα νερά; Κι εσύ κοντά μου...''

~ Γιάννης Σκαρίμπας, ''Ουλαλούμ''

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν, πασχίζοντας ανόητα
να εξασφαλίσουμε μιά θέση στην αντίληψη των άλλων. Ούτε ένα
δικό μας δευτερόλεπτο, μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια, να δούμε τον
ίσκιο ενός πουλιού πάνω στα στάχυα- μια μικρή τριήρης σε μιά πάγχρυση
θάλασσα-. Μπορεί μ' αυτήν ν' αρμενίζαμε για
έπαθλα σιωπηλά, για κατακτήσεις πιο ένδοξες.
Δεν αρμενίσαμε.

~Γιάννης Ρίτσος / Αγαμέμνων  (Στα μονοπάτια της ποίησης)

ποίημα νούμερο 96

H ζωή μου τερματίστηκε δυό φορές, πριν το τέλος της-
μένει ακόμα να δω
αν η αθανασία θα φανερώσει
σε μένα ένα τρίτο γεγονός,

τόσο μεγάλο, τόσο αδύνατο να το συλλάβω,
σαν αυτά που δυό φορές έπεσαν πάνω μου.
Xωρισμός είναι ότι γνωρίζουμε για τον Παράδεισο,
και ότι χρειαζόμαστε από την Κόλαση.

~ My life closed twice before its close (96) by Emily Dickinson

ποίημα

Ο ιπποπόταμος
είναι το πιο μεγάλο
και το πιο άσχημο
ζώο της ζούγκλας·
κι επειδή ντρέπεται γι' αυτό
συχνά μισοβυθίζεται μες στα νερά.
Τότε αναπολεί τα παιδικά του χρόνια
και τα χαρούμενα παιχνίδια του
το μύλο, την τσουλήθρα, την τραμπάλα
- παιχνίδια που δεν έπαιξε ποτέ.

Γιάννης Βαρβέρης, Ζώα στα σύννεφα

ποίημα

Οι καλύτεροι Γνωστοί μου είναι εκείνοι

Με τους Οποίους δεν είπα ούτε Λέξη-

Τ Αστέρια που δήλωσαν έλα στην Πόλη

ποτέ δεν Με Εκτίμησαν (ως) αγενή

Αν και στην Ουράνια Πρόσκλησή τους

Απέτυχα να αποκριθώ-

Το συνεπές-ταπεινό μου Πρόσωπο

(στάθηκε) Ικανοποιητικά Ευγενές-

~ Emily Dickinson (1865)

My best Acquaintances are those 

With Whom I spoke no Word

ποίημα

Δεν θέλω πια παρά ένα μόνο δρόμο

και τη σιωπή για να κρυφτώ,

κι ένα άρμενο που να 'ρθει γρήγορο με βήματα του ανέμου,

και τη γαλέρα με ανοιχτά τα σπλάχνα στο ακρογιάλι

εκτεθειμένη στα κύματα της ανταρσίας.

Οι λέξεις μου έχουν τη θλίψη του πηλού που ψήθηκε χωρίς αγάπη
και ξέρω πως μάχομαι για ένα λυκόφως καταδικασμένο.

Ξέρω τι αξίζει η απατηλή τάξη

μιας εξοχής του απομεσήμερου, όταν η μοίρα την περπατά.

Ανάμεσα στις λέξεις, ανάμεσα στους νεκρούς,

δεν το βλέπετε;

υπάρχει ο αέρας που ανασαίνει και χάνεται η ζωή.

* * *

Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1925. Στοιχειώδης και μέση εκπαίδευση στην Ορλεάνη. Πτυχίο φιλολογίας και νομικής στο Παρίσι. Το 1950 ξεκινά με τα πόδια με προορισμό την Ινδία, αλλά τελικά προτιμά την Ελλάδα και την Εγγύς Ανατολή, όπου θα ζήσει πολλά χρόνια μένοντας κυρίως στην Ύδρα και την Πάτμο μέχρι το 1960. Ο Ζακ Λακαριέρ.
~ Συγγραφική πορεία, από το ημερολόγιο ενός φιλέλληνα, εκδόσεις Χατζηνικολή

ποίημα

Αν ερχόσουν το φθινόπωρο/θα βούρτσιζα το καλοκαίρι μακριά/με μισό χαμόγελο και μισό χτύπημα/όπως οι νοικοκυρές μια μύγα.

Αν μπορούσα να σε δω σ' ένα χρόνο/θα κούρδιζα τους μήνες σε μπάλες/και θα τους έβαζα σε ξεχωριστά συρτάρια/μέχρι να έρθει η ώρα τους.

Αν οι αιώνες καθυστερούσαν/θα τους μετρούσα στο χέρι μου/αφαιρώντας μέχρι να πέσουν τα δάχτυλά μου/στη γη του Βαν Ντίεμεν (την Ταζμανία).

Αν σίγουρη, όταν αυτή η ζωή τελείωνε/πώς η δική σου και η δική μου θα ήταν/θα την πετούσα πέρα σαν φλούδα/και θα γευόμουν την αιωνιότητα.

Μα τώρα, εντελώς ανίδεη για το μήκος/του χρόνου της αβέβαιης φτερούγας/με κεντρίζει, σαν δαιμονίου κεντρί/που δεν φανερώνει το τσίμπημά του.

~ Emily Dickinson (1830–86), Complete Poems, Part Three: Love, VI

ποίημα

Whoever wishes to,
May sit in meditation
With eyes closed
To know if the world is true or false.
I, meanwhile,
Shall sit with hungry eyes,
To see the world
While the light lasts.

Ποίημα του Rabindranath Tagor γραμμένο το 1896.

*  crochet bookmark

ποίημα

Ας γίνει το σώμα μου σκόνη στο μονοπάτι όπου βαδίζει ο Κύριός μου.
Ας γίνει ο καθρέφτης που περιέχει το προσωπό του.
Μακάρι η διαφορά ανάμεσα στην απομάκρυνση και τον θάνατο να τελειώσει. Κι ο θάνατος να με ενώσει μαζί του.

Ας γίνει το σώμα μου νερό στη δεξαμενή όπου λούζεται.
Ας γίνει το αεράκι που δροσίζει το κορμί του.
Μακάρι το σώμα μου να τον αγκαλιάσει όπως ο ουρανός αγκαλιάζει, όπου αυτό κι αν περιπλανιέται, ένα σύννεφο μπλε.


* Από την Gita Govinda, το "Ποίημα των Ποιημάτων" των Ινδών, την ιστορία αγάπης του θεού Κρίσνα και της Ράντα. Εδώ η Ράντα, χωρισμένη από τον Κρίσνα, εύχεται να διαλυόταν το σώμα της στα πέντε στοιχεία ώστε να βρίσκεται κοντά του.

η επιφάνεια των πραγμάτων

"In my room, the world is beyond my understanding;
But when I walk I see that it consists of three or four
hills and a cloud."

~ Wallace Stevens, from “Of the Surface of Things"

ένας άνθρωπος που είχε μάθει να περιμένει μοναχός του μέσα στη νύχτα

Όλα αυτά, και προπάντων η βαθιά του αφοσίωση να δίνεται στους άλλους, εγκαταλείποντας τους σκοπούς του, άγγιξαν βαθύτατα και τον Κόντογλου. Και, ύστερα από χρόνια, στον πρόλογο της "Βασάντας" του θα γράψει για το φίλο του:

Δεν πέρασε από πάνω μου είτε χαρά, είτε θλίψη, είτε ελπίδα ανάπαψης κι από τα δυό αυτά βάσανα, δίχως να αιστανθώ, στο καθετί απ'αυτά, να σταλάζει μέσα μου από τη γλυκιά θύμησή Σου ένα άρωμα ευτυχίας του παραδείσου. Και δεν είναι κανένα πράμα μέσα στη  αρμονική μουσική του Παντός που να με κάνει ν'αγαπώ τον αγαθό Θεό, όσο η ευγνωμοσύνη μου γιατί Σ' έστειλε σε μένα. Μια μυρουδιά από άγρια, δροσερά λουλούδια μ'ευφραίνει αδιάκοπα. Ο κάθε καιρός που θα φυσήσει, μου την φέρνει απάνω στα φτερά του-να τι είσαι Εσύ για μένα.
Τη νύχτα καθουμαι στο παραθυράκι μου και βλέπω τ'άστρα που αγρυπνούν. Μια ουράνια δροσιά στάζει μέσα μου. Ο νους μου ξεκουράζεται ακουμπώντας σε Σένα. Ακούω το γλυκό χτύπο της καρδιάς Σου από χιλιάδες μίλια. Μου φαίνεται πως κρατώ το ρυθμό του Σύμπαντος.
Όξω από Σένα, δε μού 'γινε ανάγκη η φροντίδα κανενός ανθρώπου. Αυτό δείχνει πως είμαι μια δυνατή ψυχή, μια ψυχή που δε φοβάται να πλανιέται ολομόναχη και δίχως παρηγοριά μέσα σ'ένα έρημο χάος, τέτοιο που είναι αυτός ο κόσμος. Μα να πού η αγάπη αυτή κατάντησε η τροφή της ψυχής μου.

Μέσα στην παληανθρωπιά που μας ζώνει από στεριά κι από θάλασσα, στέκεσαι Εσύ και μου δείχνεις πως δεν χάθηκε ολότελα απ'αυτόν τον κόσμο η ευγένεια. Ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος μονάχα, μπορεί να δείξει πως η φύση μας είναι θεική μέσα σε μια πρόστυχη ανθρωπότητα...

~ Βιογραφία του Στρατή Δούκα από 1895 έως 1936, του Τάσου Κόρφη, εκδόσεις Πρόσπερος

ποίημα

Aν ήμουν νεκρή, και τα κόκκαλά μου σκόρπια

σαν κουπιά ριγμένα στη βαθιά, περιστρεφόμενη γη, 

ή πνιγμένη, και το κρανίο μου σαν τα κοχύλια που βάζεις στ'αυτί 

πάνω στο σκοτεινό κρεββάτι του ωκεανού,

αν ήμουν νεκρή και η καρδιά μου ένα αχυρόστρωμα 

για ένα κόκκινο, κόκκινο τριαντάφυλλο,

ή καμμένη, και το σώμα μου μια χούφτα χαλίκια 

πεταμένα καταπρόσωπο στον ανεμο,

αν ήμουν νεκρή, και τα μάτια μου τυφλά 

στις ρίζες των λουλουδιών, θρηνούσαν για το τίποτα,

στ'ορκίζομαι, η αγάπη σου θα με σήκωνε 

απ'τον τάφο μου, ολοζώντανη,

σαν τον Λάζαρο. Πεινασμένη γι'αυτό, κι αυτό, κι αυτό, 

το ζωντανό φιλί σου.

~ To ποίημα If I Was Dead, της Carol Ann Duffy (Rapture, London: Picador, 2005) το βρήκα στην don't ever read me