η ζωή ανθίζει στην αγκαλιά της Χρύσας

Δυό δίδυμοι δουλεύουν σε μια κάβα. Όταν ο ένας σκάει στα γέλια, ο άλλος ξεσπάει σε κλάματα. Όταν ο ένας βουτάει ένα χαρτονόμισμα απ'το ταμείο, ο άλλος τον καρφώνει, και πάει λέγοντας. Σωστό ντουέτο, όπως σε κείνα τα βαρόμετρα με το σπιτάκι, που ο κύριος βγαίνει και αναγγέλει τον ωραίο καιρό, κι έπειτα εξαφανίζεται αφήνοντας τη θέση του στην κυρία που ειδοποιεί πως έρχεται μπόρα. Μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε. Για να τους ξεχωρίζουν, τους φωνάζουν Κορόνα και Γράμματα, μα κι έτσι ακόμα δεν αποφεύγουν τα μπερδέματα. Οι δυό τους παίζουν πιάνο με τέσσερα χέρια , βολτάρουν μ'ένα διθέσιο ποδήλατο κι ο ένας υπαγορεύει τα απομνημονεύματα του στον άλλον. Μπορείς να τους συναντήσεις στις αλέες του κήπου του Λουξεμβούργου, να φλυαρούν ανέμελα κάτω απ' τα μεγάλα δέντρα, προσέχοντας πολύ μην τους δει ο ήλιος. Το Σάββατο, επισκέπτονται την κόρη του φαροφύλακα. Είναι κι οι δύο ερωτευμένοι μαζί της. Επειδή φοβούνται το τι θα γίνει άμα εκείνη διαλέξει, καθένας τους πασχίζει να φανεί κακός, για να 'χει περισσότερη τύχη ο αδελφός του. Προτού φύγουν, καθένας τους δίνει στην αιώνια αρραβωνιαστικιά ένα τρυφερό γραμματάκι, έχοντας μιμιθεί το γραφικό χαρακτήρα του άλλου. Εκείνη τους κοιτάζει να ξεμακραίνουν, με δάκρυα στα μάτια κι έχοντας ήδη υποταχεί στη μοίρα της ισόβιας γεροντοκόρης. Την Κυριακή, ανοίγουν μια μπουκάλα σαμπάνια. Ο φελός πετάγεται σα σκάγι κι αυτοί αλαφιάζονται την ιδια στιγμή. Άμα τους έβλεπες, να χτυπούν το δάχτυλό τους πάνω στα κρυστάλλινα ποτήρια, δε θα μάντευες ποτέ ότι ο ένας απ'τους δυό μονάχα υπάρχει κι ότι ο άλλος είναι το όνειρό του.

Είμαι μαγεμένη, μαγεμένη κυριολεκτικά από τον Κριστιάν Μπομπέν. Έτσι μούρχεται να πάω στο Λε Κρεζό να τον αγκαλιάσω, γιατί μόνο έτσι γίνεται να του πω τι νιώθω μ'αυτά που γράφει.
Πως να το πω, διαβάζοντας τα βιβλία του, το ένα μετά το άλλο, κάθε σελίδα, κάθε παράγραφος, με κάνει να σκέφτομαι πως βρήκα αυτό που έψαχνα μέσα σ' όσα βιβλία έχω διαβάσει μέχρι τώρα, πως νομίζω ότι μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς να ψάχνω πια άλλα βιβλία, διαβάζοντας μόνο ξανά και ξανά τα δικά του.
Πως να μαζέψω το μυαλό μου, να μαζέψω τα ρούχα και να μαγειρέψω τις φακές;

* Το βιβλίο
Η Γυναίκα Που Έρχεται, εκδόσεις 21ου, μετάφραση Δέσποινας Σαραφίδου

* Η φωτογραφία
Μπήκα στο σπίτι και βρήκα ένα μειλ με φωτογραφίες, και σχόλιο: αυτή είναι η Ζωή μου <3 (χρύσα)!


* * * * * * *

το εισιτήριο για τον Παράδεισο

Χθές μόλις, μου έλεγε πως δεν ήξερε πώς θα τα καταφέρουν να πάνε διακοπές το καλοκαίρι-σε ποιόν θ'αφήσουν τα δυό σκυλιά και τις 12 κότες;
Σήμερα απόκτησαν επιπλέον ένα νεογέννητο κουτσό γατάκι, σύν ένα εξάμηνο λυκοσκυλάκι...
Μια τρελλή-τρελλή οικογένεια, αυτή η δική μου...

Όμως, τι τρυφερότητα στη φωνή τους, πώς ενώνει η αγάπη κι εξαφανίζει τις γκρίνιες και τις διχόνοιες...
Όλοι μαζί, η Χρύσα με το γατάκι στα χέρια, η αδελφή μου στο τηλέφωνο, ο γαμπρός μου κι η Σόφη παραδίπλα να σχολιάζουν.

Το γατάκι ήταν στη μέση του δρόμου προς το Μεσημέρι και τα αυτοκίνητα περνούσαν κυριολεκτικά από πάνω του. Σταμάτησαν στην άκρη του δρόμου, έκαναν σήμα στ' αυτοκίνητα να κόψουν ταχύτητα και το συμμάζεψαν. Το πήγαν στο γιατρό να βάλει νάρθηκα στο μπροστινό ποδαράκι του που ήταν σπασμένο. Έκανε ώρες να συνέλθει, καταβρόχθισε λίγη καπνιστή γαλοπούλα (!) και τώρα νιαουρίζει ευτυχισμένο στην αγκαλιά της Χρύσας: είπαμε να το πουν Ζωή, αφού την κέρδισε, τελικά.

Το σκυλάκι τριγυρνούσε εδώ και μέρες στη γειτονιά, το τάισαν μια, δυό, έβλεπαν πως δυσκολευόταν να φάει, τελικά έβγαλαν ένα κόκκαλο που ήταν σφηνωμένο στο λαιμό του... (Χριστέ μου, πως βάζουν τα χέρια τους μέσα στο στόμα ξένου σκύλου...!). Τώρα έχει κατασκηνώσει έξω από το φράχτη τους, σχεδιάζουν να το πάνε σ' ένα γιατρό για εμβόλια και μετά να βρούν σπίτι να το υιοθετήσει.

Η οικογένειά μου.

* * * * * * *

χρόνια χρυσά

Ανοίγοντας σήμερα το πρωί τη μπαλκονόπορτα, Νοέμβριος μήνας (οι πρώτοι παγωμένοι βοριάδες), βρήκα πεσμένο χάμω ένα ολομόναχο γιασεμί. Έσκυψα και το σήκωσα. Είχε πέντε φύλλα λευκά, ένα λευκό λαιμό να το στηρίζει, και τη μυρωδιά του. Δεν είχε πολλά. Και όμως ποια η διαφορά του -σε σημασία ή σε νόημα- μέσα στο ασίγαστο σύμπαν με τους έναστρους ουρανούς και τις μυριάδες τους γαλαξίες του; Καμιά. Μαζί με αυτούς, και εκείνο ένα κόσμος ξεχωριστός, ένα πεντάκλωνο κατάλευκο αστέρι (με τις νοερές προεχτάσεις του) μέσα στην άπαυστη μέρα (Μ.Βασιλειος) της μέσα βλέψης μας (Σικελιανός).
Αργότερα τη μέρα συλλογίστηκα τι να το κάνω; Έτσι απομόναχο καθώς ήταν δεν έμπαινε στο νερό και πόσο θα κρατούσε; Αλλά και που αλλού να φυλάξω το αναπάντεχο αυγινό εύρημά μου; Τελικά το έχωσα μέσα στα σονέτα του Σαίξπηρ, μια μικρή χρυσόδετη έκδοση (δώρο)-Cotman House.

* Collectaneum 910, Ζήσιμος Λορεντζάτος

* Χρυσάκι, το λουλούδι λέγεται γυψοφύλλη (και στα αγγλικά baby's breath!)

* * * * * * *

η Χρύσα εξηγεί γιατί προτιμάει τη ζωή στο χωριό απο τη ζωή στην πόλη

"...Όλοι αυτοί που δεν ξέρουν πως είναι να ζεις, έχουν από μια γυάλινη μπάλα που τους κυκλώνει και δεν τους επιτρέπει να βγουν έξω από το σπίτι τους, να νιώσουν πως είναι να ζεις χωρίς αυτό το κουτί που έχουμε όλοι μέσα στα σπίτια μας. Δε λέω, βγαίνουν έξω αλλά με το αυτοκίνητο. Αλλά δεν ξέρουν ότι άμα βγουν έξω απ αυτό θα δουν πως είναι να ζεις έξω από ένα τετρακίνητο μπελά..."

Η Χρυσούλα μιλάει για ένα χωριό λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη-(μάλλον) σαν όλα τα χωριά του κόσμου: με κήπους με γρασίδια και αγριόχορτα, με κότες και σκυλιά, αλλά κυρίως με ποδηλατάδες στους δρόμους του χωριού με τους συμμαθητές της. Πηγαίνει σχολείο κι αγγλικά με τα πόδια, παίζει στους χωματόδρομους και στις αυλές των φίλων της και δε θέλει πια να κατεβαίνει στην πόλη τα Σάββατα...

* η φωτογραφία τραβήχτηκε προχθές στο πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης", μια όαση στα όρια των Δήμων Ιλίου και Αγίων Αναργύρων.






* * * * * * *

απορίες...

Η δασκάλα προτείνει στα παιδιά να γράψουν ένα ποίημα, βασισμένο σε έναν πίνακα της αρεσκείας τους... (Τι ωραία! Αλήθεια, συνηθίζονται τέτοια θαυμάσια στα σχολεία σήμερα, ή πέσαμε στην εξαίρεση?).
Η Χρύσα λοιπόν, που ξέρει να ξεχωρίζει τον Βαγκόγκ, τον Ντεγκά, τον Μονέ και τον Σαγκάλ-όχι απαραίτητα μεταξύ τους, αλλά από όλους τους υπόλοιπους, διάλεξε πίνακα, έγραψε και ποίημα:

Μια κυρία με ομπρέλα

με παιδιά και με αέρα

κίνησε να πάει στο λιβάδι

με αέρα και χαλάζι.



Όμως η κυρία αφήνει τα

παιδιά και φεύγει μακριά,

πάει μια βόλτα στην εξοχή

με την άνοιξη μαζί.

-Καλά βρε Χρύσα (ειλικρινά έκπληκτη η θεία, μετά την απο μνήμης και ως νεράκι τρέχουσα απαγγελία), πως μπορείς να το θυμάσαι απ΄έξω, και μάλιστα να το λές έτσι γρήγορα?
-Αφού είμαι ποιητής, εγώ το έγραψα. Λές να μην ξέρω απ΄έξω τα ποιήματά μου?

* * * * * * *

Χριστουγεννιάτικη γιορτή

-Σου είπα, δεν θέλω να φορέσω πράσινη μπλούζα και μαύρο κολάν, φούστα θέλω να φορέσω…
-Μα, Χρύσα, είδες ποτέ σου εσύ ξωτικό με φούστα?
-Εγώ δεν θέλω να είμαι ξωτικό. Θέλω να είμαι εξωτικό…

* * * * * * *

το πάρτυ στον κήπο

Κάθε φορά, λίγο λιγότερα, περίεργο το πώς συνηθίζεις σιγά-σιγά, και στο τέλος μαθαίνεις να ζεις μια χαρά με το τίποτα...
Τότε κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και δεν βλέπεις τον εαυτό σου.








Έχει λίγο καιρό που κάτι γίνεται, κάτι αλλάζει, το νιώθω.
Κι εγώ αντιστέκομαι, κρατιέμαι σα χταπόδι από το τίποτα, τίποτα δε θέλω ν αλλάξει.
Αλλά όμως ενεργώ ερήμην μου, επικοινωνώ, ανοίγω πόρτες, και μετά τις κοιτάζω τρομαγμένη, γυρίζω την πλάτη μου στο μέλλον, αλλά όταν κοιτάζω το παρόν τρομάζω περισσότερο, τρίβω τα μάτια μου, αντικρίζω το τίποτα. Κάτι με τραβάει μπροστά-μάλλον πρέπει να είναι η ζωή. Η ζωή σήμερα έχει γενέθλια-καλά που του το θύμισα, με ξελάσπωσες, έτσι μου είπε.
Εγώ, ως μη-ζωή, έφταξα 40 σαντουιτσάκια για το πάρτυ της Χρυσούλας αύριο.

(ο πίνακας είναι του Jules Alexis Muenier)

* * * * * * *

Χρυσή συμβουλή...

-Δε μου λες, σ αρέσει η δουλειά σου?
-Εεε…ε? πώς?
Εεε, μ αρέσει που εξυπηρετώ κόσμο, μ αρέσει που έχω ένα γραφείο, που δεν μπαινοβγαίνω με κρύο και ζέστη σε διάφορες εποχές του χρόνου…α, και κυρίως μ αρέσει που ΕΧΩ μια δουλειά και δεν χρειάζεται να ανησυχώ και να ψάχνω…
Βέβαια, αν με ρωτούσες, θα προτιμούσα να δούλευα κάπου μόνη, χωρίς ανθρώπους γύρω μου, ήσυχα, να σκέφτομαι πολύ και να γράφω, να κάνω πολύ δουλειά, αλλά να μην συνεργάζομαι πολύ με κόσμο…αλλά τι να γίνει? Καλά είναι κι έτσι…
Μα, τι με ρωτάς τώρα?
-Λοιπόν, αφού λες ότι σ αρέσει η δουλειά σου, δεν μπορείς να πηγαίνεις κάθε πρωί στο γραφείο σου, και να μην δίνεις καμία σημασία στους γύρω σου, και να κάνεις τη δουλειά σου όλη μέρα ευτυχισμένη? Να πίνεις τον καφέ σου και να εξυπηρετείς τον κόσμο, και να μην επηρεάζεσαι από όσα σου λένε και όσα γίνονται γύρω σου? Ε, μπορείς?
Άντε λοιπόν…εγώ πρέπει να στα λέω αυτά?

(Το πρόβλημα είναι-ήταν-πέρασε-για την ώρα τουλάχιστον, δικό μου.
Ο συνομιλητής ειναι η-γνωστή-μικρή-αλλά μόνο στην ηλικία, Χρυσούλα!)

* * * * * * *

σκέφτομαι και γράφω

Πέστε εσείς τώρα, που διαβάζετε αυτό το σκέφτομαι και γράφω (αγγλιστί=βλογ), έχω άδικο που είμαι χαζοθεία?

• ΝΑΙ

• ΟΧΙ

(Στις 13 Μαίου κλείνουν δυό χρόνια που έφυγε ο παππούς-έλλειπε όμως πολλά χρόνια πριν, παρέα με την Αλζχάιμερ.

Σε ένα μήνα η Χρύσα γίνεται δέκα, η ανύπαρξία ορθογραφίας της με αφήνει αδιάφορη-μπροστά στην ικανότητα του λόγου της.

Το γράμμα γράφτηκε ύστερα απο προτροπή της γιαγιάς (με απώτερο πονηρό σκοπό την εξάσκηση της μικρής στο γράψιμο) : "γράψε βρε Χρύσα κάτι, να έχω να το διαβάζω όλη τη βδομάδα που είσαι μακρυά μου, να σε θυμάμαι μέχρι να ξανάρθεις..")

* * * * * * *

αει διδασκόμενη

Όταν η Χρυσούλα μου έγραψε (ζωγράφισε.. ίσως θα ήταν πιο ακριβής έκφραση…) κυκλικά γύρω-γύρω στο χαρτί Ιωάννης Ερρίκος Πεσταλότσι-λίγα λόγια που είπε και για την ζωή του, δεσμεύθηκα (μέσα μου) να το ψάξω λίγο…βλέπει που βοηθάω την Σοφία (την μεγάλη) στις εργασίες της και θέλει κι αυτό να παρουσιάζει στη δασκάλα εκτυπώσεις από το ίντερνετ-της θείας-με περηφάνια…

Ο (παντελώς άγνωστος σε μένα μέχρι σήμερα) κύριος Johann-Heinrich Pestalozzi λοιπόν, γεννήθηκε Ελβετός, στην Ζυρίχη, στις 12 Ιανουαρίου 1746, και ανέλαβε ως έργο ζωής να εξερευνήσει τον τρόπο που οι ιδέες του Ρουσσώ μπορούν να βρουν εφαρμογές…
Πειραματισμοί στην εκπαίδευση, αποτυχίες… αυτό που έγινε τελικά γνωστό με τον όρο Μέθοδος Πεσταλότσι, είδε για πρώτη φορά αποτελέσματα στο σχολείο της Yverdon που δημιουργήθηκε το 1805, όπου ο Ιωάννης-Ερρίκος εφάρμοσε τον ισχυρισμό του ότι αντί για λέξεις τα παιδιά θα έπρεπε να διδάσκονται μέσω της πράξης και των πραγμάτων.. θα πρέπει να αφήνονται ελεύθερα να εξασκούν τα ενδιαφέροντα τους και να βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα…

Το Πως η Γερτρούδη διδάσκει τα παιδιά της τυπώθηκε το 1801.

-H εκπαίδευση σαν κομβικό σημείο της βελτίωσης των κοινωνικών συνθηκών.
Η προσωπικότητα είναι ιερή. Εσωτερική αξιοπρέπεια όχι μόνο για τους ενήλικες αλλά και για τα παιδιά.

-Χρησιμοποίησε την συμπάθειά του για την απλή ζωή και την ανάμνηση της μητρικής του φροντίδας σαν παράδειγμα για να διαμορφώσει το εκπαιδευτικό του σχέδιο : δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μέσα στο καθιστικό κάθε σπιτικού βρίσκονται όλα τα βασικά αντικείμενα της αληθινής μόρφωσης του ανθρώπου σε όλο της το εύρος…
Αυτό δείχνει τη δυναμική που έχει η καθημερινή ζωή για τους εκπαιδευτές.
Το σχολείο σαν κεντρική εκπαιδευτική δύναμη-σε αντίθεση με τον Ρουσσώ που έριχνε το βάρος στον εκπαιδευτή.
Όπως ο μικρός σπόρος περιέχει το σχέδιο όλου του δέντρου…έτσι κάθε παιδί είναι η υπόσχεση της δυναμικής του. Ο δάσκαλος απλά φροντίζει καμιά επιρροή να μην εμποδίσει αυτή την πορεία της φύσης προς την ανάπτυξη.

-Ισορροπία : χέρια, κεφάλι και καρδιά, κίνδυνος αν υπερτιμηθεί το ένα.
Χωρίς αγάπη, ούτε οι φυσικές ούτε οι διανοητικές δυνάμεις να αναπτυχθούν φυσιολογικά. Η αγάπη προς αυτούς που επιμορφώνουμε είναι το μόνο και παντοτινό στήριγμά στην εργασία μας. Καλοσύνη λοιπόν, στις σχολές Πεσταλότσι.

-Μαθήματα αντικειμένου : Καμιά λέξη δεν θα χρησιμοποιηθεί πριν ολοκληρωθεί η παρατήρηση-η κατανόηση. Σταδιακή πορεία, βήμα προς βήμα από το γνωστό στο άγνωστο, από το απλό στο πολύπλοκο, από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο.

-στο αποτυχημένο του πείραμα της Neuhof προσπάθησε να εφαρμόσει μια διδασκαλία συνδυασμού μόρφωσης με δουλειά. Το σχολείο έπρεπε να είναι και μονάδα παραγωγής ώστε να παιδιά να χρηματοδοτούν τη μόρφωσή τους, ώστε να μην χρειάζεται να υπακούνε σε κανέναν. Φυσικά, το σχολείο έπρεπε να είναι ελεύθερο από την ανάμιξη του κράτους.
Η τελειοποίηση του μαθήματος που λαμβάνεται με την παρατήρηση, γίνεται με την εφαρμογή στην πράξη. Η ζωή είναι αυτή που μας διαμορφώνει και αυτό δεν είναι θέμα λέξεων πια αλλά πράξης..

-αγωνίστηκε ενάντια στην τυραννία της μεθόδου και του σωστού. Είναι ειρωνία ότι η προσέγγισή του τελικά καθιερώθηκε ως "μέθοδος"…και το ότι οι παρατηρητές προσπάθησαν να συστηματοποιήσουν τη σκέψη του.
Και μετά την απαίτηση για πράξη, έρχεται η έμφαση στην επανάληψη-όχι επανάληψη τυφλή αλλά συνειδητή, ακολουθώντας ξανά και ξανά την παρατήρηση.

Ήταν η δέσμευσή του απέναντι στην βελτίωση της ανθρώπινης ζωής που οδήγησε όλο το έργο της ζωής του. Με Αριστοτελικούς όρους θα λέγαμε ότι έβαλε το "καλό" μπροστά από το "σωστό".

(ο πρώτος πίνακας του κυρίου Ιακωβίδη και ο τελευταίος του Konrad Grob. Το κείμενο απο εδώ-περίπου).

* * * * * * *