ανακάλυψα (*)

(αντιγράφω από το So little sleeping and so much reading)

Το LuchaLibro είναι ένας διαγωνισμός στο Περού, στον οποίο μασκοφόροι με τις κλασικές μάσκες των luchador, των παλαιστών Lucha Libre δηλαδή, προσπαθούν να γράψουν ένα διήγημα μέσα σε 5 λεπτά, με βάση 3 τυχαίες λέξεις που τους δίνονται εκείνη τη στιγμή, μπροστά σε ζωντανό κοινό και με DJs να παίζουν μουσική
 
Ο χαμένος της κάθε αναμέτρησης βγάζει τη μάσκα και αποκαλύπτει το πρόσωπό του, ενώ ο νικητής προχωρά στον επόμενη γύρο και την επόμενη αναμέτρηση, μια εβδομάδα αργότερα. Ο μεγάλος νικητής του διαγωνισμού κερδίζει ένα συμβόλαιο για να εκδώσει το βιβλίο του.


Εδώ ένα τρίλεπτο βίντεο από τον διαγωνισμό.

(*) Ω, τι χρήσιμη πληροφορία είναι αυτή που ανακάλυψα σήμερα. Χρήσιμη όχι τόσο ως πληροφορία, όσο ως αισιοδοξία ότι στις ακρίτσες του κόσμου υπάρχει κόσμος που ασχολείται με τις λέξεις ως φτερά για να αλλάζεις ουρανό κι όχι ως καρφιά ή μαχαίρια κι αίματα.

λογοτεχνία

Έγινα μεταφραστής τυχαία, όσο βρισκόμουν στη φυλακή στα χρόνια της δικτατορίας. Ο Στρατής Τσίρκας μου μήνυσε πως έπρεπε να μεταφράσω το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, του Μαρσέλ Προύστ. Χωρίς άλλη κουβέντα, μου έστειλε τον πρώτο τόμο για ν'αρχίσω. Διαμαρτυρήθηκα. Εξήγησα πως δεν μπορούσα να καταπιαστώ μ'ένα τέτοιο εγχείρημα μη έχοντας μεταφραστική πείρα. Αρνήθηκα. Ύστερα από δεκαπέντε μέρες, στο επόμενο επισκεπτήριο της γυναίκας μου, ζητούσε κιόλας τα πρώτα χειρόγραφα. Δεν μπορούσα να φαντασθώ τις συνέπειες της πρότασης του Τσίρκα. Όχι μόνο πάνω στην προσωπική μου ζωή, που διαμορφώθηκε από τότε εντελώς διαφορετικά, αλλά και στον τρόπο της σκέψης μου, στις σχέσεις μου με τη λογοτεχνία και το γράψιμο...

(Αποσπάσματα από σημειώματα δημοσιευμένα στο συλλογικό τόμο Παύλος Ζάννας, α'έκδοση 1993, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, β'έκδοση 1999.)

* Αντιγράφω από το Πρώτο Πλάνο, τεύχος 261, 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης για την ευτυχή συγκυρία της συνάντησής των Παύλου Ζάννα-Στρατή Τσίρκα-Μαρσέλ Προυστ.

θα είσαι εδώ πάντα;

Αυτές οι φωτογραφίες ανθρώπων που πετάνε από χαρά, που αγκαλιάζουν με τρυφερότητα το σύντροφό τους δημοσίως, αυτές οι λεζάντες για τα τόσα χρόνια σχέσης...
Βλέπω τους ανθρώπους κι αμέσως σχηματίζονται στο μυαλό μου οι ιστορίες τους.
Με συγκινούν και με θεραπεύουν.
Πάω να πω Δε θέλει πολύ για να θεραπευθείς από μια δύσκολη μέρα, από τη δύσκολη ζωή.
Μα μετά σκέφτομαι, Από την άλλη πάλι, η αγάπη είναι ήδη από μόνη της πάρα πολλή. Ναι.

avatar

H Hideko Takamine γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1924.
Παιδί-θαύμα του Ιαπωνικού κινηματογράφου από το 1929, αποθεώθηκε από τον Mikio Naruse στο Όταν μια Γυναίκα Ανεβαίνει τις Σκάλες.
Στον κόσμο των φίλμς μέχρι το 1979 και μετά μια πνευματώδης δοκιμιογράφος (μτφ. google translate/wikipedia).

Πενήντα πέντε χρόνια παντρεμένη με τον Zenzo Matsuyama, σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο του The Human Condition (της εννιάωρης ταινίας του Masaki Kobayashi): από το 1955 μέχρι το θάνατό της στις 28 Δεκεμβρίου του 2010.
Μερικούς μήνες μετά, βλέπω την ταινία και μαγεύομαι, κι εγώ, από την κομψότητά της, από τη γλυκύτητα του προσώπου και του χαρακτήρα της.

Naruse once remarked: "From the youngest age, I have thought that the world we live in betrays us. Τhis thought still remains with me."


* ε, τα προφανή:
ω, τι θαύμα, θαύμα, να μένεις μ' έναν άνθρωπο πενήντα πέντε χρόνια, μια ζωή, μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος... Δεν αναρωτιέμαι καθόλου αν η σχέση τους κατέληξε συμβατική, αν έσερναν τις παντόφλες τους μέσα σε σιωπηλά δωμάτια, αν ήταν καρφωμένοι αυτός στις ταινίες του κι αυτή στα γραπτά της. Αυτό αποκλείεται. Είμαι σίγουρη ότι πέρσι τέτοιον καιρό βγήκαν μαζί να δουν τα πορτοκαλί φύλλα των japanese maples στο πάρκο...
ω, αυτό που είπε ο Ναρούσε δεν μπόρεσα να το μεταφράσω, χάνει τη λεπτότητά του άμα του αλλάξεις γλώσσα... Εξάλλου, τι λεω είπε, μέσα απ' τα δόντια του, μονολόγησε... Εμείς τι ανακατευόμαστε με τις σκέψεις του;
ω, μήπως πρν γεννηθώ έτσι, ήμουν γιαπωνέζα γκέισα;

heal thyself

Η πρόληψη και η θεραπεία της ασθένειας μπορούν να επιτευχθούν με την ανακάλυψη του "λάθους" μέσα μας και το ξερίζωμά του μέσω έντονης ανάπτυξης της αρετής που θα το καταστρέψει. Όχι πολεμώντας το λάθος, αλλά φέρνοντας μια τέτοια πλημμύρα της αντίθετής του αρετής, ώστε αυτό να εκδιωχθεί μέσα από τη φύση μας.

* Διαβάζω για τα ανθοιάματα Μπάχ. Το παραπάνω κείμενο είναι μετάφραση της τελευταίας παραγράφου του τρίτου κεφαλαίου από το βιβλίο του Dr Edward Bach Heal Thyself που υπάρχει εδώ.

τυρκουάζ

Tο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης είναι ένα τμήμα του Μουσείου Μπενάκη που στεγάζεται σε ένα αναπαλαιωμένο κτήριο στην οδό Αγίων Ασωμάτων.

Είναι υπέροχη η Αθήνα όταν είναι άδεια, καλοκαίρι, Σάββατο, νωρίς το πρωί: έφτασα στο σταθμό του Θησείου κανένα τέταρτο πριν το ραντεβού μου. Έκατσα σ'ένα τσιμεντένιο παγκάκι, κάτω από ένα γιασεμί, και δεν το πίστευα πως μπορεί όλα γύρω να είναι τόσο όμορφα.

Το μουσείο είχε 4 ορόφους: χαζέψαμε τα αντικείμενα ισλαμικής Τέχνης (για τα οποία ΔΕΝ είχαμε πάει) και τις ζωγραφιές της Άννας Μπογκιγκιάν (για τις οποίες είχαμε πάει και οι οποίες ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα μόνιμα/ισλαμικά εκθέματα).

Έχει χαλιά και πόρτες ξυλόγλυπτες, καφασωτά παραθύρων απ'όπου έμπαινε ο ήλιος κι έβγαινε σε σχέδια από την άλλη πλευρά, μεταλικούς αστρολάβους και πυξίδες (γιατί ασχολούνταν με την αστρονομία), σκαλιστές μπιζουτιέρες από ελεφαντόδοντο, μαντεμένια κανάτια, κι εφυαλωμένα (αυτη τη λέξη την έμαθα εκεί: σημαίνει γυαλωμένα) σκέυη κουζίνας, κυρίως τυρκουάζ.

Το καφέ του Μουσείου βρίσκεται στον 5ο όροφο και είναι ανοικτό από τις 9 το πρωί, για όλους (όχι μόνο τους επισκέπτες του μουσείου).
Βλέπεις από την Ακρόπολη και το αστεροσκοπείο μέχρι το Γκάζι, κι όλο τον αρχαιολογικό χώρο του Θησείου πανοραμικά.

ανακύκλωση

Αυτός ο τηλεφωνικός θάλαμος αγοράστηκε για 1 λίρα από τους προύχοντες του Westbury-sub-Mendip και στήθηκε σ'ένα δρόμο του χωριού σαν μνημείο του παρελθόντος.
Απόκτησε και χρησιμότητα: έγινε η πιο μικρή δανειστική βιβλιοθήκη του κόσμου, που βρίσκεται σε λειτουργία 365 μέρες το χρόνο, όλο το 24ωρο.

Ο κανόνας είναι απλός: δανείζεσαι κάποιο βιβλίο (dvd, περιοδικό) που δεν έχεις διαβάσει αφήνοντας στην θέση του κάποιο άλλο. Ούτε γραφειοκρατία, ούτε κλοπές.


* * * * * * *

σημειώσεις

Με σκληρή απροσεξία τον έπλασε η φύση. Επήρε τον πηλό του στα χέρια της, βιαστικά τον εζύμωσε και άστοργα τον πέταξε μέσα στη ζωή τσαλακωμένο και ατελείωτο. Όμως σαν σε στιγμή δημιουργικής μανίας, το πνεύμα που του φύσηξε μέσα του, ήταν ένα πνεύμα θερμό και πλούσιο.

Παύλος Νιρβάνας (1866-1937).
Υπηρέτησε ως γιατρός στο Πολεμικό Ναυτικό από 1890 έως 1922.
Γεννήθηκε 100 χρόνια πριν από μένα.
Ανάμμεσα στα βιβλία των γονιών μου είχαμε το "αγριολούλουδο": δε θυμάμαι παρά ότι μου είχε φανεί γλυκερά ρομαντικό κι απλοικό.

Κώστας Χατζόπουλος (1868-1920)
Έκανε φάρσες που ο Νιρβάνας περιγράφει με θαυμασμό, εμένα μου φάνηκαν από απλοικές έως τελείως κακόγουστες.
Είχε τα χρήματα (και τη δύναμη!) να εγκαταλείψει τα βιοποριστικά και ν'ασχοληθεί με τη λογοτεχνία.
Έζησε στη Γερμανία, παντρεύτηκε μια Φιλανδέζα, πέθανε εν πλω και τάφηκε στο Μπρίντεζι.

Γεράσιμος Βώκος (1868-1927).
Γειτονόπουλο του Νιρβάνα στον Πειραιά.
Τίμιος, ευθύς, ακέραιος, ευγενής πάντα, για να αποδειχθεί, μια φορά ακόμα, ότι και η τρέλα σπάνια μπορεί να κλονίσει τον ηθικό χαρακτήρα του ανθρώπου, όταν είναι βαθιά ριζωμένος στην ύπαρξή του... ...Την άλλη μέρα βρήκα το λεξικό στο σπίτι μου, όπως δεν βρήκα πολλά βιβλία, από όσα έχω δανείσει σε ανθρώπους που δεν τρελάθηκαν.

Περικλής Γιαννόπουλος (1868-1910).
Αυτός που πήρε στο λαιμό του το ταλαίπωρο το άλογο...

Λάμπρος Πορφύρας (1879-1932).
(Ψευδώνυμο του Δημητρίου Συψώμου, από τα δύο ομώνυμα ποιήματα του Διονυσίου Σολωμού).
Σύντροφος του Νιρβάνα σε βόλτες στην Πειραική.
Δεκατετράχρονος, έγραφε ήδη μεστά ποιήματα τα οποία παρουσίασε ο θείος του στην συντροφιά του Νιρβάνα κι εκείνοι τα προώθησαν προς δημοσίευση (την οποία ακολούθηκε διασημοποίηση).

Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (1867-1911).
Της οικογενείας των Βενιζέλων. Από κλάδο της αυτής οικογενείας καταγόταν και η Αγία Φιλοθέη.
Αυτός ο της Σίσσυ, ναι. Όταν την έχασε γύρισε στην Αθήνα, δημιούργησε τη Νέα Σκηνή-ο Νιρβάνας τον αποθεώνει, εμφάνισε ένα θέατρο ποιότητας σε μια πρωτεύουσα που μόνο λαικές παραστάσεις ανέβαζε, παίρνοντας πάνω του όλους τους ρόλους, από κουβαλητής επιπλων (από το σπίτι του) μέχρι σκηνοθέτης.

Πιερ Λοτί (1850-1923)
Ο Νιρβάνας επεδίωξε και πέτυχε συνάντηση μαζί του κατά την επίσκεψη του (Γαλλικού) σκάφους στο οποίο ήταν επικεφαλής ο Λοτί, στην Σαλαμίνα (Κούλουρη). Διαπίστωσε την αδιαφορία του Λοτί προς την Ελλάδα και τη λατρεία του προς κάθε τι οθωμανικό

Γκαμπριελ ντ'Αννούντσιο
κλπ.

* Το απόσπασμα που περιγράφει τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο είναι από τα Φιλολογικά Απομνημονεύματα του Παύλου Νιρβάνα (εκδόσεις Οδυσσέας 1988) και η φωτογραφία είναι από το Pixdaus.


* * * * * * *

η βιβλιοθήκη

Tο κτήριο βρίσκεται στην Lootsstraat, μια γειτονιά στο Άμστερνταμ όπου οι δρόμοι έχουν ονόματα Φλαμανδών ποιητών και συγγραφέων του 18ου και 19ου αιώνα.
Το έργο εικονίζει μια βιβλιοθήκη που αποτελείται από 250 μοναδικά κεραμικά βιβλία.
Κάθε βιβλίο έχει τον τίτλο ποιήματος ενός από τους παραπάνω ποιητές ή ένα σχέδιο από ένα διάσημο βιβλίο του 18ου αιώνα του Johan Enschede.
Το έργο πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του κεραμίστα P.Kemink με τους γραφίστες Melle Hammer και Susanne Laws.
* Μετάφραση από εδώ.


* * * * * * *

home

Διαβάζω το Άνθρωποι και Υπεράνθρωποι.
Και ανακαλύπτω την Mary Engelbreit.


* * * * * * *

ησυχία

Ξαναδιαβάζω τον θεό των μικρών πραγμάτων.
Και ανακαλύπτω την Johanna Wright.

* * * * * * *

η ζωή μου

Άλλως, δύναμαι να προσθέσω ότι απέφυγα πάντοτε τας καταχρήσεις, τας υποσκάπτουσας την υγείαν. Μόνον της οράσεως δεν εφείσθην όσον έπρεπε. Άλλ' εις τούτο πταίει ο αυτός ιατρός. Ήτο ο γνωστός Gueneau de Mussy, ο ιατρός της βασιλικής οικογενείας των Ορλεανιδών, την οποίαν παρηκολούθησεν εις την εξορίαν. Παρεκτός της επιστήμης του, ήτο αγαθός άνθρωπος - ευφής, ευγενής και ευπροσήγορος. Παρατηρήσας ημέραν τινά τους οφθαλμούς μου, με ηρώτησεν αν αναγιγνώσκω την νύκτα εις την κλίνην μου, και απηρίθμησεν όλας τας ολεθρίας συνεπείας της τοιαύτης κακής συνηθείας, παρακινών με να την παραιτήσω. Έπειτα, εψιθύρισε μυστηριωδώς: "Δεν αποκοιμούμαι ποτέ χωρίς να αναγνώσω". Εννοείται ότι ηκολούθησα το παράδειγμα και όχι το δίδαγμα του ιατρού μου. Τούτο συνέτεινε βεβαίως εις την εξασθένησιν των οθφαλμών μου, αλλά προς τι η όρασις, εάν δεν χρησιμοποιείται; Εάν πέπρωται να χάσω το φως των οφθαλμών, ας έχω τουλάχιστον την παρηγορίαν ότι τους εχρησιμοποίησα.

Το βιβλίο του Δ.Βικέλα Η Ζωή Μου από όπου το παραπάνω απόσπασμα, το πήρα 1 (ένα!!) ευρώ στο παζάρι των Δρόμων Ζωής. Είναι μικροσκοπικό, δερματόδετο μπλέ με χρυσά γράμματα, με άψογη εσωτερική εμφάνιση (γραμματοσειρά, επιμέλεια κειμένου).
Με έχει συνεπάρει αυτή η περίεργη γλώσσα την οποία πρώτη φορά διαβάζω, ένα μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής-διότι στο γλωσσικό ζήτημα κρατούσε μεσαία θέση, καταδικάζοντας τις ακρότητες των καθαρευουσιάνων και των δημοτικιστών-λέει στην εισαγωγή.
Επίσης μου φαίνεται πιο ενδιαφέρουσα από κάθε είδους μυθιστορία αυτή η περιγραφή της καθημερινότητας μιας εποχής μακρινής, είναι κάπως σαν να βλέπεις ταινία, ντοκιμαντέρ.
Με δυό λόγια απολαυστικό σε όλα, γλώσσα και περιεχόμενο.

* Ένα καφέ στη Βιέννη.


* * * * * * *

Αχ, στέππα, τι όμορφη που είσαι, που να σε πάρει ο διάολος!

-Έ, φτάνουν, φτάνουν πια οι κλάψες σου, γριά! Ο Κοζάκος δε γεννήθηκε για να χάνει τον καιρό του με γυναίκες. Εσύ δεν το 'χεις τίποτα να τους κρύψεις (τους γιους σου) μέσα στη φούστα σου και να στρογγυλοκαθήσεις πάνω τους, σαν την κότα στ'αυγά της. Τράβα, τράβα και στρώσε γρήγορα τραπέζι μ' ότι έχουμε. Και να σε δω, όχι γλυφιτζούρια ή τίποτα μελόπιτες ή παστέλια. Κουβάλα μας ολάκερο το κριάρι, φέρε τη γίδα και μέλι σαραντάχρονο! Και βότκα μπόλικη, βότκα χωρίς μπιχλιμπίδια, χωρίς σταφίδες κι άλλα τέτοια που μηχανεύεται το γυναικομάνι, μα βότκα άκρατη που ν'αφρίζει, να παίζει και να βράζει σα λυσσασμένη.

* Ταράς Μπούλμπα, Νικολάι Γκόγκολ, μτφ.Άρη Αλεξάνδρου.

* Street musician, Ostap Kindraczuk, playing the bandura, a Ukrainian zither on Old Market in Poznań.

Πρώτα άρχισα να διαβάζω το βιβλίο (χθές). Μετά (αμέσως) ενθουσιάστηκα. Άρχισα να κρατάω σημειώσεις για να δω που είναι αυτό το Σετς με τους Ζαποροζιάνους Κοζάκους και τι όργανο είναι αυτός ο μπαντουράς που παίζανε μαζί με το σαντούρι και τις στρογγυλές μπαλαλάικες.
Έτσι βρήκα τον Οστάπ Κιντραζουκ να παίζει στο δρόμο ντυμένος με την χαρακτηριστική φορεσιά των Κοζάκων -το φαρδύ κοζάκικο πανταλόνι, από κατακόκκινη ακριβή τσόχα, ήταν πασαλειμμένο με πίσσα για να φανεί καθαρά πως ο Κοζάκος δεν έδινε πεντάρα για τα ρούχα του- και την μακριά του τούφα που ξεπετιόταν από το ξουρισμένο του κεφάλι και ανέμιζε στον αγέρα.


* * * * * * *

έλα να πιούμε απο κούπες ξέχειλες, δε ζαλιζόμαστε, δε μεθάμε εμείς!

Στο χωριό Σαρίκιοι, βόρεια του Σιβριχισάρ, ζούσε με την οικογένειά του ένας αγρότης, ο Γιουνούς. Μια χρονιά κακής σοδειάς, έπεσε πείνα στο χωριό κι ο Γιουνούς, που είχε ακούσει για τον Χατζή Μπεκτάς στη γειτονική Καππαδοκία και για τις καλοσύνες του σ' αυτούς που είχαν ανάγκη, σκέφτηκε να πάει να τον βρει και να ζητήσει τη βοήθειά του.
Φόρτωσε λοιπόν το γάιδαρό του με ξινόμηλα και ξεκίνησε για το Καραχογιούκ, με τον σκοπό να ανταλλάξει το φορτίο του με σιτάρι.
Στο αίτημα του όμως ο Χατζή Μπεκτάς αντιπρότεινε για το κάθε ξινόμηλο μια ευλογία, προσφορά που απέρριψε ο Γιουνούς ακόμα κι όταν ο αριθμός των ευλογιών ανέβηκε στις δέκα για κάθε ξινόμηλο. Έτσι πήρε όσο σιτάρι μπορούσε να σηκώσει ο γάιδαρος του και χαρούμενος βγήκε στο δρόμο του γυρισμού.
Όσο απομακρυνόταν όμως από το μοναστήρι του Χατζή Μπεκτάς, τόσο θέριευε μέσα του η αμφιβολία: μήπως τελικά η πνευματική δωρεά του αγίου άξιζε περισσότερο από μερικά τσουβάλια σιτάρι;
Για να λύσει την απορία του, αποφάσισε να επιστρέψει. Αλλά όσο πλησίαζε, τόσο πιο καθαρά αντιλαμβανόταν πως έπρεπε να ανταλλάξει το σιτάρι με ευλογίες.
Ο καιρός όμως της συναλλαγής είχε περάσει και ο Χατζή Μπεκτάς δεν ήταν πια σε θέση να τον βοηθήσει. “Πήγαινε” του είπε, “στον Ταπτούκ Μπαμπά, εκεί έχει σταλεί το κλειδί του ταξιδιού σου”.

Στη συνέχεια, λέει η παράδοση, ο Γιουνούς έφτασε στην καλύβα του Ταπτούκ Μπαμπά και τάχτηκε στην υπηρεσία του: για σαράντα χρόνια πήγαινε κάθε πρωί στο δάσος, έκοβε ξύλα και ποτέ δεν έφερε στο σπίτι του δασκάλου του ξύλου βρεγμένο ή στραβό. Αλλά ο Ταπτούκ δε φαινόταν να αναγνωρίζει την αφοσίωση του υποτακτικού του και, πληγωμένος εκείνος, έφυγε ένα πρωί να πάει να βρει άλλο δάσκαλο.
Στο βουνό, όπου βγήκε στην περιπλάνηση, συνάντησε εφτά πλανόδιους δερβίσηδες και μπήκε στη συντροφιά τους. Κι όταν το βράδυ, κουρασμένοι και χωρίς προμήθειες, κάθισαν να ξαποστάσουν, ένας από τους εφτά άρχισε να προσεύχεται για το δείπνο με το νου προσηλωμένο σε κάποιον που είχε πολύ αγαπηθεί.
Δεν είχε καλά καλά τελειώσει την παράκλησή του, όταν κατέβηκε από τον ουρανό ένα τραπέζι με όλα τα αγαθά. Αυτό επαναλήφθηκε και τα άλλα βράδια, με πρωταγωνιστή άλλο δερβίση κάθε φορά, ώσπου την όγδοη μέρα ήρθε η σειρά του Γιουνούς να προμηθεύσει το φαγητό: “Θεέ μου”, είπε από μέσα του, “μη με ντροπιάσεις! Κάνε εκείνον που παρακάλεσαν οι σύντροφοί μου, όποιος κι αν είναι, να στείλει τα απαραίτητα”. Τότε οι δερβίσηδες είδαν δύο τραπέζια να κατεβαίνουν από τον ουρανό κι έκπληκτοι ρώτησαν τον Γιουνούς ποιόν είχε επικαλεστεί. Αντί γι' απάντηση, εκείνος αντέστρεψε την ερώτησή τους.
“Εμείς”, είπαν οι δερβίσηδες, “προσευχηθήκαμε στο όνομα κάποιου Γιουνούς, του πιο αγαπημένου μαθητή του Ταπτούκ Μπαμπά”. Χωρίς τότε να πει λέξη και με μόνο οδηγό τις τύψεις του, πήρε ο Γιουνούς το δρόμο του γυρισμού.

Φτάνοντας στο σπίτι του Ταπτούκ, ο Γιουνούς βρήκε τη γυναίκα του δασκάλου του και της διηγήθηκε όσα είχαν συμβεί και ζήτησε τη συμβουλή της. Εκείνη του σύστησε να πλαγιάσει στο κατώφλι του σπιτιού έτσι που, όταν θα βγαινε το πρωί ο άντρας της να πάει να πλυθεί, αναγκαστικά θα σκουντουφλούσε επάνω του και καθώς ήταν σχεδόν τυφλός, θα τον ρωτούσε ποιος είναι. “Εγώ ο Γιουνούς”, θα έπρεπε να του απαντήσει εκείνος. “Αν ρωτήσει”, συνέχισε η γυναίκα, “ποιος Γιουνούς? Φύγε αμέσως και ψάξε για άλλο δάσκαλο. Αν όμως πει, αα Ο Γιουνούς μου!, πέσε αμέσως στα πόδια του και ζήτησε συγνώμη”.
Έγινε το δεύτερο. Ύστερα από σαράντα χρόνια ανταρσίας και υποταγής, είχε επιτέλους ανοίξει ο δρόμος για το ταξίδι του “γυρισμού”.
Ο Γιουνούς διατάχτηκε να μιλήσει:

Ο άνθρωπος που παίρνει μιαν απόφαση, δεν πρέπει να την παίρνει τσιγκούνικα.

Δεν ήρθα για να συζητώ, η δουλειά μου είναι η αγάπη.
Το σπίτι του Φίλου είναι οι καρδιές. Ήρθα για να φτιάξω καρδιές.

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα κομμάτι από την εισαγωγή του (δίγλωσσου) βιβλίου "Γιουνούς Εμρέ", εκδόσεις Απάμεια, της κ.Πολύμνιας Αθανασιάδη, το οποίο περιέχει επίσης μια επιλογή τραγουδιών του Γιουνούς Εμρέ απο την γραπτή και την προφορική παράδοση της Τουρκίας.

Η φωτογραφία απο το trekearth.


* * * * * * *

desaparecidos

Η έκθεση φωτογραφίας "απουσίες" (ausencias) του Gustavo Germano.

Εδώ το επίσημο site του.



* * * * * * *

μυοσωτίς

ή αλλιώς, μη με λησμόνει. Απο την (ελληνική) λέξη μυός-ούς (ποντικο-αυτάκια!).


* * * * * * *

the unbearable lightness of being

γάτες και άλλα ζώα

* * * * * * *

Σας αρέσει να κολυμπάτε, έτσι δεν είναι;

«Τρελά. Γιατί λατρεύω τη θάλασσα για πολλούς και διάφορους λόγους. Ενας από αυτούς είναι ότι διώχνει τους ανθρώπους, κι εγώ τους φοβάμαι, τους τρέμω. Εχουν ό,τι κακό σέρνει η φύση. Τα ζώα δεν τα αγαπώ καθόλου, γιατί μοιάζουν με τους ανθρώπους. Στην Τζια έχω λουλούδια, έχω πεύκα».

* H φωτογραφία
* Η Μιμίκα Κρανάκη


* * * * * * *

belle of India

Από το Delhi Photo Diary:

… το όνομά του είναι Jitendra. Κατά τη διάρκεια της ημέρας φωτογραφίζει τουρίστες, κι όταν νυχτώνει πουλάει «gajras», γιρλάντες από λουλούδια mogra (ένα είδος γιασεμί) με τις οποίες στολίζουν οι γυναίκες τα μαλλιά τους. Ο λόγος που τη νύχτα πουλάει γιρλάντες και δε συνεχίζει να φωτογραφίζει τουρίστες (όπως κάνουν οι υπόλοιποι φωτογράφοι στην India Gate, γεγονός που θα του έδινε μεγαλύτερο εισόδημα), είναι ότι δεν έχει ακόμη τα χρήματα για να αγοράσει φλας. Έτσι πουλάει 4 γιρλάντες προς 10 ρούπιες, μέχρι να μαζέψει τα χρήματα για το φλας.

Είναι μια δύσκολη ζωή, μα αυτό δεν τον εμποδίζει να φροντίζει το στυλ του: «τρύπησα το αυτί μου πρόσφατα» λέει με ένα μεγάλο χαμόγελο!


* * * * * * *

ironman

Ποιος είναι ο ορισμός του Πατέρα? Είναι απλό. Πάρτε μια φωτογραφία του Dick Hoyt και βάλτε την στο λεξικό.

Όταν οι γιατροί του είπαν ότι ο γιός του είναι για ίδρυμα, αρνήθηκε να το δεχτεί. Μετά, πέρασαν ολόκληρη τη ζωή τους μαζί, ταξιδεύοντας τον κόσμο.

Ο Rick γεννήθηκε με τον ομφάλιο λώρο μπλεγμένο στο λαιμό του. Έλλειψη οξυγόνου. Τους είπαν ότι θα μείνει φυτό. Μια μέρα, μέσα στο νερό, ανακάλυψαν ότι ο Rick μπορεί να κινείται. Με την τεχνολογία μπόρεσε να μιλάει. Πήγε στο σχολείο. Αποφοίτησε. Πήρε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.

Ο Rick είναι 44, και ο πατέρας του 66.

Μια μέρα του 1977 ζήτησε από τον πατέρα του να τον σπρώξει σ΄έναν αγώνα δρόμου, κι από τότε δεν ξανακοίταξαν πίσω. Ο 113ος Μαραθώνιος της Βοστώνης ήταν ο χιλιοστός αγώνας τους μαζί. Τρέχοντας, κολυμπώντας, ποδηλατώντας. Ο πατέρας με τα πόδια και ο γιός με την καρδιά. Και με το χαμόγελο.

* Aπο το Sudbury Daily Photo, στο YouTube, the Team Hoyt.


* * * * * * *