Her (2013)

Σκέφτηκα ότι εμείς οι δύο δεν έχουμε καμία φωτογραφία μαζί και, σκέφτηκα, ότι αυτό το τραγούδι θα μπορούσε να είναι η φωτογραφία μας.

Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα όσκαρ. Μ' αρέσουν αυτά τα πράγματα που γίνονται κάθε χρόνο, που τα περιμένεις, προετοιμάζεσαι, τα συζητάς, τα απολαμβάνεις και μετά αμέσως ξεκινάς να περιμένεις τα επόμενα. Είναι σαν μελομακάρονα, σαν μαγειρίτσες, σαν δεκαπενταύγουστοι.

the fifth estate (2013)

The Wolf of Wall Street (2013)

Sugar Man (2012)

American Hustle (2013)

(υπέροχες ηθοποιίες, υπέροχες)

ποίημα

''Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά...
Που άκουγα διπλά τα βήματα μου...
Πάταγα εγώ στραβός μες στα νερά; Κι εσύ κοντά μου...''

~ Γιάννης Σκαρίμπας, ''Ουλαλούμ''

La grande bellezza (2013)

frozen (2013)

Blue Jasmine (2013)

The Spectacular Now (2013)

 (μπαα...)

κους κους με φρέσκο ψάρι (2007)

Υπέροχη νότια Γαλλία, θαλασσινή, σαν Cadiz, σαν Βαρκελώνη, σαν Μασσαλία, σαν να έχεις μπει σε βιβλίο του Ζαν Κλωντ Ιζζό.

χαρταετός

Πλέκω κάτι (ένα σάλι) μ' ένα νήμα μαγευτικό, όχι να το πλέκεις (είναι κάπως δύσκολο να το πλέκεις) αλλά να το βλέπεις. Καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι, κάθε λιγα μέτρα εμφανίζεται άλλο είδος νήματος, διαφορετικό κάθε φορά, κι όλο και πιο όμορφο. Τόσο όμορφο, που σταματώ κάθε λίγο το πλέξιμο για να το αγγίξω και να το χαζέψω.

thought for food

Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να φωτογραφίσεις ένα πιάτο με γιουβρλάκια-to-be; Η ομορφιά της ολοστρογγυλότητάς τους μήπως;

ο μπάτλερ

The Butler (2013)

Μπα, δεν είμαι ικανή να γράψω μια proper κριτική ταινίας. Μόνο συγκινούμαι, και κλαίω. Κι γελάω, ταυτόχρονα, μέσα μου, που μασάω την αμερικανιά. Μ'αυτά και μ'αυτά γίνομαι ευτυχισμένη. Αυτό μου φτάνει.

χριστούγεννα

Σάββατο πρωί πριν τα χριστούγεννα, στο Winter Garden της Μεγάλης Βρεττανίας, με την Βάσω και την Μαίρη. Διπλός εσπρέσσο με γάλα. Τα πλεκτά είναι της Μαίρης-πριν ένα μήνα της έδειξα το βελονάκι και τώρα δεν σταματάει να πλέκει. Το αστεράκι το έφτιαξε για μένα.

όσα φέρνει ο χρόνος

About time (2013)

Θα συστήσω μια ταινία (πάλι). Που, η κάθε μέρα, το κάθε λεπτό που ζούμε, όσο φρικτό, όσο υπέροχο, είναι ανεπανάληπτο, πάει και τελείωσε. Κι όσο πιο σύντομα χωρέσει αυτό στο χοντροκέφαλό μας, τόσο το καλύτερο για μας.

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν, πασχίζοντας ανόητα
να εξασφαλίσουμε μιά θέση στην αντίληψη των άλλων. Ούτε ένα
δικό μας δευτερόλεπτο, μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια, να δούμε τον
ίσκιο ενός πουλιού πάνω στα στάχυα- μια μικρή τριήρης σε μιά πάγχρυση
θάλασσα-. Μπορεί μ' αυτήν ν' αρμενίζαμε για
έπαθλα σιωπηλά, για κατακτήσεις πιο ένδοξες.
Δεν αρμενίσαμε.

~Γιάννης Ρίτσος / Αγαμέμνων  (Στα μονοπάτια της ποίησης)

ήσυχα

Την πρώτη μέρα του χρόνου τελείωσα την Ρόζα του Jonathan Rabb και άρχισα τους Τεμπέληδες στην Εύφορη Κοιλάδα του Αλμπερ Κοσερί.

always look at the bright side of life

 Life of Brian (1979)

 
Εγώ (ωραία λέξη για να ξεκινήσεις τη χρονιά! Γιατί ο εαυτός μας είναι ότι έχουμε, το κέντρο του σύμπαντός μας, το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπουμε τα πάντα, όπως έλεγα σε κάποιον που μου είχε προσάψει ότι βλέπω τα πάντα σε σχέση με μένα).
Πάμε ξανά.
Εγώ λοιπόν, τις σημαντικές/κλασσικές ταινίες τις έχω δει τις περισσότερες με πολλά χρόνια καθυστέρηση, δεκαετίες ολόκληρες-όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση.

(Και τι υπέροχος τίτλος για να ξεκινήσεις τη χρονιά, ε;)