2.5.07

η αγαπημένη μου εποχή Ι

Είναι σίγουρο ότι η ζωή είναι το τώρα? (κι όχι το πριν? ή το μετά?)

* * * * *

Ανοίγεις ένα συρτάρι και μεταφέρεσαι είκοσι, τριάντα χρόνια πριν. Σκονισμένες φορολογικές δηλώσεις, βιβλιάρια υγείας ανθρώπων που δε ζουν πια, βιβλιάρια τραπεζικών συναλλαγών σταματημένα σε ποσά που δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν πια και οι κάτοχοι.

Γράμματα από το εξωτερικό, φωτογραφίες σε τραπέζια με άγνωστες γιαγιάδες, με ξαδέλφες, σε βελούδινα σαλόνια, μουτρωμένοι έφηβοι…

Σημειώσεις για το πως χτίστηκαν σπίτια, συμβόλαια, συμβόλαια και πυρασφαλιστήρια.

Και ξαφνικά δεν είμαι πια με φόρμες και βρώμικα χέρια καθισμένη στα σανίδια, είμαι μικρή, είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ξέρω, και θέλω να μεγαλώσω.

Ακούω στ΄ αυτιά μου τα ονόματά τους, με κοιτούν μέσα από τις φωτογραφίες, βλέπω το γραφικό τους χαρακτήρα, την τάξη τους, το παρελθόν τους. Αριστεία, ένα παλιό ρολόι, ένα lower, ενοικιαστήρια συμβόλαια σπιτιών που έχουν πουληθεί, αποκόμματα συντάξεων, βεβαιώσεις πληρωμών στην εφορία. Που είναι οι άνθρωποι? Όλα αυτά ήταν σημαντικότερά τους? Γιατί έχουμε τόσες αποδείξεις για το πως ζούσαν και δεν έχουμε τους ίδιους?

Να τα πετάξω, όλα να τα πετάξω, να μην υπάρχουν. Από τη μία, αυτό.
Από την άλλη, θα τα κρατήσω, γιατί, να το αποτέλεσμα, το διαβάζετε, αυτά τα άχρηστα χαρτιά είναι που γέμισαν το δωμάτιο γύρω μου με σκιές, ή για να είμαι πιο ακριβής, με πήγαν πίσω τριάντα χρόνια, σε μια οικογένειά που δεν την γνώρισα αλλά ήταν σαν να έβλεπα την δική μου.

Τους μπλε φακέλους του μπαμπά -με τα αυτιά, απ΄ έξω να γράφει με τάξη τα περιεχόμενα, και μέσα να έχει αποδείξεις κρατημένες, για-τα-πάντα.
Κι εγώ μουτρωμένη έφηβη στο βελούδινο σαλόνι, να πνίγομαι και να θέλω να μεγαλώσω.





* * * * * * *

8 σχόλια:

roxanne είπε...

Αυτό που πολλές φορές διαβάζω τα ποστ σου και βουρκώνω , χωρίς να γράφεις με δραματικό τόνο , πολύ μ'αρέσει. Μου έδωσες θέμα για σκέψη και εικόνες μέχρι να κοιμηθώ, καλό μήνα:)

Ρενάτα είπε...

Η ζωή είναι και το πριν και το μετά και κυρίως το τώρα, λεμονάκι μου! Καλό μήνα :)

una mama και οχι μονο είπε...

αναμφισβητητα δεν πρεπει να τα πεταξεις ολα αυτα ωστοσο μπορεις να τα βαλεις σε μια θυριδα μαζι με αλλα πολυτιμα η να τα θαψεις στον κηπο σου αν εχεις. Σε καμια περιπτωση ομως δε πρεπει να καταληξουν στα σκουπιδια μαζι με αλλα αηδιαστικα πραγματα

philos είπε...

Όμορφο ποστ, ωραίες σκέψεις!
Καλό σου μήνα!

Και χαράς στο κουράγιο σου να ψάχνεις αναμνηστικά!

spaigeck είπε...

εμένα μου αρέσει να ανοίγω και να διαβάζω παλιά μου γράμματα... μου θυμίζουν τι ωραία έχω περάσει....
φιλάκια....

dr.Uqbar είπε...

Δύσκολα κρατιέσαι έξω από αυτό το trip. Πολύ δύσκολα.
Το είπες πολύ ωραία. Μάλλον η ζωή εκτός από το τώρα είναι το πριν και το μετά. Μακάρι να μπορούσαμε να συλλάβουμε την ιδέα της.

Μα έστω κι αυτό είναι πολύ...

(μ'αρεσαν πάντα όσοι κρατουν αρχεία)

αλκιμήδη είπε...

Το τώρα;
μια στιγμούλα που χάνεται
η ζωή είναι το πριν και το μετά
οι θύμησες και τα όνειρα
το τώρα δε μπορεί να υπάρξει δίχως τους, μπορεί;
Πως να βιώσεις στιγμή πλήρους ευτυχίας με κάποιον αγαπημένο αν δεν έχεις τα κοινά βιώματα που σε έκαναν να τον/την αγαπήσεις; Και πως να τη βιώσεις με χαρά και ευτυχία αν δεν είσαι πεπεισμένος ότι θα τον/την έχεις και αύριο;
γίνεται;

Όποτε πέταξα παλιά γράμματα και αναμνηστικά το μετάνιωσα.
Η μνήμη αλλιώνεται, θολώνει, και στην ουσία νιώθω σα να πέταξα την αλήθεια της πρότερης ζωής, κι αυτό που θυμάμαι είναι μια φαντασία. Τώρα πιά προσπαθώ να αντισταθώ στην ανάγκη μου να αποκοπώ από το παρελθόν. Γιατί ξέρω ότι δε θα έχω την αλήθεια μετά για να στηρίξω το μέλλον. Δε το καταφέρνω πάντα ομολογώ. Το μετανοιώνω πάντα όμως.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ όμορφο κέιμενο.