8.7.07

φεύγουμε!

Για τους αγαπημένους μου προορισμούς μπορώ να μιλάω ώρες.

Δεν είναι απλά αγαπημένοι προορισμοί, είναι πόλεις και χώρες με τις οποίες έχω μια σχέση που με τρομάζει: ένα πάθος, μια ψύχωση, έναν οίστρο, κάτι τέλος πάντων πολύ δυνατό και παρορμητικό, που όμως μου προκαλεί μεγάλη χαρά. Μου δίνει ένα λόγο να ζω η σκέψη πως αυτά τα μέρη υπάρχουν, πως είναι εκεί που είναι τώρα και περιμένουν να τα επισκευτώ, ή πως υπήρξαν όπως υπήρξαν-κι ας μην ήμουν εκεί, τότε. Αρκεί που μου δόθηκε η ευκαιρία να τα γνωρίσω μέσα από τα βιβλία και τις ταινίες, κι άνοιξε η καρδιά μου και πέταξα.

Διαβάζω κάθε τι που αφορά αυτά τα μέρη, μ ενδιαφέρει να μαθαίνω το σήμερα και το παλιά τους, θέλω να πάω, να μείνω βδομάδες, μήνες, να τα ταξιδέψω, να τα περπατήσω κομματάκι-κομματάκι, θέλω να γνωρίσω τους ανθρώπους τους, τα φαγητά τους, όλα.

Μιλάω για την Αλεξάνδρεια (αλλά και το Κάιρο και τη Βηρυτό), πόλεις που τις ξέρω μόνο (μόνο είναι αυτό? μα έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου, στο δέρμα μου…) από το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο του Λώρενς Ντάρελλ και τις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Στρατή Τσίρκα. Η Μαρεώτιδα, το Αμπου Κίρ, τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, η ησυχία…

Την Ιαπωνία-ολόκληρη, υγρή, πράσινη, ευγενική, αξιοπρεπής, αλλά και βίαιη, κι ερωτική. Από τους Μύθους των Οτόρι της Λίαν Χέρν, μέχρι την περιπετειώδη ζωή του Λευκάδιου Χέρν, απ τις ταινίες του Κουροσάβα μέχρι τα manga του διαδυκτύου, απ την ιστορία της γκέισας μέχρι τις γιαπωνεζούλες με τα μίνι και τα ναυτικά. Κι από εκείνο το πλαστικό μπονσάι που στόλιζε την συρταριέρα του χώλ σ όλη την παιδική μου ηλικία!

Το Παρίσι-των πάντων, όλων όσων έζησαν εκεί ή πέρασαν κάποια στιγμή της ζωής τους, των καλλιτεχνών, των νεκροταφείων, της Σιμον ντε Μπωβουάρ και του Σάρτρ. Όλων εκείνων που έκαναν ότι θέλησαν στη ζωή τους. Α, και της Αμελί!

Την Ολλανδία-ολόκληρη, γιατί τίποτε άλλο δεν έχει ταυτιστεί τόσο πολύ στο μυαλό μου με τον παράδεισο και τα παραμύθια όσο αυτή η χώρα. Για τα σπίτια τα χωρίς κουρτίνες και πατζούρια, τα στολισμένα κουκλίστικα, την ηρεμία, τις νεαρές πολυπληθείς οικογένειες που κυκλοφορούν με ποδήλατα-από το νεογέννητο μέχρι τον μεγαλύτερο, τους ανάπηρους που κυκλοφορούν ανεξάρτητοι και αξιοπρεπείς. Και επίσης, για τη μέρα των γενεθλίων της βασίλισσας που όλη η χώρα είναι μια γιορτή.

Τον Ωκεανό, σε μια παραλία του Βελγίου, μέσα στις θίνες, με τον αέρα τόσο δυνατό που δεν μπορείς ν ακούσεις την ίδια τη φωνή σου, αλλά και τόσο δυνατό που μπορεί και σε βγάζει έξω από τον εαυτό σου, και σε ελευθερώνει. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου ότι Μπορώ να πατάω στα πόδια μου, πως η ζωή Μπορεί να είναι ωραία χωρίς αιτίες, απλά και μόνο γιατί αναπνέω, και γιατί έχω ζήσει αυτή τη στιγμή.

(για την renata-την αναγεννημένη, τη φίλη μου, που μου ζήτησε να γράψω)

(η φωτογραφία είναι από την ταινία Once)




* * * * * * *

10 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Υπέροχοι τόποι, αλλά μερικοί τόσο μακρινοί που φαντάζει όνειρο ένα ταξίδι εκεί. Είυχομαι να μπορέσεις να πας εκεί πραγματικά.

renata είπε...

Τέτοια ταξίδια μ' αρέσει να τα κάνω κι εγώ σ' άλλες εποχές και τόπους! ;) Έξοχο κείμενο! :) Φιλιάά

spaigeck είπε...

καταπληκτά όλα όσα μας γράφεις... κι εγώ αισθάνομαι ότι με κάποιους τόπους είμαι πραγματικά δεμένη ολοκληρωτικά
φιλάκια....

ανατολή είπε...

Η περιγραφή σου σφύζει από ζωή, πάθος, ενέργεια, σιγουριά και καθαρές εικόνες. Διαβάζοντάς την, μ’ άφησε μια αίσθηση αισιοδοξίας, με γέμισε. Έμεινα μ’ ένα χαμόγελο και τη σκέψη μου να ταξιδεύει σε μέρη άγνωστα. Σ’ ευχαριστώ για το πρωινό ταξίδι που μου χάρισες, ξέρεις πόσο μ’ αρέσει να ταξιδεύω.

Χαίρομαι πολύ, που’ σαι καλά. Καθένας μας τ’ αξίζει.

An-Lu είπε...

Γλυκιά η προσμονή αλλά και η γνώση μέσα από πολλών ειδών ταξίδια!
;-)

ο δείμος του πολίτη είπε...

Εσύ ταξιδεύεις κι εμείς πνιγόμαστε.

thas είπε...

Γεια σου Λεμονάκι. Καλό καλοκαίρι και φιλιά πολλά.

Katerina ante portas είπε...

Kαλό καλοκαίρι lemon μου, καλά να περνάς!

Stavros Katsaris είπε...

Καλό καλοκαίρι!
Να κοιμηθείς και η θάλασσα να σε ξεβράσει εκεί που ονειρεύεσαι!

Cinematia είπε...

Είναι πραγματικά μοναδικό το να μπορείς να φαντάζεσαι,να φωτογραφίζεις με τη σκέψη και να ακουμπάς μέρη που δεν επισκέφτηκες ποτέ.Σκοπός ή ευχάριστο-ανέλπιστο αποτέλεσμα της τέχνης,που είτε είναι οπτική είτε ακουστική στη μορφή της,σε παρασέρνει και ταξιδεύεις παντού,κάνοντας την καθημερινότητά σου πιο υποφερτή!