9.8.07

Η Πολυάννα έχει πάει διακοπές


Καταμεσής κατακαλόκαιρο, τώρα που είμαστε λίγοι, και νιώθω πιο ήσυχη πως κρύβομαι καλά πίσω από το δάκτυλό μου, θέλησα να μοιραστούμε την παραπάνω φωτογραφία-πρόκληση.

Πρόκληση μεγάλης τρυφερότητας, τρεμουλιάσματος στη καρδιά, και συνομιλίας με τα μωράκια της φωτογραφίας στον υπολογιστή-το σπίτι άδειο. Από εκείνα τα λόγια-ήχους που βγαίνουν αυτόματα από μέσα σου όταν βλέπεις τόσο αέρινα/σάρκινα μικράκια, και δεν είχες ποτέ δικό σου για να σε προσγειώσει στην πραγματικότητα.

Η Έλενα μου είπε σήμερα, όπως και πολλές άλλες μου έχουν πει εξάλλου, δεν ξέρω αν είναι καλύτερο να κάνεις παιδιά ή να μην κάνεις, είναι πολύ δύσκολο, πέρασα πολλά δύσκολα χρόνια, τώρα πέρασαν μα, τώρα δεν θα το ξεκινούσα, ήταν που ήμουν κάτω από τα τριάντα, λίγο ανέμελη και εντελώς ανυποψίαστη, έτσι μπόρεσα και τα έβγαλα πέρα.

Και είναι κι άλλα τα νέα. Ένας μικρός που έπαθε όσα φέρνει η ώρα προχθές στη θάλασσα και δεν θέλω να μάθω λεπτομέρειες, η γιαγιά του Φώτη που πέθανε χθες (χθες το είδα) στο παρά πέντε, ο κύριος Μπέργκμαν που πέρασε πέντε πενταετείς γάμους για να βρει τη γυναίκα που θα τον συντρόφευε στα επόμενα 24 χρόνια-και μετά την έχασε αλλά δεν την έχασε, την ένιωθε δίπλα του ακόμη κι ανυπομονούσε να την συναντήσει .

Επίσης η Χρυσούλα δεν έχει παρέα να πάει να δει το Χάρυ Πόττερ στο σινεμά, κι εγώ δεν είμαι εκεί για να πάω μαζί της.

Γενικά, εκτός από ζέστη κάνει και λίγο στεναχώρια, αλλά όχι τόση ώστε να μας βάλει κάτω. Τόση μόνο όσο να ξαναβρώ τη γνώριμη γκρίνια μου-μα πως νόμισα πως την είχα χάσει?!




* * * * * * *

10 σχόλια:

renata είπε...

Θα περάσει, λεμονάκι μου! Σκληρό το φετινό καλοκαίρι τελικά! :( Φιλιάά

L’Enfant de la Haute Mer είπε...

Όμορφα γράφεις!
Κι όσο και να ισχυρίζεσαι πως
την ταχυδρόμησες για λίγες
μέρες την Πολυάννα, πάλι
"η ζωή είναι ένα θαύμα"
φωνάζει το πόστ σου.
Η ζωή ξετυλίγεται, μέσα
απ'την έννοια σου για τους
άλλους κι οι μικροί και μεγάλοι
πόνοι κάνουν τα συναισθήματα
πιο πλούσια και πειστικά.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Κοίτα τη γκρίνια σου δεν την χάνεις, αλλά δεν νομίζω ότι θέλουμε να τη χάσεις κιόλας. Μας κρατάει σε εγρήγορση και μας θυμίζει ότι υπάρχουν κι άλα προβλήματα στον κόσμο πέρα από αυτά του μικρόκοσμού μας.

MåvяiÐåliå είπε...

Αχ! ….και που να βρει κανείς τις συνταγές;

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Kοίτα να δεις τώρα...
:-)
Και στενοχωρήθηκα εγώ που τον είχα γεννήσει 1.230...και τώρα είναι δυο μέτρα άντρας....

Εσύ τώρα, γκρινιάρα...
Μα είναι ποτέ δυνατόν;
Εκείνο το χαμόγελο...με' την καρδιά μου!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Βασιλική είπε...

εγω δεν θα πω τιποτες...
μονο οτι θελω να εισαι καλα...

Composition Doll είπε...

Χρόοονιαααα Πολλάααα
Σ' εσένα!
Χρόοοονιααα Πολλάααα
Κι ευτυχισμένα!

Να είσαι πάντα γερό κι ευτυχισμένο, Λεμονάκι μου!!!! :)

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΥΓΙΗ!!!!!!!!!!!!!!

Φιλιά και Γλαρένιες αγκαλιές

An-Lu είπε...

Λίγη γκρίνια κάνει καλό στο ανοσοποιητικό!
;-)

lemon είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές
:)))