15.7.09

το σπίτι κοντά στη θάλασσα (*)

Οι εφιάλτες μου, ανέκαθεν, δεν είχαν τέρατα και ξωτικά, ούτε πολέμους και τρεχαλητά. Βλέπω στον ύπνο μου πως τριγυρίζω σε σπίτια όπου έζησα παλιά, χωρίς ήχο.
Δεν είναι που θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους (*), είναι που, ίσα-ίσα, δεν θέλω να θυμάμαι.
Γιαυτό μου παίζει τέτοιο παιχνίδι το μυαλό, κι όταν είμαι σκασμένη έρχονται απο μόνα τους στον ύπνο μου.
Καμιά φορά, συμβαίνει και ανάποδα.

(*) Γιώργος Σεφέρης


* * * * * * *

2 σχόλια:

renata είπε...

Μόλις όμως ξυπνάς, δεν ανακουφίζεσαι που ΄ναι μόνο εφιάλτης πια και πέρασε? :)

Αχ, αυτό το ποίημα το ξέρω και το αγαπώ :) !

Comforter είπε...

.
ΛΑΒΕ ΒΑΛΕ ΜΕΛΕτη ΚΑΙ ΔΡΑΣΙΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ >>
http://www.youtube.com/watch?v=ddpO4NKPd3g
http://www.youtube.com/watch?v=P-TiAo6fMKA&feature=channel_page
http://www.youtube.com/watch?v=WZc6-wldahM
http://www.youtube.com/watch?v=oVAsX29PZrk
http://www.youtube.com/watch?v=I3zw6KFYKww
.
.