10.4.06

I dont like mondays

Ήρθε μπροστά μου να τον εξυπηρετήσω. Εκείνη την ώρα καθόταν στο γραφείο μου μια γιαγιά. Γεννημένη το 1917. Αρχόντισσα. Ίσως με ψίγματα Αλζχάιμερ αλλά κυρία. Θα σας πω μετά.
Περίμενε όρθιος αλλά επειδή είδα τις πατερίτσες, είπα καθήστε-και η γιαγιά πετάχτηκε σαν ελατήριο επάνω για να του κάνει χώρο-κάτσε αγόρι μου, κάτσε.
Κι έκατσαν και οι δύο.
Κι εγώ να μην ξέρω για ποιόν να κλαίω, για κείνους ή για μένα, και μαζί να γελάω από μέσα μου, για την ειρωνία της κατάστασης, κι από έξω μου από ευγένεια, γιατί είμαι πωλήτρια, και για να τους κάνω να νιώθουν ευχάριστα γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου.
Την ώρα που απαντούσα στις ερωτήσεις του, η γιαγιά-για να σπάσει τον πάγο προσπάθησε-ευγενικότατα να αστειευτεί :αχ εσείς οι νέοι, με τα αθλήματα έ? Στο σκί?
Διότι φορούσε φόρμες, και γυαλιά-καθρεφτέ, στερεωμένα πάνω από το μέτωπο.
Εεε, όχι, άλλο, της απάντησε ευγενικά.
Τι, ατύχημα? Ρώτησα κι εγώ, πάλι για να νιώσει πιο άνετα, σε καμία περίπτωση για να μάθω τι συνέβη πραγματικά.
Όχι, από εγχείρηση, στη μέση μου.
Ωχ, δισκοκήλη? Μα τότε γιατί λένε ότι δεν αφήνουν προβλήματα αυτές οι εγχειρήσεις?
Όχι δισκοκήλη, άλλο. Είχε υγρό στη μέση μου, έπρεπε να γίνει η εγχείρηση, καλά που την έκανα, αυτή με έσωσε, αν δεν είχε γίνει εγκαίρως θα ήμουν εντελώς παραπληγικός τώρα. Χαμογελώντας.
Συγνώμη που ρωτάω, μα σε βλέπω τόσο άνετο να τα λες, πως είναι δυνατόν?
Και τι να κάνω? Αφού έτσι έχουν τα πράγματα. Να κάνω ότι δεν συμβαίνει? Ευτυχώς είμαι καλά και κάνω ένα σωρό πράγματα.
Οι φόρμες, αυτές είναι που μας μπέρδεψαν, νομίζει κανείς ότι είσαι αθλητής.
Είμαι. Χαμογελώντας με κρυφή περηφάνια.
Αλήθεια? Τι?
Κολύμπι. Με τους ειδικούς αθλητές.
Πω πω, σοβαρά (όλο βλακείες εγώ αλλά με εντελώς γνήσιο ενδιαφέρον).
Ναι, ναι (η γιαγιά) κάνει καλό το κολύμπι, σε όλο το σώμα, σε τέτοιες καταστάσεις, είναι γυμναστική…
Εντωμεταξύ, γράφω ταυτόχρονα, εκτυπώνω, και που και που τον κοιτώ, αναρωτιέμαι αν μπορώ να ρωτήσω κι άλλα, θέλω να μάθω, αλλά μήπως ενοχλώ, αλλά πάλι ίσως έτσι νιώσει καλύτερα, μεγαλύτερη οικειότητα, ότι οι άνθρωποι νοιάζονται για το πώς νιώθει πραγματικά, ότι εντυπωσιάζει, δεν ξέρω, είχε κάτι, μια καθαρότητα που μου έδινε περιθώριο.
Πόσο καιρό έχει?
8 χρόνια.
Πω πω, μωρό ήσουν.
Όχι, τώρα είμαι 31.
Και πριν, πριν, τι έκανες εννοώ, πριν?
Δουλειά? Είχα ένα μαγαζάκι, αλλά το έκλεισα, δεν γινόταν, και οι γονείς μου δεν μπορούσαν να το κρατήσουν.
Και τώρα, τώρα? Πως…??
Α, ε, παίρνω μια σύνταξη, από το ταμείο εμπόρων. Καλά είμαι , καλά.
Πάλι με γουρλωμένα μάτια εγώ…Παίρνω βαθειά ανάσα.
Συγνώμη, δεν θέλω να γίνω αγενής, μα πως βρε παιδί μου, που την βρίσκεις τόση δύναμη?
Χαμογελάει. Κοίτα να δεις. Ο καθένας μας κουβαλάει ένα βάρος στη ζωή του. Ε, το δικό μου ήταν αυτό. Τι να κάνω? Πάλι καλά λέω. Κοίτα γύρω μας. Να, εσύ. Ξέρω εγώ τι βάρος μπορεί να κουβαλάς εσύ τώρα? Όλοι έχουμε, κάθε οικογένεια, όλοι. Άσε που γίνεσαι δυνατότερος, σου κάνει καλό τελικά αυτό που παθαίνεις…
Σταμάτα του λέω, βουρκωμένη, θέλεις να κλαίω εγώ τώρα? Αντί για σένα, κλαίω εγώ, κοίτα τι γίνεται…
Χαμογελάει. Μούρχεται να τον αγκαλιάσω. Η γιαγιά παρακολουθεί-όσο μπορεί, κι επικροτεί, σχεδόν συνέχεια.
Εγώ δεν έχω μάτια παρά μόνο για κείνον, να χορτάσω την υγιή, ναι υγιή παρουσία του κοντά μου όσο πιο πολύ γίνεται. Τα μάτια του λάμπουν, η νεότητα λάμπει στα μάτια του, το πρόσωπο καθαρό, λευκό, με μερικές φακιδούλες, τα μαλλιά με ζελέ, πουθενά ίχνος αυτολύπησης και εγκατάλειψης. Η καρδιά καθρεφτίζεται πεντακάθαρη στο πρόσωπό του.
Πολύ χάρηκα που σε γνώρισα, πολύ.
Τον συνοδεύω στην πόρτα, γελάει που τον ακολουθώ γκρινιάζοντας ότι όλο κλαίγομαι για το τίποτα, κι ούτε ένα γυμναστήριο δεν είμαι ικανή να ξεκινήσω, μόνο κουτσαίνω πιασμένη, μετά από τόσες ώρες στο ίντερνετ. Γελάει.
Προσπαθώ να ακούσω τι μου λέει η επόμενη πελάτισσα, αγανακτισμένη με το πρόβλημά της, αλλά το μάτι μου τον ακολουθεί να βγαίνει από τη στριφογυριστή πόρτα και να βαδίζει προσεχτικά στο πεζοδρόμιο.
Μούρχεται να της πω αει στο διάολο κι εσύ και η κάρτα σου, αλλά κι αυτή, μάλλον καίγεται για κάτι, χρειάζεται κι αυτή βοήθεια, και κάπου να πει το πρόβλημά της. Χαμογελώ πάλι και την ακούω προσεχτικά.
Η γιαγιά περιμένει υπομονετικά, κι όταν είμαι πια εύκαιρη, συνεχίζει να μου μιλά για την κόρη της, που είναι στην Αμερική, πιανίστρια με όσα πτυχία πιάνου υπάρχουν στον κόσμο, από ξένα πανεπιστήμια, και είναι και καλλιτέχνης, ζωγραφίζει-το σπίτι τους είναι γεμάτο από τους πίνακές της, και γράφει και ποιήματα, είναι Καλλιτέχνης-ξαναλέει, και λάμπει το πρόσωπό της.
Αλλά τα μάτια της είναι θαμπά και κόκκινα, και τρέχουν συνέχεια. Σ αυτή την ηλικία τα δάκρυα τρέχουν από μόνα τους, μάλλον ο άνθρωπος δεν αντέχει να δει άλλα, φτάνουν τόσα, δεν αντέχει.
Σκέφτομαι ότι γιαυτό πεθαίνουν οι άνθρωποι, από κούραση. Ότι δεν γίνεται να ζεις έτσι, με τόσο παρελθόν, τόσους πόνους, τόσα προβλήματα υγείας, σαν λύτρωση έρχεται ο θάνατος, σοφά βαλμένος σ αυτή την ηλικία, όταν πια οι αντοχές είναι στα όριά τους.
Σκέφτομαι τη μαμά μου-να πάρω να της πω ότι ορίστε, μια κυρία του ΄17 μου είπε την ιστορία της σήμερα, ότι κι αυτή δε βγαίνει από το σπίτι σαν εσένα, ότι πήρε ταξί για να έρθει σήμερα-απόσταση δύο τετράγωνα, γιατί έχει πρόβλημα με τα πόδια της, και χαμηλή πίεση, πέφτει, λιποθυμάει, πόσες φορές δεν λιποθύμησε στο δρόμο.
Ότι τα παιδιά της είναι στην Αμερική, και τρέμουν γιαυτήνα, της τηλεφωνούν κάθε μέρα για να σιγουρευτούν ότι είναι καλά. Κι αυτή είναι καλά, μόνο που είναι ολομόναχη, δεν έχει κανέναν δικό της εδώ.
Αλλά ο γιος της πλήρωσε πολλά λεφτά-με πόσο καμάρι το λέει, για να της βάλει ένα πράσινο καρτελάκι στο διαβατήριό της, και τώρα μπορεί να πάει εκεί να μείνει, στην άλλη μεριά της Αμερικής, για πάντα, αλλά δεν θέλει. Δεν μπορεί την αποξένωση της γλώσσας, και της είναι πολύ δύσκολο σ αυτή την ηλικία να μάθει ξένη γλώσσα-ναι, αυτό ακριβώς μου είπε! Και η νύφη της, είναι ρατσίστρια, Αμερικάνα. Είναι ευγενική, αλλά δε χαμογελάει. Άνθρωπος που δεν χαμογελάει, κορίτσι μου…τι περιμένεις? Ενώ εσύ, δες με τι χαμόγελο με κοιτάς τόση ώρα..
Ήρθε σήμερα να στείλει λεφτά στην κόρη της, γιατί χρειάζεται φορητό υπολογιστή-έτσι τον είπε, έχει άλλον στο σπίτι, αλλά θέλει έναν και στην Αμερική, κι εκεί είναι τρεις φορές κάτω οι τιμές από ότι στην Ελλάδα, γιαυτό της τα έστειλε τώρα τα δολάρια, για να προλάβει τις εκεί προσφορές.
Της έχει κολλήσει κι ένα χαρτί στο ψυγείο, η κόρη της, τέτοιο –μου δείχνει μια Α4, που λέει για το χαμόγελο, πόσο σημαντικό είναι όλα στη ζωή να τα βλέπεις με χαμόγελο. Κι εγώ χαμογελώ.
Ρωτώ, πότε τον χάσατε τον σύζυγο? γιατί την βλέπω ότι θέλει να μιλήσει, και δεν βγαίνει από το σπίτι, οπότε ας τα πει λιγάκι, τι πειράζει που έχω δουλειά, και κυρίως που με στεναχωρούν αυτά που λέει, μερικά λεπτά δικά μου, θα την ανακουφίσουν μάλλον, τι θα μου κοστίσει?
Πάνε 8 χρόνια που τον έχασα. Και βουρκώνει. 56 χρόνια έζησα μαζί του. Και τι χρόνια. Άλλον τέτοιον άντρα δεν έχει. Μορφωμένος, καλός, μόνο καλά έζησα μαζί του. Κουβέντα ποτέ δεν μου είπε, κάνε έτσι, μην κάνεις αλλιώς. Και στα παιδιά όταν άρχισαν να καταλαβαίνουν, είπε, πρώτα τη μάνα σας, αυτή να είναι καλά.
Βουρκώνω κι εγώ. Και ταυτόχρονα γελάω με την γραφικότητά μου-μα τι δουλειά κάνω? Μήπως χάνω τον έλεγχο της κατάστασης? Μήπως βασανίζομαι από μόνη μου? Γιατί ανακατεύομαι στα προσωπικά των ανθρώπων? Όμως πάλι, μόνο στη θεωρία να μείνουμε? Αφού μπορώ να κάνω κάτι-ένα τίποτα, ένα αυτί για δέκα λεπτά, γιατί να μην το κάνω?

Η γιαγιά μου κάνει χειραψία, χάρηκα πολύ που σε γνώρισα, θα φέρω την κόρη μου να την γνωρίσεις όταν έρθει.
Να τη φέρετε, θα χαρώ πολύ. Κι αν τελικά αποφασίσετε να πάτε στην Αμερική, να ρθείτε να με χαιρετίσετε, να μην ανησυχώ ότι είστε μόνη στο σπίτι.


* * * * * * *

33 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ωραία.

Σαν ανασάνεις μια στάλα και κοιτάξεις και δεις τους ανθρώπους τί αξιαγάπητοι που είναι.

Σαν βρεις τριγύρω σου όλα αυτά που άλλοτε σου λείπουν, γιατί ξεχνάς να κοιτάς, ξεχνάς να βλέπεις.

Σα νιώσεις αυτή τη χαρμολύπη. Αυτή τη χαρά που έδωσες, (που δώσαν και οι άλλοι) την ευκαιρία στον εαυτό σου να δώσει και να λάβει ανθρωπιά, μια αληθινή κουβέντα, ένα κάτι άξιο να λογιάζεις για τη μέρα σου. Αυτή τη λύπη, που δεν είναι γεμάτες οι μέρες σου απ' αυτή τη χαρά που, το ξέρεις πάλι τώρα, είναι εφικτή.

Σα μοιραστείς τη ζωή όπως σήμερα Δεσποσύνη και την ανεβάσεις ένα σκαλί πιο πάνω, κοντά στο φως να ζεσταθεί.

Είναι κι άλλα.
Τα ξέρεις όλα.
Αλλά το πιο σημαντικό:

Ωραία.

chanana είπε...

Ακριβώς! Ωραία...

Γλαυκη είπε...

Μια τετοια εικονα ενος ανθρωπου που δεν εχει ηλικια (νεος,γερος)αλλα εχει την ικανοτητα να βλεπει ολα τα πραγματα ,μικρα η μεγαλα,ευκολα η δυσκολα με περισσια αισιοδοξια με συντροφευει, σχεδον παντα, στις "ζορικες" στιγμες.Κι ας μην βρισκεται πια κοντα μας.Να'σαι καλα Λεμονια .Με συγκινησες.

Composition Doll είπε...

Είδες?

:)))))))))))))))))))))

Konstantinos είπε...

Μου 'χει μείνει καρφωμένο ένα χαμόγελο τώρα και δε λέει να ξεκολήσει..

("μα τι δουλειά κάνω?" είσαι απίστευτη..)

:))))

Mirandolina είπε...

Ωραία μου, μπορώ να καταθέσω δύο φιλιά στα μαγουλάκια σας;

mosaic είπε...

xexe..εισαι σε καλό δρόμο. σε πολύ καλό!

Memento aka a moment in life είπε...

θα προτεινα να αρχιζατε το βιβλιο... αυτες της σκεψεις σας να τις διαβαζουν κι 'αυτοι που δεν εχουν την δυνατοτητα της τεχνολογικa ευκολης λυσης του διαδυκτιου κτλ. Εσεις και η παραγραφος εχετε ομορφυνει την βλογοσφαιρα!

Μερικες φορες το να εχεις μια δουλεια στην οποια να συναναστρεφεσαι με κοσμο, και ιδιαιτερα αγνωστο κοσμο, εχει τις ομορφιες του !

Xνούδι είπε...

καλημέρα λεμονάκι.
Καιρό ήθελα να έρθω. Τα κατάφερα σήμερα.

Καθημερινές ιστορίες, λύπης ή χαράς. Αυτές φτιάχνουν την μέρα μας. Με εικόνες και λέξεις.

:-)

Composition Doll είπε...

Καλημέρα, γλυκό μου.
Απάντηση στο μαίηλ το βράδυ.
Μέχρι τότε φιλάκια.

:))))

psarogata είπε...

Πόσο σοφά μίλησε ο νεός..Αξιοθαύμαστος.
Συγκινούμαι με τις γιαγιάδες και παππούδες που βλέπω κυρίως στο λεωφορείο,γιατί οι δικοί μου έχουν πεθάνει,που στο βλέμα τους,στους τρόπους τους κρύβεται μια ιστορία και προσπαθώ να τη διαβάσω.Και συγκινούμαι τόσο πολύ όταν σκέφτομαι πώς σκέφτονται οι ανθρωποι όταν νιώθουν ότι η ζωή λιγοστεύει.Κοντά στο θάνατο των ίδιων και αγαπημένων τους προσώπων φαίνονται τόσο διάφανα τα συναισθήματα τόσο αληθινά..Και όταν μιλάνε για το παρελθόν σκέφτομαι πάντα τα καταγάλανα μάτια του παππού μου όταν μιλούσε για τη ζωή του.Πόσο εύθραστη γίνεται η ψυχή σου μετά από τόσες εμπειρίες.Και έτσι όπως λες γλυκιά μου φεύγουν τα δάκρυα δίχως να το καταλαβαίνεις.
Μου αρέσει πολύ να σε διαβάζω.

An-Lu είπε...

Ωραία....κάτι τέτοιες εμπειρίες μας κάνουν να θυμόμαστε ότι είμαστε -και-άνθρωποι!

Λαμπρούκος είπε...

Λεμονίτα τον τελευταίο καίρό ανεβάζει ς γλυκόπικρες ιστορίες. Μήπως να ξαναγίνει κανένα φεστιβάλ ντοκυμαντέρ μικρού μήκους?

Citronella είπε...

Θησαυροί κι οι τρεις σας:))
Δεν ξέρω για ντοκυμανταίρ, αλλά πάντως για ταινία μικρού μήκους μπορώ να σας φανταστώ σίγουρα!

Απολλώνια είπε...

Λεμονάκι καλησπέρα!

Ο άνθρωπος είναι αξιοθαύμαστο πλάσμα, εξελίσεται ακόμη και κάτω απο δύσκολες συνθήκες...

Η ιστορία σου μου έφερε ένα χαμόγελο αισιοδοξίας και σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό.

υ.γ. Για τα περασμένα-σταναχωρημένα: οι αριθμοί έιναι μόνο αριθμοί. Εγώ αγαπώ ένα 41 που στην πραγματικότητα είναι 16.

;)

Φιλιά πολλά!

Λίτσα.

orlando είπε...

Τι ωράιο ποστάκι Λεμονιά!
Το διάβασα δυο τρεις φορές !
:)

Katerina ante portas είπε...

Ποτέ δεν αγαπούσα τις Δευτέρες, απο Τετάρτη έστρωνε το πράγμα. Αλλά μια τέτοια ιστορία, φτιάχνει την εβδομάδα lemon μου!
Φιλάκια!

lemon είπε...

Τι να σας πω όλους, εκτός απο ευχαριστώ πολύ-πάλι?
:)

Χαμογελούσα και σήμερα στη δουλειά-μόνη μου, διότι σχεδόν κάθε επαφή είναι αφορμή για συζητήσεις και αναλύσεις... (λες να γίνω κι εγώ απο το γραφείο??!!!)

cinematia είπε...

Mia mera diaforetiki loipon.Na pou h ka8hmerinothta den einai pote h idia.Kati 8a deis,kati 8a akoyseis.Arkei na exeis matia anoixta k aytia etoima na afougrastoun!Kalh vdomada!

Butterfly είπε...

Παρόλο που ήμουν ίσως η πρώτη που πήρα μια γεύση από την ιστορία πριν την γράψεις, με έκανες και ανατρίχιασα ξανά, όπως και όταν μου περιέγραψες όλο το σκηνικό.

Φιλάκια γλυκιά μου

trol είπε...

Πολύ όμορφο post. Έμεινα με χαμογέλο και λίγο βουρκωμένη. Στο γραφείο.

Non Private Life είπε...

Please welcome a new blog in the town

www.nonprivatelife.blogspot.com

Thank you

Marina είπε...

Lemon, το κείμενο μου άρεσε. Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες είναι συνήθως πολύ δυνατοί. Εχουν ένα πρόβλημα που φαίνεται και το δέχονται καλά. Ομως στον τομέα "αγάπη" έχουν προβλήματα γιατί υπάρχει μεγάλη απέχθεια στην ΕΛΛΑΔΑ, λίγος κόσμος τους θέλει για "περαιτέρω". Και αυτό είναι πάρα πολύ λυπηρό.

dora in e-space είπε...

Γι'αυτό σ'αγαπώ τόσο :))))
Γιατί είσαι αληθινός άνθρωπος.
Σ'ευχαριστώ δημοσίως που έγινες κουμπάρα και νονά μας. Νομίζω οτι η κόρη μας είναι πολύ τυχερή που την λάδωσε τέτοια ψυχή.
Να ζήσεις πολλά-πολλά χρόνια γιά νάσαι δίπλα της.

Ζίτσα είπε...

xairome pou to apopsino taksidi sto diadiktio me efere sto blog sou

pragmatika eniosa kati periergo diavazontas to

efxarista sinaisthimata me plimirisan

sorry gia ta greeklish

Epicuros είπε...

Αν και η ζωή είναι πιό καλή συγγραφέας από τους συγγραφείς, όμορφη ιστορία!

mosaic είπε...

εεε....άσχετο

αλλά το Lifexperiment χρειάζεται ένα σχόλιο σου στο σημερινό post

Γιουτζίν είπε...

Λεμονάκι, you don't like mondays, what about fridays?
Πού είσαι, ανησυχώ, έχεις μέρες να συν-γράψεις.
Ρουφάς τα συναισθήματα του κόσμου, ή σε έχει ρουφήξει ο ήλιος;
Άντε, σήμερα βρέχει!

ellinida είπε...

Τι ξεχωριστός ΑΝΘΡΩΠΟΣ που είσαι λεμονάκι . :)
Καλησπέρα όμορφη ψυχή !

chanana είπε...

Εϊ πού είσαι;;;;;

Πάνος είπε...

Μου άρεσε πολύ - για την ακρίβεια, πάρα πολύ!

mickey είπε...

Εκφράζω απλά και ταπεινά το θαυμασμό μου για αυτό και για άλλα ποστάκια σου!

synas είπε...

Νέα ειδικότητα:
τραπεζικός ψυχολόγος.
Μια χαρά. Γιατί συνήθως...