το μέτρον: ο Άνθρωπος

Η ζωή, ο Θάνατος
κι αναμεσίς
η Τέχνη (η ποίηση)
όπου καταξιώνει τη ζωή,
την διαιωνίζει,
και το θάνατο καταργεί.

Γι΄αυτό, προς τι, γιατί
η "στράτευση", η σάτιρα, τα πείσματα, το μίσος
που δεν τους δίνει, πέρα ως πέρα, καμιά
σημασία η ζωή
κι ο θάνατος δεν στέργει
όλως διόλου
ναν τα ξέρη.

* * * * * * *
"Να αντισταθούμε δια της ποιήσεως".
Το αισθάνθηκα προχθές στην έκθεση "Νίκος Εγγονόπουλος: είμαι ζωγράφος και ποιητής". Όμως όχι κατά λέξη, όχι στον πληθυντικό, όχι με την λέξη αντίσταση, όχι με τη μορφή μάχης.
Αυτό που είχα στο νου μου ήταν περίπου "να μην ξεχνώ την ποίηση στην καθημερινότητά μου, πως μπορώ να στηρίζομαι σ αυτήν, γιατί μόνο αυτή είναι που έχει σημασία, μόνο αυτή μπορεί να σε υψώσει από το έδαφος, να σε πάει παραπέρα.
Όταν θυμηθείς πως υπάρχει η ποίηση τότε έχεις ένα λόγο να ζεις".

Ακριβώς όπως είπε ο ποιητής: η ζωγραφική και η ποίησις με παρηγορούν και με διασκεδάζουν.
Κι επίσης ο ζωγράφος: How rich art is.If one can only remember what one has seen,
one is never without food for thought or truly lonely,
never alone.

* * * * * * *

ποτέ πια

How rich art is.
If one can only remember what one has seen,
one is never without food for thought or truly lonely,
never alone.

(Vincent Van Gogh to Theo, Laeken, 15 November 1878)

* * * * * * *

thought for food

Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να φωτογραφίσεις ένα πιάτο με γιουβρλάκια-to-be; Η ομορφιά της ολοστρογγυλότητάς τους μήπως;

Mental multivitamin

Μεταφράζω παρακάτω ένα μέρος από το ποστ της 31 Αυγούστου του αγαπημένου μου μπλογκ Mental multivitamin. Γιατί εκτός που είναι γεμάτο θετικές σκέψεις και βιβλία, και φθινόπωρο και ηρεμία, είναι ο τρόπος που είναι γραμμένο που γέμισε την καρδιά μου και θέλησα να μοιραστώ.
Γιατί λέει πώς εκτός από μαρμελάδες και σάλτσες, μπορείς να μαζεύεις εικόνες και σκέψεις, για τους χειμώνες.
Και γιατί μου έφερε στο νού αυτό, που με συντροφεύει πάντα: ...food for thought...never alone...

Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες μου για το αντίθετο, φαίνεται πως το καλοκαίρι έχει, στην πραγματικότητα, τελειώσει… ή, ακριβέστερα, αργοπεθαίνει μπροστά στα μάτια μου.

Θα μελετήσουμε έξω σήμερα.
Θα εξασκηθούμε μετά το φαγητό.
Θα διαβάσουμε στον ήλιο.
Θα φύγουμε με βιβλία και κουρελούδες και φαγητό, στα επόμενα τέσσερα λεπτά αφότου πατήσω το «publish post».

Θα πάμε και θ’ αποθηκεύσουμε αυτές τις βουτυρένιες-κίτρινες-ηλιόλουστες μέρες, για εκείνα τα κρύa πρωινά του Ιανουαρίου, που τα πάντα γίνονται γκρίζα, τόσο απότομα και ολοκληρωτικά που κάνουν τον κάθε ένα να βογκάει με μια λυπημένη έκπληξη.

Και θα είμαστε εκεί τότε, με τις κατάλληλες λέξεις και τις πιο χαρούμενες σκέψεις, επειδή σήμερα πάμε να τις μαζέψουμε.

* * * * * * *

food for thought

Μετά το θάνατό τους, για τρεις ημέρες οι άνθρωποι μένουν σ' ένα οίκημα όπου τους δίνεται το παρακάτω θέμα: επιλέξετε μια στιγμή της ζωής σας, μιαν ανάμνηση που θέλετε να διατηρήσετε, την πιο ευχάριστη, κι εμείς θα την ξαναζωντανέψουμε για σας. Θα την δείτε για μια τελευταία φορά και μετά, καθώς η μήμη σας θα αδειάσει για πάντα, αυτήν θα την πάρετε μαζί σας. Θα ειναι το μόνο πράγμα που θα θυμάστε, στην αιωνιότητα.

* * *

Ω, πόσο διαφορετικά πράγματα θυμούνται οι άνθρωποι. Ένα χάδι στο γόνατο (της μητέρας), τα ροζ πέταλα της αμυγδαλιάς (που πέφτουν με το αεράκι της άνοιξης), τα σύννεφα (σα λευκό μαλί της γριάς) σ' ένα ταξίδι με αεροπλάνο...

Κάποιος επέλεξε να μην ξεχωρήσει τίποτε, αρνήθηκε να επιλέξει. Άλλος δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τίποτε, θυμόταν πολλά αλλά τίποτε ξεχωριστά ευχάριστο: ανακάλυψε άναυδος πως όλη η ζωή του ήταν μια ευθεία.

* η ταινία after life του Hirokazu Koreeda