8.2.07

είναι κάτι μέρες...

Αν ήσουν εδώ, θα πηγαίναμε στης Μαρίας σήμερα το βράδυ, που μας κάλεσε για Τσικνοπέμπτη, τα τέσσερα κορίτσια, με τους άντρες τους.

Τα χέρια μου-και το μυαλό μου, είναι παράλυτα.

Θέλω, να δω τις φίλες μου, δεν είναι αυτό. Περνάμε ωραία μαζί.

Πριν μια ώρα, ψάχνοντας μια φωτογραφία με τις δύο μικρούλες μου μαζί, για να φέρω να τη βάλω στο καδράκι στην κουζίνα μας, μου φάνηκαν τόσο πολλές οι φωτογραφίες με τις φίλες μου-αυτές που βγάζουμε κάθε φορά που βγαίνουμε οι τέσσερις για να βλέπουμε πως εξελισσόμαστε (!) μέσα στο χρόνο, που αποφάσισα (επιτέλους) να τις απομονώσω από τις υπόλοιπες και να τις βάλω στο άλμπουμ που έχει χαρίσει σε όλες μας-ακριβώς γιαυτό το σκοπό, η Ανατολή. Τις ξεχώρισα και τις έβαλα. Σταματούσα σε όλες. Αλλού ήμουν κλαμένη, αλλού έλαμπα, αλλού ήμασταν μετά από λογομαχίες, αλλού ήταν συγκινητικά (όπως τότε που κόψαμε τη δική μας-βασιλόπιτα της παρέας, στα τέσσερα, μέσα στον Ανατολικό)…

Πονάει το κεφάλι μου, κι απ΄ έξω ακούγονται δυνατά ποντιακά εδώ και ώρες. Θέλω ησυχία, να κλείσω τα μάτια και να σταματήσουν όλα.

Άμα ήσουν εδώ, θα πηγαίναμε. Το ξέρω πως θα σου άρεζε, θα γνώριζες και τους άντρες τους. Θα γνώριζαν κι αυτοί εσένα. Παιδιά δεν θα έχει-μου το λένε πάντα σαν να είναι ένα επιχείρημα για να πάω… Βέβαια, εγώ τα κατάφερα έτσι, ποιόν μπορώ να κατηγορήσω?

Τι γκρίνια, Χριστέ μου, τι γκρίνια. Απ΄ το τίποτα, για το τίποτα…
Νομίζω ότι γεννήθηκα παραπονούμενη και στραβομουτσουνιασμένη, κι έτσι θα πεθάνω. Τόσα χρόνια, τόσες κουβέντες, τόσες σκέψεις, τόσα επιχειρήματα, κι ακόμη δεν μπόρεσα να το τακτοποιήσω αυτό, να βγάλω αυτήν την ξινίλα από τα μούτρα μου…Ποιο μπιζέλι, εδώ έχω ολόκληρη μπιζελόσουπα κάτω από το στρώμα μου… Και το πιο αστείο είναι ότι δεν μπορώ να έχω ξεκάθαρη εικόνα για τον εαυτό μου, συχνά-πυκνά νιώθω πως ότι με σημάδεψε πιο πολύ στη ζωή μου (ή, ήρθε κι έδεσε μ΄ αυτό που είμαι αληθινά-μία που δεν τολμάει να διαφωνήσει και γιαυτό βρίσκει ομορφιά και αξία σε κάθε τι-όσο και το νιώθει λίγο- που έχει), είναι η Πολυάννα που διάβαζα μικρή…

Τελικά θα κάνω αυτό που μπορώ, θα μείνω σπίτι. Και θα στεναχωρήσω (προσβάλλω να πω?) τα κορίτσια για ακόμη μια φορά. Για άλλη μια φορά θα με λυπηθούν, θα νευριάσουν, θα με κουβεντιάσουν, θα μου τηλεφωνήσουν την ώρα του μεγάλου κεφιού και θα προσφερθούν να έρθουν να με ξεκολλήσουν από το σπίτι.

Όμως, αν ήσουν εδώ, θα πηγαίναμε.

Τώρα έχω να αντιμετωπίσω και την δική σου επιτίμηση-εκτός αυτής των άλλων, με τον εαυτού μου που δεν καταλαβαίνω πρώτον απ΄ όλους.

Ήταν μια εφιαλτική μέρα σήμερα-στη δουλειά. Κρυώνω εκεί που κάθομαι, και εκτός από την πρακτική πλευρά του θέματος-όταν κρυώνεις πως μπορείς να δουλέψεις? πώς να κουνήσεις τα χέρια σου, πώς να γράψεις? έχω και την θεωρητική-αυτή που είναι γέννημα του (ξινο)μυαλού μου: να νιώθω το γεγονός ότι κρυώνω σαν προσβολή στην προσωπικότητά μου… Θέλω να δουλεύω ήρεμα, δεν θέλω να με πιέζουν, να με τρέχουν, κουράστηκα, είναι τόσα χρόνια πια. Δεν αντέχω. Θέλω να φύγω, θέλω να σταματήσω, να μην βλέπω κανέναν τους, να μην βγαίνω από τη ζέστη και την ησυχία του σπιτιού μου…

Λοιπόν, άμα ήσουν εδώ, θα πηγαίναμε, στο υπόσχομαι. Και θα το ευχαριστιόμουν τελικά, το ξέρω καλά. Κάθε φορά που με πίεσα να βγω ενώ δεν ήθελα (καθόλου) τελικά πέρασα πολύ ωραία-το παραδέχομαι. Και θα χαιρόντουσαν και τα κορίτσια. Κι αυτό θα μου έδινε μεγάλη χαρά. Και δεν θα πίστευαν ότι είμαι παράξενη, ή αγενής, κι ότι δεν κάνω καμιά προσπάθεια. Και δεν θα είχα αυτό το βάρος ότι τους στεναχωρώ.

Τώρα αυτό να το ποστάρω?




* * * * * * *

10 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Σε καταλαβαίνω. Είναι μερικές μέρες που αναζητάς κάποιον να αγκαλιάσεις, να του πεις τον πόνο σου και μόνο στέκεις να κοιτάς μία οθόνη κι ένα δάκρυ που αντανακλάται στα υγρά κρύσταλλά της σαν να γλιστρά πάνω της, αλλά εκείνο τρέχει προς τα ακρόχειλά σου. Η αλμύρα του δακρύου είναι η γεύση της μοναξιάς, αλμυρή και πικρή. Ο πόνος που προκαλεί η καυστική δραστική του ουσία είναι ίδια με της έλλειψης συναισθηματικής επαφής, ανάγκης ορμέμφυτης να πούμε σε κάποιον τον πόνο μας και τον προβληματισμό μας.

Natalia είπε...

Γιατί να μην το ποστάρεις;
Σκέψεις τρυφερές, σκέψεις δικές σου μα τόσο δικές μας.
Κι αυτή η νοσταλγία τι γλυκόπικρη γεύση έχει......!

Alkyoni είπε...

κι εγώ το ίδιο θα ρωτήσω με τη Ναταλία..
αν μπορείς φυικά κι αν νιώσεις έτοιμη
(Απορία...στα σχόλιά μας γιατί δεν απαντάς ποτέ)
καλή σου μέρα :)

Ανώνυμος είπε...

se xairetw apo tis vroxeres vryxelles! sou exw xanasteilei sxolia.mpainw na se diavazw-esy mou kaneis klik-
irtha apo salonica 1 vdomada prin gia erasmus.
eniwsa ayto pou les pros stigmin,na xefygeis apo kathimerines katastaseis pou se kourazoun.
to zitima einai pws opou kai na pas kouvalas mzi sou ta viwmata sou,tis idees sou.
alla an thes na kaneis mia kainourgia arxi, mporeis.
den xerw an sou aresei i douleia sou i ti kaneis mono gia na vgaleis ta pros to zein alla an kourastikes skepsou ti allo tha mporouses na kaneis sti parousa fasi pou na se gemize.
epeidi exw niwsei opws niwtheis gia kapoio diastima, to na ta ekfrazeis -kai eidika opws ta ekfrazeis- einai poly lytrwtiko kai eimai sigouri pws eisai atomo pou xereis na gemizeis tin kardia sou k to myalo sou.
olga

roxanne είπε...

Λεμονιά ,
κατ ΄αρχάς αφήνω ένα χάδι στο χέρι σου.

Τον πόνο να τον γελάμε και όχι να μας κλαίει . Δες τα όλα από την αστεία τους πλευρά , πίστεψε με παντού υπάρχει μια , αρκεί να διαλέξεις το γέλιο και όχι το κλάμα.

:*

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Καλώς έπραξες και το ποσταάρησες. Για να το βλέπεις, να μην ειναι μια σκέψη σου που πάει έφυγε, "πέταξε" και την άλλη/τις άλλες φορές να μην κακοκαρδίσεις τους φιλους, εσύ να μη μείνεις μόνη, παραπονεμένη και δακρυσμένη αλλά και εκείνος, να φροντίσει να είναι κοντά σου.
(κι' αν είχε δουλειά; αυτό δεν το σκέφτηκα...)
;-)

φεγγαροαγκαλιασμενη είπε...

..την επομενη φορα να πας..οπωσδηποτε να πας..ισως αυτος να μην ειναι πια εδω..εισαι ομως εσυ γλυκια μου..υπομονη..

dora in e-space είπε...

Δεν θα σου πω "και γιατί να μη το ποστάρεις;", θα σου πω όμως "και γιατί να μην πας;". Τι σημασία έχει που δεν ήταν εκεί η φυσική παρουσία του; Αφού είναι πάντα μαζί σου, τον κουβαλάς στην καρδιά σου και στο μυαλό σου και στην ψυχή σου. Εχασες μιά έξοδο χαρούμενη και σιγά μη τις ένοιαζε τις φίλες σου που θα ήσουν μόνη. Αφού ξέρουν ...
Μου θυμίζεις τον άντρα μου ώρες-ώρες. Δεν μπορείτε να ησυχάσετε, να ηρεμήσετε, να πείτε "αχ, αυτό είναι". Κάτι σαν τρώει πάντα μέσα σας, λες και φοβάστε τόσο πολύ να είστε ευτυχισμένοι, που ψάχνετε αιτίες γιά να μην είστε.
Χαζούλα, τρέχα στον καθρέφτη και κυτάξου και χαμογέλα στον εαυτό σου και πες "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!!!!"
Και που κρυώνεις στη δουλειά μη σε νοιάζει, σε λίγο φεύγεις :))

Memento aka a moment in life είπε...

Ελπιζω να βρεχει τωρα στη Θεσ/νικη... τουλαχιστον να μεαλαγχολει κι ο καιρος και να σου κανει την πιο καλη παρεα... Μερικες φορες, η μελαγχολια μπορει να ειναι γλυκεια, και να καταληξει σε ηρεμια, σε χαλαρωση, σε ψυχικη γαληνη...
Αν παλι ΔΕΝ βρεχει, τοτε μη χαλιεσαι αλλο, βγες εξω... παρε ανασες, ανασες Θερμαικου... πιες κι ενα ποτηρι κοκκινο μπρουσικο κρασι, φαε και κανα παίδακι... "τσικνισε" το σημερα... Να εισαι καλα Λεμονια, η στενοχωρια δεν σου ταιριαζει!

Juanita La Quejica είπε...

Για να το ποστάρεις, καταλαβαίνεις ήδη πόσο δύσκολος είναι αυτός ο δρόμος... της μοναξιάς της γεμάτης what if, wish you were here κλπ. Και δεν τον αντέχεις πια, σε κούρασε.
Πιστεύω ότι ετοιμάζεσαι να στρίψεις, να πας σε μονοπάτι καλά στρωμένο, να ξεκουραστείς από το κακοτράχαλο της μέχρι τώρα διαδρομής. Κοίτα στο δρόμο να μαζέψεις φραουλίτσες, κερασάκια και τα σχετικά και άσε τα λεμόνια για το αυγολέμονο Λεμονάκι!
Λίγη προσπάθεια ακόμα χρειάζεται.