10.4.08

με λίγα λόγια


Με λένε Δέσποινα, όχι τόσο γιατί γεννήθηκα την παραμονή του δεκαπενταύγουστου, όσο γιατί έτσι έλεγαν τη μαμά του μπαμπά μου (που την έχασε στα 5 του).

Τα μαλλιά (όπως και τα μάτια μου) είναι πολύ σκούρο καφέ, πολλά και φουντωτά-είναι το μόνο από λιοντάρι που έχω (απ’ έξω μου. Μέσα μου έχω κι άλλα).

Δεν με θυμάμαι ποτέ να μην είμαι ερωτευμένη. Τα τραγούδια όμως δεν τα μπορώ, γιατί με κάνουν και κλαίω.

Όλος ο τέντζερης με τον αρακά έχει αδειάσει κάτω από το στρώμα μου-με ενοχλούν τόσα πράγματα που είναι σίγουρο πως είμαι πριγκίπισσα…

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι κάθε πρωί μόλις ανοίξω τα μάτια, είναι «πάλι ; α, δε αντέχω άλλο, δεν θέλω…».

Κυκλοφορώ στο σπίτι, στη δουλειά και στο δρόμο πάντα μ' ένα στυλό στο χέρι.

Στον τοίχο έχω δύο τεράστιους χάρτες-έναν παγκόσμιο κι έναν της Ευρώπης. Τους έβαλα για να ταξιδεύω τουλάχιστον με τα μάτια μέχρι να έρθει η ώρα του ταξιδιού, αλλά και γιατί ήταν ένα απραγματοποίητο όνειρο του μπαμπά μου: αυτός που όργωνε τη Χαλκιδική μ’ ένα αυτοκίνητο με τρύπιο ψυγείο όταν δεν υπήρχαν παρά χωματόδρομοι γιατί λάτρευε τη ζωή και τους δρόμους, ονειρευόταν σαν έρθει η ώρα να αποσυρθεί (λες και θα μπορούσε!) να έχει το δικό του χώρο, μ' ένα χάρτη κρεμασμένο στον τοίχο.

Κάτω από το κρεβάτι μου έχει σκόνες, διότι δεν φτάνει παντού η ηλεκτρική (που δεν βάζω και πολύ συχνά πια, στα πλαίσια ενός προγράμματος απαγκίστρωσης από τις εμμονές μου: δεν μπορώ να ξεκουραστώ αν δεν είναι καθαρό το σπίτι. Τελευταία προσπαθώ να το μπορώ, και πρέπει να ομολογήσω πως τα πάω αρκετά καλά!).

Άμα σπάσει κανένα βάζο, είτε μόνη είμαι είτε με παρέα, αφού το μαζέψω για να μην πατήσουμε τα γυαλιά, το ξεχνώ αστραπιαία, γιατί αρκετά εξαρτημένοι είμαστε από τα αντικείμενα, φτάνει.

Μ' αρέσει εδώ που είμαι αυτή τη στιγμή, ούτε που το είχα ονειρευτεί-ελπίσει, πως θα μπορούσα να είμαι καλά, ήρεμη, σε άλλη πόλη, μακριά από την οικογένειά μου, με αλλαγές στη δουλειά, με ελαχιστότατα αντικείμενα από το σπίτι μου. Όμως φάγαμε μανιτάρια με σάλτσα και χυλοπίτες, είδαμε ένα γιαπωνέζικο κινούμενο σχέδιο, έχει ησυχία, βραδάκι, υγεία. Τι άλλο να θελήσει κανείς;

Εύχομαι ένα μωρό. Και υγεία. Και να μη δω δικό μου άνθρωπο να υποφέρει.

Στο χρόνο ταξιδεύουμε παρέα, με γιαπωνέζικες ταινίες, με τα βιβλία της Λίαν Χέρν, στη Ιαπωνία των γκεισών και των σαμουράι…

Αν έπιανε φωτιά κι έπρεπε να εγκαταλείψω το σπίτι ξαφνικά μέσα στη νύχτα μάλλον δεν θα έπαιρνα τίποτα. Μόνο τους ανθρώπους μου.

Θυμάμαι τη Τζίνι και το τζίνι, το Κούγκ-φού με τον Ντέιβιντ Κάρανταιν, το Ποιος Ανακάλυψε τη Δύση με τους Μακέχαν, το Εγώ ο Κλαύδιος, τον Άγιο… (έχω δει πολύ, πάρα πολύ τηλεόραση στη ζωή μου!).

Τα ζώα δεν μου αρέσουν καθόλου να είναι δίπλα μου ζωντανά. Ούτε σκυλιά, ούτε πουλιά, ούτε γάτες, τίποτα.

Ούτε τα ρούχα μ αρέσουν. Αν ήταν δυνατό θα ζούσα χωρίς ρούχα…

Αδυναμία τώρα τι είναι; Μάλλον το ότι είμαι ανίκανη να σταματήσω να τρώω για να χάσω κανένα κιλό...

Προτερήματα δε θα πω: το ποστ αυτό είναι ήδη πολύ μεγάλο..!

Το άσχημο στον χαρακτήρα μου είναι ότι συχνά την ψωνίζω με όλα (και κυρίως με όλους) και κλείνομαι σαν σαλιγκάρι στο σπίτι μου και βράζω στο ζουμί μου μέχρι να μου περάσει. Όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερο χρόνο μένω μέσα.

Επαναλαμβάνω συνεχώς: δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο, δεν μπορώ να το αντέξω και αυτό…

Χαχαχαχα, ωραίο ανέκδοτο αυτό με το επάγγελμα! Λοιπόν, αν δεν ήμουν τραπεζικός θα ήθελα να είμαι συγγραφέας, να έχει το γραφείο μου ένα παράθυρο στη θάλασσα, στοίβες χαρτιά και βιβλία, και ησυχία. Μοναξιά και ησυχία. Να μη λύνω κανενός πρόβλημα πια, μόνο τα δικά μου (αν προλάβω).

Μου αρέσουν οι πίτσες που έχουν πράσινη πιπεριά.

* Το ντιβάνι του Φρόυντ! Επειδή ρώτησε η RedHat.




* * * * * * *

10 σχόλια:

An-Lu είπε...

Το τελευταίο είναι και το δικό μου όνειρο...κάποτε...

renata είπε...

Λεμονίτσα μου, αυτά του λιονταριού να τα εξωτερικεύεις πιο συχνά. ;)
Αυτό που γράφεις για τους χάρτες είναι πολύ συγκινητικό.Εύχομαι όλα τα ταξίδια να τα πραγματοποιήσεις κι ό,τι εύχεσαι να γίνει.

Πολύύύ χαίρομαι που σε γνώρισα και που είσαι φίλη μου! :)

Faraona είπε...

θα σου πηγαινε οντως πολυ να ησουν συγγραφεας.Διαθετεις εξαιρετικα ονειροπολο τροπο ν αντιμετωπιζεις την ζωη και βλεπω οτι εχεις πολλες ομοιοτητες ,μα πολλες, με καποιον που ειναι συγγραφεας και τον γνωριζω καλα γιατι τυχαινει ναναι αντρας μου.
Mια χαρα δηλαδη...
Να ευχηθω αυτο που ευχεσαι και να σου αφησω και μια μεγααααλη αγκαλια.

μαρία είπε...

καλημερα δεσποινα,

χαιρομαι τοσο πολυ ,νιωθω οτι εισαι καλα ψυχικα,που ζεις
χαιρεσαι ,νευριαζεισ, γκρινιαζεισ αλλα ζεις.
μακαρι να ανακαλυψεισ και αλλουσ δρομουσ φωτεινουσ.

[το σ το γραφω επιτηδεσ ...]
φιλια

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

"...Ούτε σκυλιά, ούτε πουλιά, ούτε γάτες, τίποτα..."

Χαχαχαχα........
Και έχω 5 από δαύτα....
;-)))

ΤΕ-ΛΕΙ-Ο και ξέφυγες εντελώς από το κλασικό ερωτηματολόγιο. Το δούλεψες τύποις αυτοβιογραφίας.
Ζήλεψα τα μανιτάρια με τη σάλτσα κυρία μου...

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

MAD είπε...

ΕΕΕΕ! Πρέπει να αδυνατίσουμε! θα σε μαλώσω! Ασε που έρχεται και Πάσχα και θα είμαστε πάλι μέσα σε όλες τις λιχουδιές! Γκρρρ

[Συγγνώμη για το ξενέρωτο σχόλιο, αλλά δεν άντεξα μετά τη δήλωσή σου στην ανάρτηση]

Καλό ΣουΚού :-D

elf είπε...

aaa! έχεις διαβάσει τους μύθους των Οτόρι! κορυφαίο! :)

RedHat είπε...

Δέν έμαθα τίποτα που να μην ήξερα αλλά γνώρισα ενα καινουριο λεμονάκι.
Και έχεις δίκιο.Πάντα στα μάτια μου ήσουν μια μικρή αέρινη πριγκιπισσα που μας έκανε την χάρι να ειναι μαζί μας .
Σου ευχομαι ολόψυχα να αποκτήσεις οτι επιθυμείς και να συνεχίζεις να εισαι η πριγκίπισα μου.

Juanita La Quejica είπε...

Εύχομαι από βάθους καρδιάς να αποκτήσεις το μωρό σου.
Και αν πάλι δεν τύχει, έχεις ήδη πολλών ειδών ευλογίες στη ζωή σου. Προφύλαξέ τις, ζήσε τις στο μάξιμουμ!

είπε...

情趣用品,A片,AIO,AV,AV女優,A漫,免費A片,日本AV,寄情築園小遊戲,情色貼圖,色情小說,情色文學,色情,色情遊戲,一葉情貼圖片區,色情網站,色情影片,微風成人, 嘟嘟成人網,成人,成人貼圖,18成人,成人影城,成人圖片,成人影片,UT聊天室,聊天室,豆豆聊天室,尋夢園聊天室,080聊天室,080苗栗人聊天室,080視訊聊天室,視訊聊天室情趣用品,A片,aio,av,av女優,a漫,免費a片,aio交友愛情館,a片免費看,a片下載,本土自拍,自拍,愛情公寓,情色,情色貼圖,色情小說,情色文學,色情,寄情築園小遊戲,色情遊戲,嘟嘟情人色網,一葉情貼圖片區,色情影片,情色網,色情網站,微風成人,嘟嘟成人網,成人,18成人,成人影城,成人圖片,成人貼圖,成人圖片區,成人小說,成人電影