1.12.09

πιο away

Το πρωί επιχείρησαν να μου πάρουν το πορτοφόλι από την τσάντα. Στο μετρό, ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες. Είχα μείνει τελευταία και τρία μικρά πίσω μου-απόρησα που κόλλησε στην πλάτη μου ενώ γύρω ερημιά. Έκανα ένα βήμα μπροστά κι αυτό πάλι ένα βήμα κοντά μου. Τότε κατάλαβα, γύρισα και του είπα τι πας να κάνεις (το κουμπί της τσάντας μου ήταν ήδη ανοιχτό κι έτρεμα) και μου απάντησε στα ξένα, κάτι πως είναι Βούλγαρος και δεν καταλαβαίνει. Τρία μικρά ήτανε, στην ηλικία της ανεψιάς μου. Τον κοίταξα στα μάτια, ακόμα απορώ πως γίνεται να μην νιώθουν ντροπή. Από το πρωί αυτό σκέφτομαι. Νιώθω κάτι σαν βιασμένη.
* * *
Η πρώτη πελάτισσα της μέρας πήρε την κάρτα μου και το τηλέφωνο των παραπόνων δηλώνοντας πως δεν θα το αφήσει αυτό έτσι, θα το πάει δικαστικά. Διότι την ενημέρωσα ότι ο κοσμοτέ σταμάτησε να χρεώνεται στην κάρτα της (και έμεινε απλήρωτος) γιατί όταν δήλωσε (τηλεφωνικά) απώλεια κάρτας, η νέα κάρτα που βγήκε είχε άλλο νούμερο και όφειλε να ειδοποιήσει γιαυτό την κοσμοτέ. Εκείνη επαναλάμβανε συνεχώς πως “εδώ έχουμε σοβαρές δουλειές να κάνουμε και η τράπεζα “ψυχανεμίζεται”... Άσχετη εντελώς δεν είναι αυτή η λέξη?
Εγώ πάλι, τέρας ψυχραιμίας.
* * *
Η διπλανή μου συνάδελφος χώθηκε επιθετικά σε κουβέντα που είχα με πελάτισσα με σκοπό να τη βάλει στη θέση της-αφού δεν το έκανα εγώ και ήμουν πολύ μαλακή απέναντί της. Το αποτέλεσμα ήταν να της πω μην ανακατεύεσαι, δεν θέλω να μιλάς έτσι σε πελάτες, εγώ έχω άλλο τρόπο, άφησέ με ή πάρτην στο γραφείο σου και ανέλαβε εσύ. Και άρχισε τα τι εννοείς πως εγώ είμαι απότομη και αγενής, και της είπα μη βάζεις κουβέντες, δε σε χαρακτήρισα, είπα ξεκάθαρα τι ακριβώς ήθελα να γίνει, κι εκείνη συνέχισε κι άλλο, τι εννοείς πως είμαι τρελή και δεν μπορώ να συνενοηθώ...
Κάποιος θα τρελαθεί εκεί μέσα σύντομα πάντως, στα σίγουρα....
* * *
Έκανα και παρατήρηση-εγώ η τέλεια-στην αδελφούλα μου από το τηλέφωνο: αν ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου σήμερα, δεν θα μετάνιωνες πχ που δεν ήρθες μόνη σου Αθήνα, να σε πάω στη Στοά του βιβλίου και να κάνεις μόνη βόλτες στους δρόμους?
Ότι αρέσει σε μένα, δηλαδή, καμία σχέση με ότι εκείνη ονειρεύεται.
Και μετά σκέφτηκα, αν ήταν η δική μου τελευταία μέρα στη γη, θα μετάνιωνα που πέρασα τόσα χρόνια, τη μισή μου ζωή ακριβώς, εξηγώντας σε ανθρώπους που δεν έχουν την καλή θέληση να καταλάβουν τον τρόπο λειτουργίας μιας εταιρίας, τον οποίο δεν επέλεξα εγώ, ούτε τον επικροτώ, αλλά έτσι βρε παιδί μου έχουν τα πράγματα, και η εταιρία είναι ιδιωτική στο κάτω-κάτω, έχει τους κανόνες της, τον τρόπο λειτουργίας της, το τιμολόγιο της, τους λογής-λογής υπαλλήλους της. Έχει και τμήμα παραπόνων.


* * * * * * *

9 σχόλια:

renata είπε...

Πιο away δε γίνεται, λέμεε! :D

"Εγώ αυτό κάνω, έτσι μπορώ και οι άλλοι μπορείτε άμα θέλετε και να πνιγείτε, αλλά δε με αφορά!" Αυτο εξέλαβα ;)

Π.Κ. είπε...

Τα εισέπραξα όλα όσα γράφεις!!!...

Don't worry, be happy!

Ιφιμέδεια είπε...

Μιά πολύ δύσκολη μέρα λοιπόν.
Νομοτελειακά η αυριανή θα είναι καλύτερη. Το λέει και η Σκάρλετ ο'Χάρα στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

Καλά έκανες και τα έγραψες εδώ. Ας έχει μιά εντελώς χρηστική χρήση (επίτηδες το γράφω έτσι) αυτό εδώ το κανάλι επικοινωνίας. Μήπως και μειωθεί το μέγεθος του νυχτερινού εφιάλτη.

Και πολύ καλά κάνεις που δεν μαλώνεις και δεν φωνάζεις. Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ (γι'αυτό σε καταλαβαίνω) συνεχίζουμε να διεκδικούμε τον τρόπο που θα αντιδράμε, την επιλογή να μην μαλώνουμε, να μην φωνάζουμε, να μην τσακωνόμαστε.

Juanita La Quejica είπε...

Εύχομαι να σου δωθεί η ευκαιρία να κάνεις κάτι θετικό αποκλειστικά για σένα σήμερα, κάτι που θα σε κάνει να ξεχάσεις το στραβό πρωινό και να νοιώσεις αυτή την γλυκιά ζεστασιά που έχουμε τόσο ανάγκη για να μπορούμε να ζούμε, εκτός από το να επιβιώνουμε.

librarian είπε...

Να έρθω εγώ στην Αθήνα να με πας βόλτα στη στοά του βιβλίου;;;
Χαχα, απόλαυσα ιδιαίτερα τις περιπέτειές σου. Πες μου, υπάρχει κανείς που να μην τα έχει ζήσει όλα αυτά;;;;

monoprint είπε...

Κουράγιο καλή μου, πάει πέρασε.

Kevlarsoul είπε...

Πέρασα και εγώ μια βόλτα απο εδώ απο τα παλιά λημέρια!
Παρεπιμπτόντως, το πόστ με τη ρώσικη ταινία καταπληκτικό. Εχώ δει πολλά αποσπάσματα και ξέρω την ιστορία!

Butterfly είπε...

Καλό μου λεμονάκι, μου έλειψες. Πάντα θα περνάμε τα ίδια με την δουλειά. Πάντα θα μας πονάει που δεν μπορούν να μας καταλάβουν, είτε οι διπλανοί μας, είτε οι απέναντί μας.
Εσύ να κάνεις τις βόλτες σου στην στοά του βιβλίου και την επόμενη φορά που θα κατέβω Αθήνα θα έρθω να με πας.
Μου έχεις λέιψει πάρα πολύ.
Να είσαι παντα καλά
Πολλά φιλιά

Katerina είπε...

Στον αγ.Παντελεήμονα και την πλ.Βικτωρίας αυτά είναι τόσο συνηθισμένα περιστατικά που δεν ενοχλείται πλέον και η αστυνομία..
Φαντάσου να μπουν και στην εκκλησία και να αρπάξουν τσάντες αμέριμνων εκκλησιαζομένων..
Μετά κατηγορούν τον κοσμάκη που ξεσηκώθηκε..