1.10.11

μπλε

Η θάλασσα που δεν ανήκει σε κανέναν (ένας λόγος που σε ανακουφίζει), που είναι αρμυρή όσο πρέπει (όχι όπως η Νεκρή θάλασσα). Τη νύχτα, κάποτε, φωσφορίζει, σα μαύρο μετάξι σκισμένο ξαφνικά που αφήνει να φανεί λίγη άσπρη σάρκα.

Κάποτε λυπούμαι που δεν έτυχε να μείνω εδώ στην Αλεξάνδρεια όλον αυτό τον καιρό της προσφυγιάς που μ' έκαναν να σκορπιστώ στους πέντε αγέρηδες. Κάτι θα είχα κάνει, έστω και με τούτη τη θάλασσα, έστω και με τούτο το λιμάνι. Τα ποτάμια δεν παρηγορούν, θέλουν χαρούμενη καρδιά. Το ίδιο ο Σηκουάνας, το ίδιο ο Τάμεσης, το ίδιο και ο Νείλος. Τα ποτάμια σ' αφήνουν πάντα πίσω, καθώς κυλούν, μ' αυτά που έχεις, πίκρες, βασανα, απελπισίες. Η θάλασσα λυτρώνει.

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Δ'

3 σχόλια:

renata είπε...

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον ποιητή :) Η θάλασσα, η μεγάλη μάνα, μας γιατρεύει.

Η φωτογραφία είναι εκπληκτική.

Teteel είπε...

Η θάλασσα λυτρώνει!!!
Ναί!!!
Η φωτό Φανταστική!

Καλό μήνα να έχεις!

librarian είπε...

Απόλυτα! Ευτυχώς που την έχω δίπλα μου για να παρηγορούμαι!
Η εικόνα φωτογραφία ή πίνακας;