on the disposal of things

Όταν έχεις χρόνο διάβασε αυτό το ποστ της Kate Davies, πήγαινε στο λινκ για το stroke, στο λινκ με τα υπέροχα παπούτσια της που πούλησε κι αυτό για τα βιβλία που ξεφορτώθηκε. 
(Όπου προσπαθώ να μάθω ότι πετώντας από πάνω μας πράγματα, ελαφραίνουμε και πετάμε).

(*) noun

     the action or process of throwing away or getting rid of something

ruthless

Σήμερα ένα σκυλάκι (πιτμπουλάκι μάλλον, μωρό) με κοίταξε μέσα από το τζάμι της βιτρίνας όπου το είχαν βάλει προς διάθεση στη Θηβών, με λυπημένα ματάκια. Μα το θεό, για πρώτη φορά στη ζωή μου βρέθηκα τόσο κοντά στο να το πάρω και να του δώσω όση αγάπη χρειαζόταν για να ξεθολώσει το βλέμμα του, να ξεφοβηθεί, να ηρεμήσει  και να γελάσει.
Νομίζω ότι δεν κοιτάζουν όλα τα μικρά/προς διάθεση ζώα έτσι, σκεφτόμουν πως ίσως αυτό ήταν πολύ συναισθηματικό, και πού να ήταν άραγε η μανούλα του.

(*) adjective

     having or showing no pity or compassion for others.

winter landscape

Μην τύχει και πέσει μπροστά σου πίνακας Φλαμανδού χειμωνιάτικος. Αρχίζει τότε μια χιονοστιβάδα -σχεδόν κυριολεκτικά μιλώντας- ονειροπόλησης που ποτέ δεν καταλήγει. Χρόνια τώρα. Ποιος να ξέρει άραγε το γιατί.

~ Lucas van Valckenborch (1535-1597)

οι άνθρωποι και οι κατάσκοποι

Ο καθηγητής της φυσικής αγωγής που χρησιμοποιούσε ως σύντροφο δεν φάνηκε μια μέρα συνεπής στα καθήκοντά του. Την επομένη τον σχόλασε και είπε και ξήλωσαν τους καθρέφτες από την κρεβατοκάμαρά της.

Κατασκευάζει πάντα πολλά γλυκίσματα, τα οποία στέλνει σε φιλανθρωπικές εορτές. Τηλεφωνιόμαστε συχνά. Την τελευταία φορά μου ανακοίνωσε πως λογάριαζε να ξαναστραφεί στη θρησκεία. Μαζί με τη φροντίδα ενός μικρού κήπου, είναι μια υγιής απασχόληση για μια γριά κυρία που ποτέ δεν ασχολήθηκε ν' αποκτήσει φίλους.

~ Michel Deon, Τα άγρια άλογα, εκδ.Χατζηνικολή

(Μετά από τριάντα πάνω-κάτω χρόνια ξαναδιάβασα αυτό το βιβλίο που μου είχε αφήσει τόσο έντονη εντύπωση τότε.)

Σάββατο βράδυ

Είδα αυτό, κι έτσι όπως είναι βράδυ, και ησυχία, και κρύο έξω, και ζέστη με υγρασία μέσα, θυμήθηκα που φτιάχναμε κάτι τέτοια όταν ήμασταν μικρά, κολλούσαμε κάτι πλαστικά ψηφιδάκια σε χαρτόνι, μου ήρθε η μυρωδιά τους-ή να είναι η μανιταρόπιτα που μόλις έσβησα στο φούρνο;
Πάντως, χάλια-τότε. Καλύτερα, ναι, καλύτερα τώρα, δε θέλω να γυρίσω πίσω καθόλου, ούτε μήνα, ούτε λεπτό.

Emergency Hat: the making off

the making of

To νήμα είναι katia island και το σχέδιο λέγεται off the cuff (βλ.raverly).

ποίημα

Εκεί που πήγαινα απάντησα ένα μεγάλο φουντωμένο δέντρο

τόσο χαριτωμένο, τόσο όμορφο, που είπε η καρδιά μου: φανέρωσε κάποια μυστικά!

Τι νόημα έχει να ψηλώσεις τόσο μες σ' έναν κόσμο εφήμερο;

Αυτό είναι σημάδι έπαρσης. Έλα τώρα, ταπεινώσου.

Να στολίζεσαι με τόση χάρη, να φτιασιδώνεσαι τόσο πολύ

ενώ η καρδιά είναι στραμμένη στο Θεό, ποιά η ανάγκη, τι ποθείς;

Γερνάν τα δέντρα, κυλάει ο χρόνος, το πουλί ξαποσταίνει

στα κλαδιά τους μόνο για μια φορά.

Κι όμως σε σένα πουλί δεν κούρνιασε, ούτ' ένα περιστέρι, ούτ' ένας

φραγκολίνος.

Μια μέρα θα χαθείς. Το μπόι σου θα σωριαστεί στη γη,
τα κλαδιά σου θα μπούνε στην πυρά, θα βράσει το καζάνι,
το μέταλλο θ' ανάψει.

Αν είναι μυστικό το μυστικό σου, τόπος ο τόπος σου,
σε ποιά γη νάναι άραγε η θέση σου, ε δέντρο, εσένα ρωτώ.

Γιουνούς, εσένα οι δικές σου οι ελλείψεις είναι αμέτρητες.

Αντί να ρωτάς το ξερό δέντρο για το δρόμο, βάδιζε και προσπέρνα.

~ Γιουνούς Εμρέ, Εισαγωγή-Μετάφραση-Σχόλια Πολύμνια Αθανασιάδη, Εκδόσεις Απάμεια 1996

the bishop's wife (1947)

Πάντως, όπως και νάσαι, όσο όμορφος και να έχεις υπάρξει, όσο διάσημος, όσο ευτυχισμένος, στο τέλος γίνεσαι μια πλακίτσα μ' ένα ονοματάκι και μια ημερομηνιούλα από κάτω, χρυσά ή πρασινισμένα δεν έχει σημασία, σε διαβάζουν σαν μια πληροφορία και προσπερνούν.

Polly Ann Young (center) with sisters Loretta Young (left) and Sally Blane (right)

Link: http://allanellenberger.com/tag/polly-ann-young/

CBGB

Πόσο πολύ μ' αρέσει να βλέπω ταινίες με μουσική. Και ταινίες που λένε την ιστορία ανθρώπων που υπήρξαν στ' αλήθεια. Και ταινίες που καταγράφουν ιστορίες που συνέβησαν αλλά αλλά δεν είναι ευρύτερα γνωστές. Να μια τέτοια ταινία.
Σίγουρα όχι δεκάρι αλλά αξίζει να την έχει δει κανείς.

το σπίτι με τα εφτά αετώματα

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην ομοι-ομορφιά των χρωμάτων!

Το βιβλίο το ξεκίνησα πριν δυό μέρες και υπολογίζω να το τελειώσω σε άλλες δύο. Αυτό είναι καινούργιο τώρα, εμπίπτει στο βάλτε στόχους στη ζωή σας για να μην περνάει ο χρόνος χωρίς να το καταλαβαίνετε.

Είναι υπέροχο. Με μια κουβέντα μπορώ να πω ότι είναι όπως πρέπει(!) να είναι ένα βιβλίο: λέει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, η παλαιική γραφή που μοιάζει με Ντίκενς και με Λώρενς Στέρν είναι απολύτως γοητευτική, έχει χιούμορ και μυστήριο και δράμα και ιστορία αγάπης, και ανυπομονείς να το ξανανοίξεις για να ξαναμπείς μέσα του. Τι άλλο να ζητήσεις από ένα βιβλίο;

βιολέτες του Μάρτη

Την Τριλογία του Βερολίνου (του Philip Kerr) δεν την τελείωσα. 

Διάβασα την πρώτη ιστορία (Οι Βιολέτες του Μάρτη) και μου ήταν αρκετό-δεν θέλησα να μείνω άλλο σε αυτή την ατμόσφαιρα.

Είναι στο ίδιο μοτίβο όπως όλες οι αστυνομικές ιστορίες (βιβλία και σειρές): ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, πρώην αστυνομικός, εξυπνάκιας, που πίνει, καπνίζει κι αρέσει τις γυναίκες.

Τα μείον: Η μετάφραση. Ο συνδυασμός αστυνομικού με πολιτική (εποχή προ-ναζισμού στο Βερολίνο) που εμένα δεν μου αρέσει καθόλου. Πολλά γερμανικά τοπωνύμια, δρόμοι, πλατείες, γειτονιές, που -παράξενο- συνήθως με ενθουσιάζουν και με ταξιδεύουν σε μια άγνωστη πόλη. Εδώ με μπέρδευαν, δεν ήθελα καν να μπω στον κόπο να βρω πού βρίσκονται στο χάρτη ή να κρατήσω σημειώσεις.

Όλα αυτά είναι προσωπικά-τι να πω; Δεν ταιριάξαμε.
(Σε αντίθεση με τον Ιζζό που -δεν μπορώ ακόμα να το χωνέψω- ξεκίνησε να γράφει τόσο μεγάλος και πήγε και πέθανε τόσο μικρός, και δεν πρόλαβε να γράψει πολλά βιβλία.)

ο γατόπαρδος (ΙΙ)

Όταν η οικογένεια μπήκε μέσα στην άμαξα (η πάχνη είχε διαποτίσει τα μαξιλάρια), ο Ντον Φαμπρίτσιο είπε πως θα επέστρεφε με τα πόδια, λίγη δροσιά θα του έκανε καλό, είχε ελαφρύ πονοκέφαλο. Η αλήθεια είναι πως ήθελε να βρει λίγη παρηγοριά κοιτάζοντας τα άστρα. Ψηλά στον ουρανό υπήρχαν ακόμη μερικά στο ζενίθ. Όπως πάντα, η θέα τους τον εμψύχωσε. Ήταν μακρινά, παντοδύναμα και ταυτόχρονα υπάκουα στους υπολογισμούς του. Το αντίθετο ακριβώς των ανθρώπων, που ήταν πάντα πολύ κοντινοί, αδύναμοι και παρ' όλα αυτά ατίθασοι.

~ Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Ο Γατόπαρδος, η φωτογραφία από το βιβλίο Γράφοντας τις ζωές των άλλων, του Χαβιέρ Μαρίας (κεφάλαιο Ο Τζουζέππε Τομάσι ντι Λαμπεντούζα στο μάθημα).

μια καλή, μια ανάποδη...

...όπως η ζωή.

Πήγα χθες εκεί, αλλά δεν μου άρεσε κανένα μαλλί. Πήρα το μαύρο-γκρι μόνο, και ξεκίνησα τον σκούφο. 
Αποφάσισα ότι με εκνευρίζουν που δεν αγαπούν αυτό που πουλάνε. Και που δεν το γνωρίζουν καλά. Και που μου μιλάνε στον ενικό. 
Η αντίστοιχη κυρία που μου έστειλε τρεις κούκλες νήμα-βαμμένο στο χέρι παρακαλώ, από το The Skye Shilasdair Shop, στο άκρον-άωτον της Ευρώπης (δείτε το χάρτη παρακαλώ, δείτε πού ακριβώς βρίσκεται το μαγαζί...) μου έστειλε κι ένα σωρό μειλ, πριν και μετά την αγορά, για να με ενημερώσει ότι δεν θα είναι ολόιδιο το χρώμα λόγω διαφορετικής παρτίδας, για να μάθει αν έλαβα το πακέτο, αν είμαι ευχαριστημένη και τι έφτιαξα.
Όχι, δεν ζητάω πολλά. Το προφανές περιμένω.

ο γατόπαρδος

Θέλω να γράψω οτι Ο ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΣ είναι ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ότι (ευτυχώς, ευτυχώς) έτυχε μιας εξαιρετικής μετάφρασης στα ελληνικά από την Μαρία Σπυριδοπούλου.
Αλλά σκέφτομαι ότι όλα αυτά ακούγονται τόσο βαρύγδουπα, τόσο κοινότυπα, τόσο υπερβολικά.

Από την άλλη, ένα μεγάλο ποσοστό των βιβλίων που διαβάζω-για να μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο- είναι σαβούρα (δεν θα ψάξω για καλύτερη λέξη), είναι σπατάλη του χρόνου μου (για να μην αναφερθώ στο χρήμα, στο χώρο στη βιβλιοθήκη, στο χαρτί κλπ).
Όταν ενθουσιάζομαι θέλω να πω σε όσους φίλους & αγνώστους ξέρω ότι διαβάζουν "διάβαστο, δώστου μιαν ευκαιρία και θα δεις". 
Από την άλλη είναι αυτό το περί ορέξεως που με φρενάρει.

Επί της ουσίας: Ο Γατόπαρδος (ονομασμένος έτσι από το οικοσημο της οικογενείας) είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Giuseppe Tomasi di Lampedusa, το οποιο εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Αναφέρεται σε κομμάτια από την ζωή του προ-προπάππου του συγγραφέα (στο βιβλίο ντον Φαμπρίτσιο Σαλίνα) στην Πάλμα (στο βιβλίο Ντοναφουγκάτα), της οικογενείας του, και επεισοδίων από την σχέση του με τον αγαπημένο του ανεψιό (στο βιβλίο Τανκρέντι Φαλκονέρι).

Το γεγονος ότι έχει γίνει ταινία (την οποία δεν έχω δει ακόμα) από τον Λουκίνο Βισκόντι, ο οποίος μετέφερε στον κινηματογράφο αριστουργηματικά τον Θάνατο στη Βενετία του Τόμας Μαν (με τον Ντερκ Μπόκαρτ) και τον Ξένο του Καμύ (με τον Μαρσέλο Μαστρογιάννι) είναι κι αυτό ένα επιχείρημα υπερ της αναγνώσεως του βιβλίου, δεν είναι;

~ Ο Giuseppe Tomasi di Lampedusa (1895-1957), φανατικός βιβλιόφιλος και άνθρωπος χαμηλών τόνων, παντρεύτηκε μια από τις πρώτες ψυχαναλύτριες στην Ιταλία, την Λεττονή πριγκίπισσα  Αλεξάνδρα Βολφ-Στόμερσι και πέρασε την (εύκολη, αριστοκρατική, χωρίς ανάγκη να εργαστεί) ζωή του περνώντας πολλές ώρες μόνος του και διαβάζοντας.

η οδύσσεια ενός

Κοίτα τι πήρα χθες απο τη βιβλιοθήκη. Είναι 1070 σελίδες, υπολόγισα ότι με 51 σελ. τη μέρα το τελειώνω σε 21 μέρες-που πρέπει να το επιστρέψω. Δεν διάβασα ακόμη τις 51 σημερινές όμως, μόνο 4. Βάζω μεγάλα πρότζεκτς στον εαυτό μου για να τον κρατώ απασχολημένο. Και για να του δείχνω ότι υπάρχουν κι άλλα σημαντικά στη ζωή, εκτός από τη δουλειά.

η ζωή μου

Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς, που μάλλον έχει να κάνει με το ότι το νέο πάντα μας τραβάει να το δοκιμάσουμε άμεσα ενώ το παλιό το θεωρούμε σίγουρο και το αφήνουμε για "μετά", δεν είχα/έχω διαβάσει ένα σωρό "κλασσικά" βιβλία ελλήνων συγγραφέων.

Τα δύο τελευταία χρόνια διάβασα Το φράγμα του Πλασκοβίτη, την Μεθυσμένη Πολιτεία του Πατάτζη, Στου Χατζηφράγκου του Πολίτη, τον Κόκκινο Τράγο του Παρορίτη, την Μενεξεδένια Πολιτεία του Τερζάκη, το Δαιμόνιο του Θεοτοκά και την Δασκάλα με τα χρυσά μάτια του Μυριβήλη.

Τι διάβαζα τόσα χρόνια; Αναρωτιόμουν έκθαμβη και θυμωμένη με τον εαυτό μου μετά από το καθένα τους. Είναι δυνατόν; Αν δηλαδή δεν έβγαιναν σε προσφορά, δεν θα είχα διαβάσει ποτέ αυτά τα βιβλία;

Δεν έχω λόγια, για το καθένα χωριστά.
Έτσι σήμερα ξεκινησα τον Λουκή Λάρα του Δημητρίου Βικέλα.

Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Βικέλα από τότε που διάβασα το Η ζωή μου. Το Από Νικοπόλεως εις Ολυμπίαν δεν με απογοήτευσε. Στον Λουκή Λάρα απολαμβάνω, απολαμβάνω τη γλώσσα.

Film Saturday

Στα μείον η μεγάλη διάρκεια της ταινίας-θα μπορούσε να είναι 1-2 ώρες μικρότερη. Όχι ότι δεν είναι απολαυστική αλλά πώς να το κάνουμε, κουράζει.
Στα συν ότι κάποιος αδαής για το θέμα παίρνει μια καλή ιδέα για την Παρισινή Κομμούνα.
Στα αναπάντεχα όμως, αυτά που δεν τα μαθαίνεις παρά όταν δεις την ταινία, είναι ο εξαιρετικός τρόπος που βρήκε ο σκηνοθέτης για να παρουσιάσει το θέμα του. Με ελάχιστους επαγγελματίες ανάμεσα στους 200 ηθοποιούς παρακαλώ.

Δεν θα σχολιάσω άλλο, στο πρώτο μισάωρο καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται κι αν θέλεις συνεχίζεις.
Βαθμολογία: Εξαιρετική.

μωβ

Το πλέξιμο, ενώ φαίνεται τόσο απλο(ικό) και εύκολο, εκτός από την θεραπευτική του ιδιότητα-στην οποία εστιάζουμε συνήθως για να το αποσυνδέσουμε από την βαρετή ασχολία των μαμάδων και των γιαγιάδων μας, έχει επίσης υπολογισμούς, και μετρήσεις, και μαθηματικά.
Αλλά πάλι, ίσως υπερβάλλω.

το χειρότερο δεν είναι πάντα σίγουρο (*)

Το βιβλίο Όλες οι Ψυχές του Χαβιέρ Μαρίας, το οποίο είναι εξαντλημένο από την αγορά, είναι το τρίτο και το καλύτερο από τα βιβλία του που έχω διαβάσει. Κι ας είναι το πρώτο που έγραψε μεταξύ των τριών.

Ναι, είναι ο χαρακτηριστικός τρόπος γραφής του Μαρίας, αυτό το πήδημα σαν μελισσούλας, του μυαλού, από σκέψη σε σκέψη, που γοητεύει όλους εμάς που, έτσι παράλογα, μπερδεμένα, κυκλικά, χαοτικά, σαν-να-σερφάρουμε-στο-ίντερνετ, σκεφτόμαστε. Κι αυτός ο τρόπος, που μας κάνει να φαινόμαστε στον εαυτό μας κάπως ψυχασθενείς μα και ταυτόχρονα κάπως πιο ιδιαίτεροι, πιο ευαίσθητοι, πιο άξιοι, είναι που μας ελκύει στον τρόπο του Μαρίας.

Κάθε κεφάλαιο του συγκεκριμένου βιβλίου είναι σχεδόν είναι μια μικρή Μαριακή πραγματεία για ένα θέμα-από τις σακούλες των σκουπιδιών μέχρι τον θάνατο. Κι επειδή η πάλη μου σ' αυτή τη ζωή είναι από το χάος να βρω την τάξη, εδώ βρήκα πως υπάρχει ένας ενδιαφέρων συνδυασμός, ένας δρόμος.

Εκτιμώ ακόμα περισσότερο την αξία του επειδή, για διάφορους προσωπικούς λόγους, η υπερένταση αυτές τις ημέρες δεν μ' αφήνει να συγκεντρωθώ για ώρα στο βιβλίο, με πιάνω όμως, μετά την ανάγνωση απλά και μόνο μιας παραγράφου, να χαμογελώ ικανοποιημένη. Που γράφτηκε. Που αυτός ο άνθρωπος ζει και σκέφτηκε έτσι. Που υπάρχει αυτός ο τρόπος σκέψης. Ο ανθρώπινος.

Νομίζω πως όποτε ξαναβλέπω μπροστά μου αυτό το εξώφυλλο θα θυμάμαι αυτές τις άσχημες μέρες που περνάω αυτό τον καιρό, ημέρες μεγάλων αλλαγών και ενηλικίωσης.

(*) πρόκειται για τον υπότιτλο του βιβλίου Το ατλαζένιο γοβάκι, του Paul Claudel