ο ψαράς

Τι θα γίνει, όλο θα τα κοιτάμε αυτά τα καράβια, δεν θα φύγουμε ποτέ;

* Anders Zorn (1860-1920), A Fisherman - St. Ives, 1888

ω, στα μαλακά, γαλάζια μαξιλάρια

Το διάβασμα είναι σαν μια παράσταση.
Ο αναγνώστης -το παιδί κάτω από την κουβέρτα, με τον φακό, η γυναίκα στο τραπέζι της κουζίνας, ο άντρας στο γραφείο της βιβλιοθήκης- παρακολουθεί το έργο. Η παράσταση είναι αθόρυβη. Ο αναγνώστης ακούει τους ήχους των λέξεων και το χτύπο των προτάσεων, μόνο με το εσωτερικό του αυτί. Σιωπηλοί τυμπανιστές με αθόρυβα τύμπανα.
Μια εκπληκτική παράσταση σ'ένα φανταστικό θέατρο.

* Ursula K. LeGuin

* Dolce Far Niente by Auguste Toulmouche

σοκολάτα και πορτοκάλι

Ένα κομματάκι γλυκό πορτοκάλι μέσα στη ζεστή σοκολάτα -η απεγνωσμένη ανάγκη για γλυκό κάνει τη φαντασία να οργιάζει- τι απόλαυση!

τριαντάφυλλα

nobility in the soul

I happened to stroll into the little church when a marriage was concluded, and the young couple had to sign the register.
The bridegroom, to whom the pen was handed first, made a rude cross for his mark. The bride, who came next, did the same.
Now, I had known the bride when I was last there, not only as the prettiest girl in the place, but as having quite distinguished herself in the school. And I could not help looking at her with some surprise.
She came aside and whispered to me, while tears of honest love and admiration stood in her bright eyes, "He's a dear good fellow, miss. But he can't write, yet -he's going to learn of me- and I wouldn' t shame him for the world!".
Why, what had I to fear, I thought, when there was this nobility in the soul of a labouring man's daughter!

* Charles Dickens: Bleak House

Χθές, στην ταινία Hereafter/η ζωή μετά, ο Matt Damon αντί να σ κ ο τ ώ ν ε ι το χρόνο του σερφάρωντας ή κάνωντας ζάπινγκ στην τηλεόραση, ξ ε κ ο υ ρ α ζ ό τ α ν ακούγοντας audio books του Ντίκενς, κοιτάζοντας το ταβάνι του.
Αυτό είναι τόσο απόλυτα ταιριαστό με την ταινία: βγαίνεις θεραπευμένος, με μιαν αίσθηση ηρεμίας, όπως ακριβώς νιώθεις με την όμορφη γλώσσα και τις σκέψεις του Ντίκενς.
Οι πρωταγωνιστές βαθειά πληγωμένοι αλλά ήρεμοι, έχουν επίγνωση των απωλειών και του πόνου τους, αλλά είναι υγιείς. Δεν το βάζουν κάτω, παρά προχωρούν παρακάτω στη ζωή τους, ήρεμοι, παρέα με τη μοναξιά τους.

χρώματα κι αρώματα

Τις προάλλες, κάτι χρωματιστές πιπεριές στο ράφι του σουπερμάρκετ με φώναξαν να τις πάρω/επέμεναν να τις κάνω ποστ.
Λίγη ώρα μετά, εκαναν γλέντι στην κουζίνα μου.

σήμερα κόψαμε την (καρυδό)πιτα!

...
θα σου γράψω μόνο για τη δουλειά σου: χαμογέλασα όταν διάβασα το βρέθηκα σε έναν άγνωστο πλανήτη και απέλπιδα προσπαθώ να συνεννοηθώ με τους κατοίκους του!
Εγώ, σχεδόν 24 χρόνια μετά, εξακολουθώ ακόμη να νιώθω ακριβώς έτσι!
Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχω και τίποτα αισιόδοξο να σου πώ.
Συχνά, συχνότατα, νιώθω να πνίγομαι, λέω μέσα μου κυριολεκτικά "έχω πέσει σε λάκκο με φίδια, δεν είναι δυνατόν"!
Από την άλλη, σε στιγμές ανθρώπινες, όπως τα χριστούγεννα που στολίζουμε όλοι μαζί το δέντρο, κι έχουμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια, συγκινούμαι πραγματικά. (Φέτος ειδικά, βούρκωσα, όταν σκέφτηκα ότι να, είναι χρόνια τώρα που το δέντρο που στολίζω είναι αυτό στη δουλειά μου, μόνο.)
Ή όταν παραγγέλνουμε και τρώμε όλοι μαζί, μαζεμένοι πάνω από ένα γραφείο, όρθιοι, μέσα από τα κουτιά, με τα χέρια ή μοιραζόμενοι 1-2 πηρούνια, ή το πρωί που στριμωχνώμαστε ένα σωρό άτομα μέσα σε μια σταλίτσα κουζίνα, ανοιγοκλείνοντας το ψυγείο, γάλατα, καφές, φρυγανιές, κουταλάκια, τότε ειλικρινά νιώθω σαν να είναι η οικογένειά μου αυτή, οι εκάστοτε άνθρωποι-διότι δεν είμαστε πάντα οι ίδιοι. Είναι όμως μια ομάδα ανθρώπων εντελώς αντιπροσωπευτικών της κανονικής (?!!) ζωής-αυτής της έξω-από-το-ίδρυμα/δουλειά.

Ελπίζω να βρεις έναν τρόπο, να ρυθμίσεις το πήγαινε-έλα σου, εποικοδομητικά (με βιβλία και μουσικές) κι ευχάριστα, ξεκούραστα, γιατί πια θα φεύγει σχεδόν όλη σου η μέρα στο δρόμο. Με τους ανθρώπους μην προβληματίζεσαι και πολύ, μην περιμένεις και πολλά, θέλω να πω-χωρίς, ελπίζω, να σε απογοητεύσω εντελώς-για καλό το λέω...

Ελπίζω οι μέρες σου εκεί, να γίνονται ολοένα κι ευκολότερες, και να δεις που θα έρθει η ώρα που θα γελάς με την αγωνία σου αυτή των πρώτων ημερων!
Δ.

my life, updated

Όχι, δεν κουράζομαι να χαζεύω με τις ώρες μπλογκς με κεντήματα, πλεκτά και βιβλία (μ'αυτή τη σειρά).

* * *

Όταν ακούγονται οι ρόδες των αυτοκινήτων πάνω στη βρεγμένη άσφαλτο τη νύχτα, φοβάμαι. Ανοίγω τη μπαλκονόπορτα, βγάζω το κεφάλι μου έξω σαν τη χελώνα, παίρνω μια βαθειά ανάσα υγρασίας, κοιτάζω το κίτρινο φως που ρίχνουν οι λάμπες του δρόμου στο βρεγμένη άσφαλτο, νιώθω ένα βαθύ πόνο στην καρδιά μου, και μετά τον κλείνω απέξω, μαζί με την πόρτα της κουζίνας.

* * *

Ταξιδεύοντας χάνεις τις αυταπάτες σου, λέει η Σώτη. Τριγυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου αυτή η φράση, από τότε που τη διάβασα, εδώ και πολλές ημέρες. Κυρίως τις ώρες που το μυαλό μου είναι μόνο του: το πρωί που περπατάω προς το μετρό κοιτάζοντας τις πλάκες του πεζοδρομίου, το μεσημέρι, οδηγώντας προς το σπίτι.
Μήπως είναι καλύτερα να μείνω στο σπίτι μου και να διατηρήσω τις αυταπάτες μου; μήπως είμαι πιο ευτυχισμένη μ'αυτά που ονειρεύομαι, κι αν τα ζήσω θα τα χάσω για πάντα;

* * *

Διαβάζω, μ ό ν ο, το Bleak House και εκπλήσσομαι από το πόσο γρήγορα προχωρώ, τώρα που δεν διαβάζω παράλληλά του άλλα βιβλία.

North & South

Αχ, οι ταινίες: το παραμύθι που γίνεται παραμυθία, παρηγοριά, και μας σώζει, απαρέγκλιτα, αλάνθαστα, πάντα!

* Το βιβλίο της Elizabeth Gaskell (1810-1865) που έγινε σειρά τεσσάρων επεισοδίων από το BBC

χιονονιφάδες

το κουβάρι και το ψαλίδι

Είσαι α-νόητη, χωρίς νόηση, χωρίς μυαλό δηλαδή.
Και, είσαι εγωίστρια, πωπώ πόσο εγωίστρια, τα θέλεις όλα όσα μπορούν να υπάρξουν, τα θέλεις όλα δικά σου.
Γιατί δε χαίρεσαι που πριν είχες το μαύρο και τώρα έχεις το φώς;
Kαι, γιατί αρχίζεις να διαβάζεις άλλο βιβλίο πριν τελειώσεις το προηγούμενο; Eίναι πολύ, πολύ κακό αυτό.
Είπε ο γιατρός.
Και, είπε, όλα αυτά δε σημαίνουν πως δε σε εκτιμώ-δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να αναρωτηθώ αν σε εκτιμώ ή όχι.
Βλέπω συνέχεια ανθρώπους με προβλήματα καθισμένους εδώ, και προσπαθώ να δω τι τους κάνει κακό (και πιθανόν δεν μπορούν να το δουν οι ίδιοι) για να τους βοηθήσω.
Σ' εσένα θέλω να δώσω ένα ψαλίδι, ν' αρχίσεις να κόβεις, να κόβεις, να κόβεις ότι μέσα στο μυαλό σου έχεις αφήσει να σε πνίγει, μέχρι να κάνεις όλο το κουβάρι κλωστίτσες μικρές και να ελευθερωθείς.


* Frederick Blum (1857-1903)

ζάχαρη και πορτοκάλι

χιόνια

As Henk Helmantel says, "One should know one's limitations and do the things one is best at."

* * *

Πέρασα όλο το απόγευμα μέσα στους πίνακες του underpainting, το οποίο-όπως όλα τα όμορφα- ήρθε τυχαία, μέσα από την αναζήτηση ενός πίνακα του Frederick Blum με μια γιαπωνέζα.
Μετά, έλαβα ως δώρο το Flemish & Dutch Painting, κι όλα αυτά μαζί ήταν σαν ένα μικρό απογευματινό πυροτέχνημα σήμερα, στην κουζίνα μου.
Η αγάπη, σαν την τέχνη, θεραπεύει/στηρίζει/παρηγορεί.

το μεσημέρι

How did it get so late so soon?
It's night before it's afternoon.
December is here before it is June.
My goodness how the time has flewn.
How did it get so late so soon?
(Dr.Seuss)

Επειδή σήμερα είμαι εξαιρετικά καλόκεφη, παρόλο το ταρακούνημα και χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο, γελάω με τον Dr Seuss και το μοιράζομαι.

τέλος χρόνου

Το σ' αγαπώ άμα σε γεμίζει το λες για να το βγάλεις από μέσα σου να μη σε σκάσει, το ίδιο και το χάδι, η αγκαλιά. Τα πράγματα πρέπει να είναι απλά.

(λέει η φίλη μου η r.)

επιστρέφοντας

-Mπορώ να δω τι έχει η τσάντα σας;
Ψαχουλεύοντας (με τα πλαστικά γάντια) βρήκε μισή κούκλα μαύρο μαλλί, ένα κουβαράκι ροζ κρεμασμένο στο δείγμα που είχα πλέξει με οδηγίες της μαμάς μου, δύο τελειωμένα καλύμματα για μαξιλαράκια (σε άσπρο φόντο) κι οκτώ μοτιφάκια χρωματιστά.
Σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε σαν κανονικό άνθρωπο (κι όχι σαν ο-επόμενος-να-περάσει-παρακαλώ), χαμογελώντας μέχρι τ'αυτιά.
-Εσείς τα φτιάχνετε όλα αυτά; Ωωω, τι καλά κάνετε, νομίζω πως σε μερικά χρόνια όλοι με τέτοια θα ασχολούμαστε πιά.

you're my crystal sea

27 of December is arrived and I think it's Saturday
Greece is turning into white and it's cold
we don't really care
I keep thinking of the way that we were met
feels like it's a fairy tale
You're the princess the most beautiful I've seen
I am just a prince.

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms
You're my sweetest kiss
You're my immortality
You're my pretty world spins inside my little mind little mind

Now we're kissing and we're saying to each other
just a little I do
But the thing is what we really want to say
it cannot be said
And I promise I will never let that death
take you from me anyway
I'll throw us stars, stars, stars
to wish we'll never die.

You're my brightest sun
You're my crystal sea
You're my loudest rhythm
Beats inside my heart
I will make you laugh
I will make you fly to the shinny skies where
where we'll live in happiness.

Mπορεί και κάθε, ΚΑΘΕ μέρα, να το ακούω αυτό το τραγούδι στον Cosmos το πρωί, την ώρα που πηγαίνω στον Άγιο Αντώνιο, εδώ και μήνες-μήνες...
Και κάθε, ΚΑΘΕ φορά ξετρελαίνομαι, λέω, χριστέ μου,τι να είναι, ποιός, πώς να ψάξω να το βρω;
Τι προσπάθησα να θυμάμαι τα λόγια, έβγαλα στυλό και τα έγραψα, έψαξα στο ίντερνετ, στο youtube, τίποτα...
Σήμερα κολυμπούσα στη μελωδία του μέσα στο μυαλό μου σχεδόν μέχρι την Πανόρμου.
Και να, έτυχε και το βρήκα πριν λίγο: έψαξα Ι will make you laugh, I will make you fly, και το πέτυχα!

* Monika: Υes I do

αν σβήσω το ποστ, θα σβήσουν και οι αναμνήσεις;

Γιατί τώρα αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου φάνηκε τρομακτικό;
Μου θύμισε που όταν ήμασταν μικρές πλησιάζαμε το πρόσωπό μας στις μπάλες και γελούσαμε (ή τρομάζαμε, ανάλογαμε με την ώρα της ημέρας και τη διάθεση) βλέποντάς το να καθρεφτίζεται πάνω τους παραμορφωμένο. Τεράστιες μύτες, φουσκωτά μάγουλα, πεταχτά μάτια. Φρίκη, ξωτικά.

Ήμασταν μόνες στο σπίτι, με τη γιαγιά η οποία καθόταν στα σκοτεινά (κι όποτε ερχόταν η μαμά και την έβρισκε έτσι καθισμένη στην καρέκλα της κουζίνας, της έλεγε τι κάθεσαι έτσι; με τρόμαξες πάλι...). Περιμέναμε να κλείσουν τα μαγαζιά για να γυρίσει η μαμά (κι ο μπαμπάς; δεν θυμάμαι) στο σπίτι.
Μετά από χρόνια, πηγαίναμε κι εμείς στο μαγαζί τα απογεύματα, γιατί πνίγονταν τέτοιες μέρες από δουλειά και χρειάζονταν χέρια, κι ήμουν μες στη φούρκα που έχανα ένα σωρό χριστουγενιάτικες ταινίες επειδή με χρειάζονταν στο μαγαζί...

Καλά που τώρα δεν είναι τότε.

μετά δεν ξέρω ακόμη

δώσε μου νερό την αγάπη σου, καθαρό σαν δάκρυ

Διαλέγετε και παίρνετε: το υγειέστατο μήνυμα της φωτογραφίας ή τον παθιασμένο στίχο του ρώσικου τραγουδιού.
Άμα μπορείς να τρώς, να κοιμάσαι και να διαβάζεις, είσαι ευτυχισμένος.
Αν όμως έχεις σαν νερό την αγάπη του, είσαι πολύ ευτυχισμένος.

* Αυτός ο στίχος έκανε όμορφη όλη την ημέρα μου σήμερα. Εγώ μεταφράζω από τα αγγλικά κι άλλοι -στην Αγγλία- μεταφράζουν από τα ρώσικα!

να στέκεις εκεί

Σε τέσσερις μέρες είναι χριστούγεννα κι εγώ έβγαλα τα καλοκαιρινά μου παπούτσια να φορέσω αύριο.
Δεν έβαλα λαμπάκια φέτος στα παράθυρα του σαλονιού, ούτε στόλισα τίποτε άλλο-πέρα από μερικά χριστουγεννιάτικα που στέκονται στη βιβλιοθήκη όλο το χρόνο.

H υψηλότερη τέχνη είναι η τέχνη των αποστάσεων, πολύ κοντά καίγεσαι, πολύ μακριά παγώνεις, πρέπει να μάθεις να βρίσκεις το σωστό σημείο και να στέκεις εκεί, κι αυτό δεν το μαθαίνεις παρά μόνο ιδίοις εξόδοις, όπως το καθε τι που μαθαίνεις αληθινά, πρέπει να πληρώσεις για να μάθεις.

* Κριστιάν Μπομπέν: η ξέφρενη πορεία