art

La casa de la palmera (1918), Joan Miró

Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid

η πέτρα της υπομονής

Πώς είναι αυτή η φωτογραφία, όλο χρώματα; Ε, η ταινία, καμία σχέση.
Αλλά όταν φεύγεις, έτσι νιώθεις, πως η ζωή είναι όλη αναπάντεχα χρώματα.

Η ταινία προβλήθηκε στο 53ο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και είναι η φετεινή υποψηφιότητα του Αφγανιστάν για όσκαρ ξένης ταινίας-όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν ανέκτοδο, αφού έχεις δει την ταινία. Όχι γιατί δεν το αξίζει το όσκαρ, το αξίζει και με το παραπάνω, μα γιατί έχεις δει την εκεί καθημερινότητα.

Θέλω να πω και για τα ρούχα της πρωταγωνίστριας. Που λες τι όμορφα δείχνει πάνω της αυτό το περίεργο χρώμα-τι περίεργο, και μετά βάζει άλλο και λες αυτό δείχνει ακόμα ομορφότερο, και το ίδιο και το επόμενο... Η ομορφιά της, ο τρόπος της, κάνουν μέχρι και τη μπούργκα να δείχνει επάνω της πολυτελές ύφασμα.

Ελπίζω να βγει στις αίθουσες.

~ από εδώ η φωτογραφία (και το τρέιλερ).

η επιδίωξη της Υπέρτατης Απλότητας

H Aνοιξιάτικη Δροσιά είχε ιδιαίτερα ανάλαφρη διάθεση εκείνο το πρωί.
Εφαρμόζοντας τις διδαχές του ταοιστικού κειμένου Λιε Τζι, σύμφωνα με το οποίο, όταν εκτελούμε τα πλεον ταπεινά έργα είναι που αφαιρούμε σιγά-σιγά τα παραπετάσματα που μας εμποδίζουν να φτάσουμε στην Υπέρτατη Απλότητα, περνούσε τις μέρες της με την κηπουρική ή καθαρίζοντας τη φυσική βάθρα όπου έπεφταν τα νερά του καταράκτη, ή πάλι, σκορπίζοντας σπόρους για τα πουλιά του δάσους.
Έτσι, επιδιδόμενη σε απλές και, φαινομενικά, στερημένες ενδιαφέροντος αγγαρείες, ένιωθε προοδευτικά να αυξάνεται μέσα της η απλότητα που βοηθάει τον άνθρωπο να φτάσει στην Κατάσταση Χωρίς Όνομα, όπου τα πάντα καταλήγουν στην ειρήνη των αισθήσεων και την απουσία επιθυμίας.
Αυτή η υψηλή κατάσταση ισορροπίας επιτρέπει σε αυτόν που θα την φτάσει να "ελέγχει δέκα χιλιάδες όντα σαν να ήταν ένα".

~ Τα Νησιά των Αθανάτων (το 3ο μέρος της σειράς Ο Δίσκος του Νεφρίτη), του Jose Freches

με ένα τραγούδι

 

There's a land beyond the vast sea 

where waves wash on the shores of happiness 

where beautiful flowers always blossom 

where worries of tomorrow can be forgotten 

Oh if once I could go to that fairytale land 

never would I leave from there like a bird

 but without wings I cannot fly, I'm a prisoner of ground

 only in thoughts that reach so far can I ever there be 

Το εθνικό ταγκό της Φινλανδίας. Απρόσμενο και απογειωτικό-σαν όλες τις ταινίες του Καουρισμάκι.
Από την ταινία Η γυναίκα με τα σπίρτα της τριλογίας του προλεταριάτου.

 ~ η μετάφραση (σε αγγλικά) είναι από εδώ, ενώ εδώ υπάρχει άλλη μια μετάφραση.

πιο ήρεμη

Σε σύγκριση με κάθε είδους υποτιθέμενες ευτυχίες, η επιστροφή στο σπίτι είναι για μένα πάντα η μεγαλύτερη. Μπορεί να ήθελα να φιλήσω τα χορταράκια του αεροδρομίου όταν προσγειώθηκα για πρώτη φορά στο Παρίσι, μπορεί να ήθελα να μείνω για πάντα μπροστά σ'ένα πίνακα σ'ένα μουσείο της Μαδρίτης, μπορεί να ξεκαρδίζομαι στα γέλια ή να απογειώνομαι σ'έναν καφέ με τις φίλες μου. Όταν όμως ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μετά από μέρες απουσίας, τότε νιώθω πως βρίσκω τον εαυτό μου, πως ξαναμπαίνω μέσα μου.

 * In Love, by Marcus Stone

ποίημα

Σκέφτομαι, πως η Ζωή ειναι μικρή-
κι ο Πόνος -απόλυτος-
και πολλοί πονούν,
μα, και τι μ'αυτό;

Σκέφτομαι πως θα πεθάνουμε-
κι η μεγαλύτερη Ζωτικότητα
δεν εξαιρείται απ'τη Φθορά,
μα, και τι μ'αυτό;

Σκέφτομαι, ότι στον Παράδεισο-
κάπως, θα πατσίσουμε-
σε μια νεα Ισορροπία-
μα, και τι μ'αυτο;

~ Emily Dickinson

art

Πρέπει να μεγενθύνεις τον πίνακα όσο γίνεται, να πιάνει ολόκληρη την οθόνη, να μπεις μέσα του. Μια αναπόληση του Οκτωβριου.
Δεν είμαι τυλιγμένη σ'ένα σάλι, σε μια ήσυχη παραλία.

Μέσα μου, είμαι τυλιγμένη σ'ένα σάλι, σε μια ήσυχη παραλία.

~ Dyce Pegwell, Kent - a Recollection of October 1858, Tate Britain

καλοκαίρι ΙΙ

Το Εργοστάσιο Εμαγιέ, που ήταν το μοναδικό εργοστάσιο παραγωγής επισμαλτωμένων σκευών στην ελλάδα, λειτούργησε από το 1927 έως το 1957 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική και κοινωνική ζωή των κατοίκων. Τριακόσιοι περίπου εργάτες , άνδρες και γυναίκες απασχολούνταν στο εργοστάσιο. Προπολεμικά, παρήγαγε κυρίως οικιακά σκεύη και επιγραφές για δημόσια ή ιδιωτική χρήση, διαφημίσεις, πινακίδες οδών κ.α.
(από το διαδύκτυο)

Περίπου διακόσια μέτρα από την παραλία της Κορησσίας στην Τζιά, στο δρόμο προς τον θερινό κινηματογράφο, βρίσκονται τα χαλάσματα του εργοστασίου εμαγιέ-του πρώτου στο είδος του στην ελλάδα.
Όταν λειτουργούσε (μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του πενήντα) είχε 7.500 εργαζόμενους-σε μια εποχή που όλοι οι κάτοικοι του νησιού ήταν 15.000. Έκλεισε όταν ο ιδιοκτήτης του πέθανε ξαφνικά: οι κληρονόμοι πούλησαν τα μηχανήματα, οι εργάτες έχασαν τη δουλειά τους και σιγά σιγά έφυγαν από το νησί. Τώρα ολόκληρο το νησί έχει 3.500 κατοίκους.
(από κουβέντα με κάτοικο του νησιού)

* εμαγιέ (émaillé)
αφορά κουζίνες και άλλα είδη μαγειρικής που έχουν επαλειφθεί με υαλώδες επίχρισμα για προστασία από διάβρωση και υψηλές θερμοκρασίες

...ουράνιο τόξο.

Το νήμα λέγεται...

οι άνθρωποι, απλά, αδειάζουν 22102012

Αντιγράφω από το  Letters of Note:

In 1969, publisher John Martin offered to pay Charles Bukowski $100 each and every month for the rest of his life, on one condition: that he quit his job at the post office and become a writer. 49-year-old Bukowski did just that, and in 1971 his first novel, Post Office, was published by Martin's Black Sparrow Press.

15 years later, Bukowski wrote the following letter to Martin and spoke of his joy at having escaped full time employment.

Όπου ανάμεσα σε άλλα, γράφει:

And what hurts is the steadily diminishing humanity of those fighting to hold jobs they don't want but fear the alternative worse. People simply empty out. They are bodies with fearful and obedient minds. The color leaves the eye. The voice becomes ugly. And the body. The hair. The fingernails. The shoes. Everything does.

art

Suzuki Harunobu, Couple under an umbrella in the snow

πόσο διατεθειμένος είσαι να ευτυχήσεις

Θέλω να μεταφράζω και να κάνω βόλτες. Να περπατάω στη θάλασσα. Ήταν για μένα μια πολυτέλεια η βόλτα στη θάλασσα που δεν τη στερήθηκα ποτέ. Το θέμα πάντα είναι τι είσαι διατεθειμένος να δεις και να γνωρίσεις και πόσο διατεθειμένος είσαι να ευτυχήσεις….

~ Από τη συνέντευξη της Ιωάννας Χατζηνικολή εδώ.

Μερικές φορές διαβάζω κάτι που μου προκαλεί τέτοια συναισθήματα που θέλω οπωσδήποτε να το μοιραστώ. Έτσι λοιπόν.

Τώρα συνειδητοποίησα πως στην ίδια χρωστάω και τη γνωριμία μου με τα βιβλία του  Μπρους Τσάτουιν (ανάμεσά τους το υπέροχο, υπέροχο Τι γυρεύω εδώ).
Κι επίσης το Άγρια Άλογα του Μισέλ Ντεόν, που είναι απο τα βιβλία που μου έχουν μείνει αξέχαστα, που εδώ και πολλά χρονια θέλω να το ξαναδιαβάσω (το διάβασα κάποτε δανεισμένο απο δανειστική βιβλιοθήκη) κι που τόσο συχνά, σε ανύποπτες στιγμές, μου ξαναέρχεται στο νου η ατμόσφαιρά του... Όταν το ξαναδιαβάσω ελπίζω να καταλάβω το γιατί.
Απορώ, τώρα που το γράφω, τι περιμένω ακόμα.

το πάρτυ

Α, μα είμαστε νεκροί για τους άλλους καθημερινά. 
Αυτό που ξέρουμε για τους άλλους 
είναι μόνο η ανάμνησή μας από τις στιγμές 
κατά τις οποίες τους γνωρίσαμε. Κι από τότε έχουν αλλάξει. 

Το να παριστάνουμε ότι είμαστε οι ίδοι 
είναι μια χρήσιμη και βολική κοινωνική παραδοχή 
που μερικές φορές πρέπει να παύει. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε
ότι σε κάθε συνάντηση, συναντάμε έναν ξένο.

~  T.S. Eliot, The Cocktail Party

καθημερινά σωσίβια

Δεν ήταν ο πιο τίμιος ή ο πιο θεοσεβούμενος άντρας, ήταν όμως γενναίος.

Ας φανταστεί η ευγένειά σας ένα επικίνδυνο φίδι με το οποίο συνεργάζεσαι και που ποτέ δεν ξέρεις με ποιά πλευρά είναι, έως ότου διαπιστώνεις πως είναι μόνο με τη δική του, και πως δεν του καίγεται καρφί για τίποτ'άλλο. 

Στο κάτω κάτω, το να χτυπηθείς καθαρά όταν παίζεται το κεφάλι σου είναι κάτι που συμφέρει πιθανόν για τη σωτηρία της ψυχής σου στην αιώνια ζωή, αλλά εδώ κάτω στη γη είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να πεθάνεις σαν ηλίθιος, με μια σπιθαμή ατσαλιού στο συκώτι σου. 

 Επιπλέον από νεαρή ηλικία είχε μάθει μια πολύ βασική αρχή για τη ζωή και την επιβίωση. Αν θέλεις μπορείς να είσαι τόσο επικίνδυνος όσο οποιοσδήποτε διασταυρώνεται μαζί σου.

~ Aρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, ο Λοχαγός Αλατρίστε. Και το φθινόπωρο.

(Η Σταυρούλα, η οποία όχι μόνο ήξερε τον Ρεβέρτε τον οποίο εγώ ανακάλυψα μόλις πρόσφατα, αλλά είχε ήδη διαβάσει ένα σωρό βιβλία του και μου δάνεισε το παραπάνω, μου έχει επίσης πει το καταπληκτικο/θεραπευτικό Όταν δεν ειμαι καλά μ'αρέσει να διαβάζω αστυνομικά βιβλία-νιώθω έτσι πως συμμαζεύω το μυαλό μου: με μια ιστορία που έχει αρχή, μέση και τέλος νιώθεις ασφαλής γιατί ξέρεις ότι κάπου θα καταλήξει και δεν θα χαθείς στο υπερπέραν.)

(Ποιά είναι τελικά τα σωσίβια; τα βιβλία; οι σκέψεις; οι φωτογραφίες; οι φίλοι; οι κουβέντες του καφέ που αναπάντεχα στρογγυλοκάθονται και πιάνουν τόσο μεγάλο χώρο στη ζωή σου; Και τι σημασία έχει, θα μου πεις. Αρκεί που υπάρχουν, σε αφθονία.)

καθημερινά θαύματα

Όταν ξεφεύγει ένα αυτοκίνητο από το δρόμο και πάει και πέφτει στα χωράφια, κι έχει ένα δέντρο, γιατί ο κόσμος πάει και πέφτει πάνω στο δέντρο; Γιατί το κοιτάζει. Ενώ θα έπρεπε να κοιτάζει εκεί που θέλει να πάει.

καλοκαίρι Ι

χειμωνιάτικος κήπος

φεστιβάλ κοριτσιών για ηττημένους στρατιώτες 

ήχος σώματος και μυαλού που μουδιάζουν (η ώρα των μπαλονιών) 

γεννημένος από σπόρο 

προς το βουνό 

προς τη σμαραγδένια θάλασσα 

η άχρηστη σπηλιά 

ωκεανός απαντήσεων 

ιπτάμενο ψάρι στον ουρανό 

ίσως πετάξω τη νύχτα 

μπορείς να το δεις από ψηλά 

νιώθω ότι τα αγόρια με ανάβουν 

σιλικόνη, απιονισμένο νερό, πικαπ και καταψύκτης 

~ Winter Garden: ΙΑΠΩΝΙΚΗ MICROPOP - 14 Σύγχρονοι Ιάπωνες Καλλιτέχνες,
στο Ίδρυμα Θεοχαράκη.

Αν μη τι άλλο, οι τίτλοι των έργων ήταν καταπληκτικοί, άξιζαν τον κόπο. Όχι εγώ, αλλά η παρατηρητική φίλη μου πρόσεξε πώς οι τίτλοι ήταν ένας κι ένας, πώς άμα τους έβαζες στη σειρά γίνονταν ποίημα από μόνοι τους.

σε επανάληψη

Σε σύγκριση με την θλιβερή ζωή οποιουδήποτε άστρου,
που τρεμουλιάζει μέχρι να εξαφανιστεί μέσα στο τίποτα,
η ζωή μου είναι πλούσια από γεγονότα.
Για παράδειγμα, μια νυχτερίδα σαν ένα μικρό μαύρο κουρελάκι
πεταρίζει μπρος πίσω γύρω από το φως της βεράντας όλη νύχτα, μαζεύοντας τα -σαν άστρα- μικρα έντομα,
πιάνοντας ένα μικρό άστρο με τα δόντια της σε κάθε πέρασμα.
Κι αυτά πετούν απρόσεχτα, από δω κι από κεί,
ανήμπορα να ξεφύγουν απ΄ αυτό το
πεινασμένο μικρό κομμάτι σκότους.

~ Ο κύριος Ted Kooser, United States Poet Laureate/Consultant in Poetry 2004, Pulitzer Prize for poetry (Delights and Shadows) 2005, πέρασε μεγάλος μέρος της ζωής του ως στέλεχος σε ασφαλιστική.

λεπτομέρειες

Άρχισα να ζωγραφίζω το τοπίο του Παρισιού, το οποίο είναι ένα τοπίο πραγματικά πολύ ιδιαίτερο, διότι η ίδια η πόλις έχει κάτι το πολύ ανοιχτό, έχει μεγάλους ουρανούς. Άρχισα σιγά-σιγά να βλέπω φως μέσα σ' αυτά τα σκοτεινά χρώματα, πράγμα που για μένα παλιά ήταν αδύνατο βέβαια. Στο Παρίσι υπάρχει τοπικό χρώμα, δηλαδή.
Ένα πράσινο στο Παρίσι, με τον ήλιο ή χωρίς ήλιο, μένει περίπου το ίδιο, η διαφορά είναι πολύ μικρή. Το ίδιο πράμα στην Ελλάδα, ο φωτισμός είναι τόσο δυνατός που ξαφνικά το χρώμα αυτό μπορεί να αλλάξει δέκα φορές. Υπάρχει μια μαγεία του φωτός εδώ που δεν υπάρχει στο Παρίσι και τελικά υπάρχει πιο πολύ ίσως χρώμα στο Παρίσι από ότι υπάρχει εδώ. Εδώ υπάρχει φως. 

~ Nτίκος Βυζάντιος, αρχεία της ΕΡΤ

to read is to fly

Βγαίνοντας έξω ο ήλιος με χτύπησε καταπρόσωπο. Ήταν σαν να επέστρεφα στη ζωή. Την πραγματική ζωή. Όπου η ευτυχία είναι η συσσώρευση πολλών ασήμαντων μικρών τίποτε. Μια ηλιαχτίδα, ένα χαμόγελο, ρούχα που στεγνώνουν σ'ένα παράθυρο, ένα πιτσιρικάς που ντριπλάρει μ'ένα κονσερβοκούτι, μια μελωδία του Vincent Scotto, ένα ελαφρύ αεράκι στο φουστάνι μια γυναίκας... 

~ Ζαν-Κλωντ Ιζζό, Η τριλογία της Μασσαλίας, σε μετάφραση Ριχάρδου Σωμερίτη

* * * * *

Ω, πόσα υπέροχα βιβλία περιμένουν ακόμα, εκεί έξω, για να τα διαβάσουμε;

~ Η φωτογραφία του Steve McCurry, ο τίτλος από το ποίημα του A. C. Grayling, από το Tea, Coffee, and Books.