κάτοικος μιας φανταστικής Γάνδης

Είναι μερικές μέρες που πεθαίνω σ'αυτή τη δουλειά-αχ αυτή η δουλειά που με έθρεψε μια ζωή, όμως και μια ζωή με σκότωσε ταυτόχρονα. Αναρωτιέμαι, τις ώρες της ημέρας που είμαι μόνη με τις σκέψεις μου και κοιτάζω τις πλάκες στο πεζοδρόμιο και τις νεραντζιές, γιατί δεν γράφω. Γιατί να γράψω.
Να γράψω για τις ομορφιές της ζωής. Για τον Μισέλ Ντεόν, για το Ένα Μωβ Ταξί, το οποίο παρά τη φρικτή του μετάφραση με έχει μαγέψει. Κατάλαβα γιατί τα Άγρια Άλογα με δάγκωσαν τότε που τα διάβασα-έχει πάνω από είκοσι χρόνια, και με κράτησαν και συνεχώς με παρακινούσαν να τα ξαναδιαβάσω. Η γλώσσα του συγγραφέα ήταν το ποίημα. 
Είναι αυτοί που γράφουν για να χαρίσουν στον κόσμο σαν λουλούδια αυτά το όμορφα που έχουν μέσα τους. Ο τρόπος του Μισέλ Ντεόν.
Έψαχνα πληροφορίες για τον Νίκο Καχτίτση.
Τι προσπαθώ να πω τόση ώρα.
Χρειάζεται ένα τέτοιο άρθρο για να δω τα σημαντικά της ζωής. Και να δω πόσο ασήμαντα είναι τα ασήμαντα.

Ηταν «δύσκολος» και εξ επιλογής εκτός κυκλωμάτων.

Στο Μόντρεαλ αγόρασε ένα παλιό μικρό τυπογραφείο.

(Η δουλειά δεν φταίει ως δουλειά καθεαυτή, είναι οι άνθρωποι που με αφήνουν άναυδη. Οι ίδιοι, παραδόξως, δεν μένουν άναυδοι. Κι έτσι, περνούν πολύ καλύτερα στη δουλειά. Που δεν τους φαίνεται σαν δουλειά γιατί περνούν ωραία.)
Μερικές φορές την ώρα της δουλειάς κάνω στοπ και σκέφτομαι ένα βιβλίο, έναν συγγραφέα, το πλεκτό μου. Για να έρθω στα ίσα μου.
Ο Νίκος Καχτίτσης έπαθε καλπάζουσα λευχαιμία και πέθανε μέσα σ'ένα μήνα. Πριν, κατοίκησε σε μια φανταστική Γάνδη και «έζησε» με τους φίλους του κυρίως μέσω αλληλογραφίας, αφήνωντας πίσω του εκατοντάδες επιστολές προς αυτούς οι οποίες, αν ποτέ δημοσιευθούν, θα αποτελούν το corpus ενός άλλου - άγνωστης μέχρι στιγμής εμβέλειας - λογοτεχνικού έργου. 

  * Τα αποσπάσματα είναι από το κείμενο του Γιάννη Μπασκόζου Το «άλλο» πρόσωπο της ελληνικής λογοτεχνίας.

Όταν έχει απεργία το μετρό, πηγαίνω στη δουλειά με το αυτοκίνητο.

Κατεβαίνοντας την Ιουλιανού, μεσημέρι. Όταν πριν από εικοσιπέντε χρόνια κατέβηκα για δεύτερη φορά στη ζωή μου στην Αθήνα, έμεινα για μια βδομάδα σ'ένα διαμέρισμα της Ιουλιανού. Πήγα με τα πόδια μέχρι τη Νομική Σχολή στη Σίνα για τις εξετάσεις της Τράπεζας βρίσκοντας τον δρόμο μόνη μου σε έναν τουριστικό χάρτη και βγήκα φωτογραφία στο Σύνταγμα φορώντας μαύρα λουστρίνια με βελούδινους φιόγκους.
Ούτε στιγμή δεν φαντάστηκα ότι θα κατέβαινα κάποτε την Ιουλιανού οδηγώντας σημειωτόν, επιστρέφοντας από την δουλειά μου.

Όταν έχει απεργία το μετρό, πηγαίνω στη δουλειά με το αυτοκίνητο.

Ανεβαίνοντας την Αγίου Μελετίου, επτά η ώρα το πρωί. Κατηφορίζει βιαστικά στο αντίθετο ρεύμα μέσα στο σκοτάδι, σπρώχνοντας ένα καροτσάκι σουπερ μάρκετ τιγκαρισμένο με παλιοσίδερα και χαρτόνια. Νύχτα. Κάθε λίγο ανάβω το καλοριφέρ του αυτοκινήτου γιατί κρυωνουν τα χέρια μου, και μετά το σβήνω πάλι γιατί ζεσταίνομαι. Φοράω δύο ζευγάρια γάντια: μάυρα, με δάχτυλα, κι απο πάνω κόκκινα χωρίς δάχτυλα, που τα έπλεξε η μαμά μου κι εγώ κέντησα πάνω τους χιονονιφάδες.

καραμέλα ματιών (*)

Αυτό ήταν το πρώτο. Μετά ήρθαν κι άλλα πολλά.
Τώρα που ξανακοιτάζω τις φωτογραφίες, συνειδητοποιώ ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ποσότητα, και -τι περίεργο- ούτε καλά-καλά το αποτέλεσμα .
Αυτό που απολαμβάνω είναι τόσο απλό που με εκπλήσσει. Είναι τα χρώματα, η υφή του νήματος, το βελονάκι, το σχέδιο, οι δοκιμές, η προοπτική.
Αυτό που μένει είναι η απόλαυση εκείνων των ωρών που προσπαθείς να συνδυάσεις χρώματα, να αποφασίσεις το σχέδιο, που φτιάχνεις, που ξηλώνεις, που σταματάς και θαυμάζεις. Που ανυπομονείς να γυρίσεις στο σπίτι για να πλέξεις. Που κουβαλάς τα πλεκτά σου στη δουλειά, που στέλνεις φωτογραφίες με μειλ, για να μοιραστείς τη χαρά σου με τους ανθρώπους.

(*) eye candy

art

o κύκλος του νερού

Το που σ' ερωτεύτηκα ήταν ένα είδος λιώσιμο, και
το που βγήκα απ' τον έρωτά μου για σένα δεν ήταν καθόλου σαν να φτιάχνεις ξανά
παγάκια απ' την ομίχλη, μα περισσότερο
σαν εξάτμιση, συμπύκνωση, και μετά βροχή
για ακόμη μια φορά.

Ο χτύπος της καρδιάς μου με κρατάει ξύπνια τη νύχτα
και δεν καταλαβαίνω τι γλώσσα μιλάει μέσα μου, έτσι
βάζω ένα στηθοσκόπιο πάνω στο στέρνο και το ενώνω
με το λάπτοπ μου,
μα και το google translate
δεν έχει βρει ακόμη πώς να μεταφράζει το νερό σε λέξεις,
ή έναν ωκεανό σε μυθιστόρημα
για το πίσω μέρος του λαιμού μιας φάλαινας.

H καρδιά
δεν είναι ποτέ τόσο απλή όσο ένα σκάφος της γραμμής.

H καρδιά
είναι ένα καιόμενο ναυάγιο κάτω από τέσσερις χιλιάδες στρώματα θάλασσας.

Ότι ήρθα να κάνω εδώ απόψε είναι αυτό-
να σώσω ότι μπορώ απ' αυτή την καταστροφή,
ώστε να μπορέσω να σηκωθώ ξανά, σαν ένας φοίνικας, μέσα στο δικό μου
δέρμα.

Σ' αγγίζω και η καρδιά μου ξανακάνει τον κύκλο του νερού.
Εξάτμιση και συμπύκνωση, και μετά,
πάντα,
αυτή η βροχή.

~ Shinji Moon, “The Water Cycle”

ευοίωνοι γερανοί

Δεν ήθελε να είναι αυτοκράτορας. Ήθελε μόνο να ζωγραφίζει. Και να γράφει ποιήματα, τα απογεύματα, με το βλέμμα του να ταξιδεύει στο κομμάτι του ουρανού που έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου του.
Ήταν μια μέρα χειμωνιάτικη, γκρίζα και παγωμένη. Όμως μέσα του ήταν γεμάτος φως: η μικρή πριγκίπισσα Ου Λινγκ είχε σκύψει το κεφάλι ντροπαλά μπροστά του και είχε ψιθυρίσει το νέο κρατώντας απαλά την κοιλιά της.
Αυτό ήταν λοιπόν. Αυτό ήταν το σημαδι που ένιωσε, όταν νωρίς το πρωί μια ομάδα λευκών γερανών κάθησε να ξεκουραστεί στην στέγη του ναού, στην απέναντι πλευρά του κήπου.
Το ήξερε πως υπήρχε κάτι παραπάνω, που δεν το είχε γνωρίσει ακόμα, κι ανυπομονούσε να το μάθει, να το νιώσει, να δεσμευτεί.

~  Auspicious Cranes, του αυτοκράτορα Huizong of Song. Mε αφορμή το βιβλίο του Ρολάν Μπαρτ, τετράδια από το ταξίδι στην Κίνα.

The Singing Butler

~ εδώ πληροφορίες για τον Jack Vettriano

Η συνταγή της ημέρας: Κοτόπουλο που σε ταξιδεύει

~ ο πίνακας του Marcus Stone από εδώ και o τίτλος από εδώ.

art

La casa de la palmera (1918), Joan Miró

Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid

η πέτρα της υπομονής

Πώς είναι αυτή η φωτογραφία, όλο χρώματα; Ε, η ταινία, καμία σχέση.
Αλλά όταν φεύγεις, έτσι νιώθεις, πως η ζωή είναι όλη αναπάντεχα χρώματα.

Η ταινία προβλήθηκε στο 53ο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και είναι η φετεινή υποψηφιότητα του Αφγανιστάν για όσκαρ ξένης ταινίας-όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν ανέκτοδο, αφού έχεις δει την ταινία. Όχι γιατί δεν το αξίζει το όσκαρ, το αξίζει και με το παραπάνω, μα γιατί έχεις δει την εκεί καθημερινότητα.

Θέλω να πω και για τα ρούχα της πρωταγωνίστριας. Που λες τι όμορφα δείχνει πάνω της αυτό το περίεργο χρώμα-τι περίεργο, και μετά βάζει άλλο και λες αυτό δείχνει ακόμα ομορφότερο, και το ίδιο και το επόμενο... Η ομορφιά της, ο τρόπος της, κάνουν μέχρι και τη μπούργκα να δείχνει επάνω της πολυτελές ύφασμα.

Ελπίζω να βγει στις αίθουσες.

~ από εδώ η φωτογραφία (και το τρέιλερ).

η επιδίωξη της Υπέρτατης Απλότητας

H Aνοιξιάτικη Δροσιά είχε ιδιαίτερα ανάλαφρη διάθεση εκείνο το πρωί.
Εφαρμόζοντας τις διδαχές του ταοιστικού κειμένου Λιε Τζι, σύμφωνα με το οποίο, όταν εκτελούμε τα πλεον ταπεινά έργα είναι που αφαιρούμε σιγά-σιγά τα παραπετάσματα που μας εμποδίζουν να φτάσουμε στην Υπέρτατη Απλότητα, περνούσε τις μέρες της με την κηπουρική ή καθαρίζοντας τη φυσική βάθρα όπου έπεφταν τα νερά του καταράκτη, ή πάλι, σκορπίζοντας σπόρους για τα πουλιά του δάσους.
Έτσι, επιδιδόμενη σε απλές και, φαινομενικά, στερημένες ενδιαφέροντος αγγαρείες, ένιωθε προοδευτικά να αυξάνεται μέσα της η απλότητα που βοηθάει τον άνθρωπο να φτάσει στην Κατάσταση Χωρίς Όνομα, όπου τα πάντα καταλήγουν στην ειρήνη των αισθήσεων και την απουσία επιθυμίας.
Αυτή η υψηλή κατάσταση ισορροπίας επιτρέπει σε αυτόν που θα την φτάσει να "ελέγχει δέκα χιλιάδες όντα σαν να ήταν ένα".

~ Τα Νησιά των Αθανάτων (το 3ο μέρος της σειράς Ο Δίσκος του Νεφρίτη), του Jose Freches

με ένα τραγούδι

 

There's a land beyond the vast sea 

where waves wash on the shores of happiness 

where beautiful flowers always blossom 

where worries of tomorrow can be forgotten 

Oh if once I could go to that fairytale land 

never would I leave from there like a bird

 but without wings I cannot fly, I'm a prisoner of ground

 only in thoughts that reach so far can I ever there be 

Το εθνικό ταγκό της Φινλανδίας. Απρόσμενο και απογειωτικό-σαν όλες τις ταινίες του Καουρισμάκι.
Από την ταινία Η γυναίκα με τα σπίρτα της τριλογίας του προλεταριάτου.

 ~ η μετάφραση (σε αγγλικά) είναι από εδώ, ενώ εδώ υπάρχει άλλη μια μετάφραση.

πιο ήρεμη

Σε σύγκριση με κάθε είδους υποτιθέμενες ευτυχίες, η επιστροφή στο σπίτι είναι για μένα πάντα η μεγαλύτερη. Μπορεί να ήθελα να φιλήσω τα χορταράκια του αεροδρομίου όταν προσγειώθηκα για πρώτη φορά στο Παρίσι, μπορεί να ήθελα να μείνω για πάντα μπροστά σ'ένα πίνακα σ'ένα μουσείο της Μαδρίτης, μπορεί να ξεκαρδίζομαι στα γέλια ή να απογειώνομαι σ'έναν καφέ με τις φίλες μου. Όταν όμως ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μετά από μέρες απουσίας, τότε νιώθω πως βρίσκω τον εαυτό μου, πως ξαναμπαίνω μέσα μου.

 * In Love, by Marcus Stone

ποίημα

Σκέφτομαι, πως η Ζωή ειναι μικρή-
κι ο Πόνος -απόλυτος-
και πολλοί πονούν,
μα, και τι μ'αυτό;

Σκέφτομαι πως θα πεθάνουμε-
κι η μεγαλύτερη Ζωτικότητα
δεν εξαιρείται απ'τη Φθορά,
μα, και τι μ'αυτό;

Σκέφτομαι, ότι στον Παράδεισο-
κάπως, θα πατσίσουμε-
σε μια νεα Ισορροπία-
μα, και τι μ'αυτο;

~ Emily Dickinson

art

Πρέπει να μεγενθύνεις τον πίνακα όσο γίνεται, να πιάνει ολόκληρη την οθόνη, να μπεις μέσα του. Μια αναπόληση του Οκτωβριου.
Δεν είμαι τυλιγμένη σ'ένα σάλι, σε μια ήσυχη παραλία.

Μέσα μου, είμαι τυλιγμένη σ'ένα σάλι, σε μια ήσυχη παραλία.

~ Dyce Pegwell, Kent - a Recollection of October 1858, Tate Britain

καλοκαίρι ΙΙ

Το Εργοστάσιο Εμαγιέ, που ήταν το μοναδικό εργοστάσιο παραγωγής επισμαλτωμένων σκευών στην ελλάδα, λειτούργησε από το 1927 έως το 1957 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική και κοινωνική ζωή των κατοίκων. Τριακόσιοι περίπου εργάτες , άνδρες και γυναίκες απασχολούνταν στο εργοστάσιο. Προπολεμικά, παρήγαγε κυρίως οικιακά σκεύη και επιγραφές για δημόσια ή ιδιωτική χρήση, διαφημίσεις, πινακίδες οδών κ.α.
(από το διαδύκτυο)

Περίπου διακόσια μέτρα από την παραλία της Κορησσίας στην Τζιά, στο δρόμο προς τον θερινό κινηματογράφο, βρίσκονται τα χαλάσματα του εργοστασίου εμαγιέ-του πρώτου στο είδος του στην ελλάδα.
Όταν λειτουργούσε (μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του πενήντα) είχε 7.500 εργαζόμενους-σε μια εποχή που όλοι οι κάτοικοι του νησιού ήταν 15.000. Έκλεισε όταν ο ιδιοκτήτης του πέθανε ξαφνικά: οι κληρονόμοι πούλησαν τα μηχανήματα, οι εργάτες έχασαν τη δουλειά τους και σιγά σιγά έφυγαν από το νησί. Τώρα ολόκληρο το νησί έχει 3.500 κατοίκους.
(από κουβέντα με κάτοικο του νησιού)

* εμαγιέ (émaillé)
αφορά κουζίνες και άλλα είδη μαγειρικής που έχουν επαλειφθεί με υαλώδες επίχρισμα για προστασία από διάβρωση και υψηλές θερμοκρασίες

...ουράνιο τόξο.

Το νήμα λέγεται...

οι άνθρωποι, απλά, αδειάζουν 22102012

Αντιγράφω από το  Letters of Note:

In 1969, publisher John Martin offered to pay Charles Bukowski $100 each and every month for the rest of his life, on one condition: that he quit his job at the post office and become a writer. 49-year-old Bukowski did just that, and in 1971 his first novel, Post Office, was published by Martin's Black Sparrow Press.

15 years later, Bukowski wrote the following letter to Martin and spoke of his joy at having escaped full time employment.

Όπου ανάμεσα σε άλλα, γράφει:

And what hurts is the steadily diminishing humanity of those fighting to hold jobs they don't want but fear the alternative worse. People simply empty out. They are bodies with fearful and obedient minds. The color leaves the eye. The voice becomes ugly. And the body. The hair. The fingernails. The shoes. Everything does.

art

Suzuki Harunobu, Couple under an umbrella in the snow