reblogged from tumblr

με βελόνες νούμερο οκτώ

Το νήμα λέγεται Katia-Triana, μου πήρε σχεδόν δυόμισι ώρες να το φτιάξω, οδηγίες εδώ κι εδώ.

χριστούγεννα

Στο σφαγείο του έρωτα σκοτώνουν μόνο τους καλύτερους,
κανέναν απ' τους αδύναμους ή τους χωρίς μορφή.
Μην προσπαθείς να ξεφύγεις από τετοιο θάνατο.
Όποιος δεν πεθαίνει απ' την αγάπη είναι σάρκα νεκρή.

— ο στίχος του Rumi
- η φωτογραφία της Citronella

ομοιοπαθητική

Τι όμορφη που είναι η Αθήνα! Πόσο μ'αρέσει να είμαι έξω στο δρόμο το βράδυ-Σάββατο βράδυ! Έφυγα με μιαν αίσθηση ότι βρε παιδι μου η ζωή είναι ωραία, ωραία. Ωραία χωρίς σημαντικό λόγο, απλά γιατί μπορώ να περπατάω στην Ιπποκράτους κι από πάνω να βρέχει. Με τα μαλλιά σγουρά, φορτωμένη την τσάντα με τα βιβλία, νιώθω (υπέροχα) ανάλαφρη και δυνατή-σαν φοιτήτρια.

(γραμμένο το Σάββατο 8 Οκτωβρίου, γυρνώντας από καφέ με τις φίλες μου στο ράδιο μπάμπλ)

* η φωτογραφία

tumblr

silezukuk: onemorerandomblog: Αγιάσσος, Λέσβος, Οκτώβρης 2011

ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου τη θάλασσα

Κάθε τόσο, στην καθημερινότητά μας, ανοίγει μια μικρή ρωγμή, η οποία όμως σε κάνει να δεις έναν κόσμο που δεν τον είχες υποψιστεί. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία κάποιες φορές σου προσφέρει το κλειδί, δε λέω για να διεισδύσεις σε αυτόν τον κόσμο που θα ήταν κάτι υπερβολικά σημαντικό, αλλά τουλάχιστον για να ακουμπήσεις το μάτι σου σε αυτή τη ρωγμή και να προσπαθήσεις να κοιτάξεις μέσα. Ειδάλλως, ξέρεις, η πραγματικότητα είναι σαν ένας τοίχος από τσιμέντο, ένας τοίχος εξαιρετικά συμπαγής.

...η εμπειρία εξακολουθεί να μας διδάσκει πως οι άνθρωποι αλλάζουν συνεχώς τη ζωή τους, αλλά ζώντας ταυτόχρονα και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα. Κι αυτό μπορεί να συμβεί για τους πιο διαφορετικούς λόγους: διότι μια μέρα είδες έναν πίνακα, διότι άκουσες ένα ποίημα, διότι συνάντησες έναν άνθρωπο, διότι ξαφνικά είδες μπροστά σου τη θάλασσα... Πρέπει να βλέπουμε τη ζωή μας σαν μια μεγάλη περιπέτεια.

Κάποια στιγμή, σ' ένα ποίημα του Αλβάρο Κάμπος λέει πως ο ίδιος υπήρξε τα πάντα: "υπήρξα ένα κορισάκι, υπήρξα ο αστράγαλος μια Αγγλίδας κοπέλας που κοίταζε τη Λισσαβώνα, υπήρξα οι ναύτες, η θαλασσινή αύρα, η πουτάνα, ο ζητιάνος του δρόμου", παρόλαυτά νιώθει πως "λείπει πάντα κάτι, ένα ποτήρι, μια αύρα, μια φράση, και η ζωή, όσο περισσότερο την ανακαλύπτεις, τόσο περισσότερο σε πονά"...
Στους στίχους αυτούς υπάρχει όλη η χαρά και ταυτόχρονα όλη η αίσθηση καταπίεσης και δυστυχίας που νιώθεις όταν γράφεις λογοτεχνία. Διότι τελικά η ζωή είναι απούσα: εσύ εφευρίσκεις διαρκώς τη ζωή, εφευρίσκεις χιλιάδες πρόσωπα, εφευρίσκεις την Ανθρώπινη κωμωδία του Μπαλζάκ, εφευρίσκεις έναν ολόκλητο κόσμο, αλλά η ζωή είναι μονίμως απούσα, κι εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, έχεις μια μόνιμη αίσθηση ανικανοποίητου.

... τα βιβλία είναι αμπαρωμένα σκρίνια που πρέπει να ανοιχτούν, που πρέπει να βρεις τα κλειδιά τους για να τα ανοίξεις, ή μερικές φορές, να τα παραβιάσεις... Άλλωστε, δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις μέσα τους... Το βιβλίο είναι ένα μυστηριώδες αντικείμενο, που πάντα ξεφεύγει από τις προθέσεις του συγγραφέα του.

* Αντιγράφω από το καταπληκτικό βιβλίο Ένα πουκάμισο γεμάτο λεκέδες
Συζητήσεις του Antonio Tabucci με τον μεταφραστή του Ανταίο Χρυσοστομίδη εφ' όλης της ύλης

i take my coffee black

Πέρασα μερικές ημέρες σε τέτοια ατμόσφαιρα κάποτε, σ' ένα ταξίδι στο Βέλγιο και στην Ολλανδία.
Ήταν μια περίεργη εποχή -τον χαρακτηρισμό τον δίνω τώρα- της ζωής μου, ήταν (για τότε) οι πιο δύσκολες μέρες που είχα ζήσει ποτέ.
Είχα μόλις χωρίσει από τη σχέση που είχα από το 19 μου. Δεν είχα πάει ποτέ ως τότε διακοπές χωρίς εκείνον, δεν είχα πάει ποτέ ως τότε διακοπές με μια φίλη που μετά βίας γνώριζα.
Μέσα στην απόγνωση των ημερών, δέχτηκα την πρόταση για να φύγω από το σπίτι, για να φύγω από το καθημερινό κλάμα μου.
Κι έτσι, γνώρισα τις θεραπευτικές ιδιότητες του ταξιδιού.
Γνώρισα ανθρώπους που δεν ξαναείδα ποτέ, κι άλλους που έγιναν μέρος της ζωής μου για ένα διάστημα. Γνώρισα τη φίλη με την οποία ταξιδέψαμε μαζί.
Έμαθα ότι μπορώ να μείνω σ' ένα μονόκλινο δωμάτιο μόνη, να κοιτάζω από το παράθυρο τη βροχή να πέφτει συνέχεια σ' έναν έρημο δρόμο μιας μικρής πόλης στην Ολλανδία, να κοιμάμαι μόνη σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με την ησυχία να ακούγεται από παντού.
Να σηκώνομαι το πρωί και να ντύνομαι, να βγαίνω έξω στο δρόμο χωρίς σχέδια, να ξεκαρδίζομαι στα γέλια με την παραμικρή αφορμή.

Τώρα ξέρω πως όλα εκείνα ήταν ένα γάντζωμα απόγνωσης πάνω στη ζωή.
Τότε δεν το ήξερα-νόμιζα πως/κι έκανα κινήσεις τυχαίες, είχα αφεθεί να με πηγαίνει η ζωή σαν φύλλο στον άνεμο, αρκεί να μην έχω να αποφασίζω μόνη μου τι πρέπει να κάνω-γιατί δεν ήξερα πως κάνει κανείς όταν μένει μόνος του.

Τώρα, δέκα χρόνια μετά, -σήμερα- κατάλαβα γιατί η ψυχή μου ηρεμεί όταν βλέπω βρεγμένους έρημους δρόμους, αμμουδιές το χειμώνα που τις δέρνει ο αέρας, φωτεινά καφέ που είναι σαν να σε καλούν να μπεις για να νιώσεις τη θαλπωρή τους. Θυμάται ότι μπορεί.

παιδάκια έχεις;

Εμείς δεν κάναμε παιδιά. Μα με τον άντρα μου είχαμε μια υπέροχη σχέση. Η ζωή μου δίπλα του πέρασε όμορφα, ήμασταν ευτυχισμένοι, η ζωή μου ήταν σαν μέλι.
Ήμασταν αριστεροί, εξορίες, στη χούντα να φανταστείς μας συνέλαβαν την ίδια μέρα.
Όχι, γιατί να στεναχωρηθώ που δεν έκανα παιδιά; Έτσι ήρθαν τα πράγματα, τι να κάνουμε;
Στη ζωή δεν πρέπει να το βάζεις κάτω ποτέ. Αρκεί να φροντίσεις να τηρείς ένα-δυό πράγματα για να μπορέσεις να ζήσεις ευτυχισμένος.
Να μην είσαι ανταγωνιστικός. Να έχεις μέσα σου καλοσύνη. Και ποτέ να μην το βάζεις κάτω. Ποτέ. Να συνεχίζεις. Μπορείς. Το πόσα μπορεί ο άνθρωπος είναι απίστευτο, όλα τα μπορεί, όλα ότι βάλει με το νου του.
Και τώρα που είναι έτσι τα πράγματα, πάλι ξέρω πως θα τα καταφέρουμε. Θα βάλουμε το κεφάλι κάτω και θα δουλέψουμε.
Ο άνθρωπος μπορεί και με πολλά, μπορεί και με λίγα. Δε χάνεται. Τα καταφέρνει.
Σε κουράζω τώρα που σου τα λέω αυτά; Να με συγχωρείς.
Είμαι γεννημένη το 1927. Έχει επτά χρόνια που έχασα τον άντρα μου.
Και τώρα που με βλέπεις να έρχομαι, είναι για τον εγγονό της αδελφής μου, καλό παιδί μα έκανε ένα γάμο χάλια-χάλια. Γι' αυτό έρχομαι και πληρώνω το δάνειό του, τι να κάνω;
Μη με βλέπεις έτσι, στη ζωή μου ποτέ δεν το έβαλα κάτω εγώ. Είμαι πολύ δυνατός άνθρωπος.

Δεν με άφησε να τη βοηθήσω να σηκωθεί από την καρέκλα. Έκανε μία, δύο, τρεις, τέσσερις προσπάθειες, κάποια στιγμή κατάφερε να σηκωθεί και να στηριχτεί στο μπαστούνι της.

soothing

* * *

Αν δεν σε ξαναδώ ποτέ
πάντα θα σε κουβαλώ
μέσα
έξω
στα ακροδάχτυλά μου
κι ως τις άκρες του εγκεφάλου μου

και στα κέντρα
κέντρα
αυτού που είμαι από
ότι έχει απομείνει.

- Charles Bukowski
- λουλούδια

Να το βαθύτερο μυστικό που ξέρει κανείς
(να η ρίζα της ρίζας και το μπουμπούκι του μπουμπουκιού
κι ο ουρανος του ουρανού ενός δέντρου που λέγεται ζωή, που γίνεται
ψηλότερο απ' όσο η ψυχή μπορεί να ελπίσει ή το μυαλό μπορεί να κρύψει)
κι αυτό είναι το θαύμα που κρατάει τ' αστέρια μακριά

κουβαλώ την καρδιά σου (την κουβαλώ μέσα στην καρδιά μου).

- EE Cummings

όλο χρώματα

Δε σ' αγαπώ παρά μόνο γιατί σ' αγαπώ.
Πηγαίνω απ' το να σ' αγαπώ στο να μη σ' αγαπώ
απ' το να σε περιμένω στο να μη σε περιμένω
η καρδιά μου κινείται από το κρύο στη φωτιά.

Δε σ' αγαπώ παρα μόνο γιατί είσαι συ αυτός που αγαπώ.
Σε μισώ βαθειά, και μισώντας σε, σκύβω μπροστά σου,
και το μέτρο της μεταβαλλόμενης αγάπης μου για σένα
είναι πως δε σε βλέπω μα σ' αγαπώ τυφλά.

Ίσως το φως του Γενάρη να καταβροχθίσει
την καρδιά μου με τις βάναυσες ακτίνες του,
κλέβοντάς μου το κλειδί για την αληθινή ηρεμία.

Σ' αυτό το σημείο της ιστορίας εγώ είμαι αυτός που
πεθαίνει, ο μόνος, και θα πεθάνω απ' αγάπη επειδή σ' αγαπώ,
επειδή σ' αγαπώ, Αγάπη, σε φωτιά και σε αίμα.

* * *

Το ποίημα του Πάμπλο Νερούδα το βρήκα στο 500 top poems του Poem Hunter, απ' αλλού οδηγούμενη και ψάχνοντας για άλλο ποίημα.
Τόση φωτιά και τόση αγάπη, μέσα σε μια μέρα τόσο γκρί, ε;
Η φωτογραφία είναι του φθινοπώρου και των χρωμάτων.

νησίδες και σωσίβια

Η σκέψη, ας πούμε, ότι αύριο θα ανακοινωθεί το νόμπελ λογοτεχνίας, είναι αρκετή για να ξεκολλήσω ξαφνικά/επιτέλους από τη σκέψη της δουλειάς και την αυτολύπηση.
Δεν είναι πως έχω σε εκτίμηση τα νόμπελ, όχι... Αλλά ξαφνικά να, λογοτεχνία, μια λέξη καταπραυντική σαν κοτόσουπα. Που την ακούς και λες ναι βρε παιδί μου, λογοτεχνία. Αρκετά με τις κουβέντες, την έκθεση και την αυτοκριτική.

* η φωτογραφία

μπλε

Η θάλασσα που δεν ανήκει σε κανέναν (ένας λόγος που σε ανακουφίζει), που είναι αρμυρή όσο πρέπει (όχι όπως η Νεκρή θάλασσα). Τη νύχτα, κάποτε, φωσφορίζει, σα μαύρο μετάξι σκισμένο ξαφνικά που αφήνει να φανεί λίγη άσπρη σάρκα.

Κάποτε λυπούμαι που δεν έτυχε να μείνω εδώ στην Αλεξάνδρεια όλον αυτό τον καιρό της προσφυγιάς που μ' έκαναν να σκορπιστώ στους πέντε αγέρηδες. Κάτι θα είχα κάνει, έστω και με τούτη τη θάλασσα, έστω και με τούτο το λιμάνι. Τα ποτάμια δεν παρηγορούν, θέλουν χαρούμενη καρδιά. Το ίδιο ο Σηκουάνας, το ίδιο ο Τάμεσης, το ίδιο και ο Νείλος. Τα ποτάμια σ' αφήνουν πάντα πίσω, καθώς κυλούν, μ' αυτά που έχεις, πίκρες, βασανα, απελπισίες. Η θάλασσα λυτρώνει.

* Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Δ'

ποίηση

θα κυλιστώ έξω
μέχρι οι μηροί μου να μουσκέψουν απ' τα καυτά λουλούδια
θα πάρω τον ήλιο στο στόμα μου
και θα βουτήξω μέσ' στον ώριμο αέρα
ζωντανός
με τα μάτια κλειστά

* το ένα ποίημα του e. e. cummings, το άλλο από εδώ

όταν γελάς, να γελάς σαν την κόλαση

Θέλω να σκεφτώ ξανά επικίνδυνα κι ευγενή πράγματα. Θέλω να είμαι ελαφριά και παιχνιδιάρα. Θέλω να είμαι απίθανη και όμορφη, και να μη φοβάμαι τίποτε, σαν να είχα φτερά.

* * *

Η πιο δυνατή συμβουλή για έναν συγγραφέα είναι αυτή, νομίζω: προσπάθησε να μάθεις ν' αναπνέεις βαθειά, να γεύεσαι πραγματικά το φαγητό σου όταν τρως, κι όταν κοιμάσαι να κοιμάσαι πραγματικά. Προσπάθησε να είσαι όσο πιο ζωντανός μπορείς μ' όλο σου το είναι, κι όταν γελάς, να γελάς σαν την κόλαση. Κι όταν θυμώνεις, να θυμώνεις για τα καλά. Προσπάθησε να είσαι ζωντανός. Γιατί δεν είναι μακρυά η μέρα που θα πεθάνεις.

* * *

Το θαύμα ήρθε στα ξαφνικά. Κρατούσε ένα βιβλίο και κάθως διάβαζε, βρήκε αυτό που έψαχνε. Έτσι απλά.

* * *

Γι' αυτούς που σ' αγαπούν, είσαι ήδη όμορφος. Όχι γιατί είναι τυφλοί στις ελλείψεις σου αλλά γιατί μπορούν να δουν καθαρά την καρδιά σου. Οι ελλείψεις σου τότε ξεθωριάζουν μπροστά στη σύγκριση. Οι άνθρωποι που νοιάζονται για σένα, είναι πρόθυμοι να σ' αφήσουν να είσαι ατελής και όμορφος ταυτόχρονα.

* * *

Δεν έχει πιο απλή θεραπεία από τα βιβλία: μπορεί να μη σου δίνουν χαρά, μα τουλάχιστον φέρνουν την ηρεμία και στο πιο μπερδεμένο μυαλό.

* healing μεταφράσεις (1, 2, 3, 4, 5)
* Dan Stevens (Downton Abbey)

φαντασίες

είναι κάτι αισθήματα που σε γεμίζουν μέχρι επάνω
που σκάβουν τις ρίζες τους μέσα στο δέρμα σου
και δε φεύγουν ποτέ
φουσκώνουν
και σε πετάνε πέρα
όπως ο αέρας και τα κύματα

* μετάφραση από εδώ

το μεσημέρι

Ένα γατάκι μικρό σα φουντουκάκι,
μια μπαλίτσα, ένα κουβαράκι
ανάμεσα στα χόρτα, στο πεζοδρόμιο,
σήμερα.
Στάθηκα και το κοίταξα για ώρα.
Δεν με χρειαζόταν-μάλλον εγώ ήμουν περισσότερο
που χρειαζόμουν να νιώσω τα χάδια του.

το πέταγμα

Σήμερα ξεκαθάρισα ένα σωρό πράγματα στο σπίτ, χαρτιά κυρίως, στίβες από έντυπα που φυλάω για "την περίπτωση που θα χρειαστούν", για συναισθηματικούς λόγους, γιατί "κοίτα τι ωραία που τα λέει/τι ωραία χρώματα/τι ωραίο σχέδιο", για "να το ξαναδιαβάσω αυτό κάποια στιγμή"... Τέτοια.

Όταν είμαι σε τέτοια διάθεση "πετάγματος" δεν την αφήνω να φύγει ανεκμετάλλευτη: πιάνω, εκτός από την αρχική στίβα, και οποιαδήποτε άλλη πιάσει το μάτι μου, που χρονίζει "προς έλεγχο και αξιολόγηση". Που συχνά, όχι μόνο χρονίζει, αλλά διχρονίζει, τριχρόνιζει, κοκ...

Σήμερα η εκκαθάριση είχε τον κλασσικό τίτλο Πετάμε ότι δεν χρησιμοποιήσαμε τον τελευταίο χρόνο (ή για πολύ περισσότερο διάστημα), Πετάμε ότι μπορεί να βρεθεί σε δευτερόλεπτα στο ίντερνετ, Πετάμε λίστες πραγμάτων που έπρεπε να γίνουν αλλά ξεχάστηκε ακόμη και το γεγονός ότι υπήρξαν ως σκέψεις. Και κάτι που εμφανίστηκε για πρώτη φορά: Πετάμε ό,τι όταν το βλέπουμε μας κάνει να στεναχωριόμαστε. Όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό. Τέλος. Το πετάμε γιατί δεν θέλουμε καθόλου να στεναχωριόμαστε.

Έτσι, τώρα έχω μια γεμάτη τσάντα ανακύκλωσης, ένα πιο ανάλαφρο σπίτι, και μιαν αίσθηση ελευθερίας και πετάγματος σχεδόν κυριολεκτική.

* Ο πίνακας δεν είναι εγώ κοιτάζοντας τα χαρτιά μου, αλλά είναι υπέροχα χρυσός, καλοκαιρινός, σαν τον ήλιο που μπαίνει αυτές τις μέρες στο σπίτι.
Henry Lebasque (French, 1865 - 1937): Young Woman Reading in the Garden

κάθησε ήσυχη να διαβάσεις

Ο Φρόυντ απ'αρχής μέχρι τέλους ανησυχούσε αδικαιολόγητα για την υγεία της και συχνά έλεγε πως δύο καθήκοντα είχε μόνο στη ζωή της, να είναι καλά και να τον αγαπάει.

* Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Ernest Jones, Σίγκμουν Φρόυντ: η ζωή και το έργο του. Η φωτογραφία είναι από το Women Reading.